Ο κόσμος που αποκήρυξε ο Ντέμης…
Το έργο και την δράση του Ντέμη σ' αυτούς τους πενήντα μήνες και κάτι στην κορυφή της διοίκησης, θα το κρίνει ο ιστορικός του μέλλοντος. Όταν θα μπορεί να συγκρίνει τα έργα και τις ημέρες Νικολαϊδη με ο,τι ακολουθήσει από δω και πέρα και σε βάθος χρόνου. Να αξιολογήσει και να βάλει στη σωστή της διάσταση την προσφορά του ως παράγοντα.
Το έργο και την δράση του Ντέμη σ’ αυτούς τους πενήντα μήνες και κάτι στην κορυφή της διοίκησης, θα το κρίνει ο ιστορικός του μέλλοντος. Όταν θα μπορεί να συγκρίνει τα έργα και τις ημέρες Νικολαϊδη με ο,τι ακολουθήσει από δω και πέρα και σε βάθος χρόνου. Να αξιολογήσει και να βάλει στη σωστή της διάσταση την προσφορά του ως παράγοντα.
Τον Ντέμη μπορείς να τον κρίνεις μόνο με βάση αυτά που προϋπήρξαν. Και να του βγάλεις το καπέλο επειδή προσπάθησε να βγάλει την ΑΕΚ από τον βούρκο και την έβγαλε. Τότε δεν υπήρχε καν λίμνη, ήταν αποξηραμένη. Είναι δικά του επιτεύγματα η οικονομική εξυγίανση, αν και θα ήταν άδικο να μην επισημανθεί ο ιστορικός ρόλος του Κιντή, αλλά και του Κούλη. Οι δυο τους έκαναν φροντιστήριο στο Ντέμη, όταν ακόμα έπαιζε μπάλα στη Μαδρίτη, πως θα γίνει παράγοντας, πως θα χειριστεί όλο το πακέτο των οικονομικών και του πενταετούς πλάνου. Ο Κιντής και ο Κούλης συνέλαβαν την ιδέα του «44» και δρομολογήθηκαν τα πράγματα προς την κατεύθυνση της εξυγίανσης. Ο Κιντής ήταν εκείνος που επέμενε και κατάφερε να μεταπείσει τον Ντέμη, ότι η ΑΕΚ δεν πρέπει να παίζει στη Ριζούπολη αλλά στο ΟΑΚΑ για να διαθέσει (διπλάσια και τριπλάσια απ’ την Ριζούπολη) διαρκείας και να προσελκύσει χορηγούς.
Στον Ντέμη θα πρέπει να αναγνωριστεί ότι κατάφερε να συγκροτήσει μια σοβαρή επενδυτική ομάδα, η οποία όλα αυτά τα χρόνια ήταν εκατό τοις εκατό αρραγής. Τον εμπιστεύονταν, τους εμπιστευόταν, με όλες τις διαφωνίες και διαφορετικές απόψεις που μπορεί να υπάρχουν στα μέλη μιας ομάδας.
Ο Ντέμης ξεκίνησε αυτό το εγχείρημα πριν από πενήντα μήνες με ένα τεράστιο ατού. Την καθολική αποδοχή. Θύμιζε κάτι από μεταπολίτευση του ’74, με το περίφημο «Καραμανλής ή τανκς» του Μίκη. Ήταν το σύμβολο κάθε ΑΕΚτζή, πρέσβευε τα οράματα του. Ένα νέο παιδί, ούτε 32 χρόνων που θα μπορούσε ακόμα να παίζει μπάλα (για να τα λέμε βεβαίως όλα, όχι σε υψηλό επίπεδο πλέον λόγω προβλημάτων στη μέση του), έφερε το νέο ήθος και ύφος, έβαλε τα πράγματα σε μια τάξη, έβαλε σε πολλά ζητήματα (που κυρίως άπτονται της ηθικής) τα γυαλιά στους άλλους ποδοσφαιροπαράγοντες, προσπάθησε να φέρει μερικά από τα ευρωπαϊκά πρότυπα διοίκησης. Σ’ ένα ποδόσφαιρο στο οποίο το κυρίαρχο ήταν η λαμογιά και ο ευτελισμός όλων των αξιών.
Έδειξε ένα δρόμο ο Ντέμης αλλά στην πορεία παρέκκλινε και ο ίδιος από τον δρόμο που είχε χαράξει. Γι’ αυτό έχασε από κοντά του, το μεγαλύτερο στήριγμα, τον Γιώργο Κιντή, αλλά και άλλους ανθρώπους. Και απέτυχε παταγωδώς ως μάνατζερ του αγωνιστικού κομματιού. Τέσσερα χρόνια, εβδομήντα μετεγγραφές, τρεις προπονητές (με τον Κωστένογλου τέσσερις) και ομάδα δεν έφτιαξε. Δεν χρειάζεται αυτό να το αναλύσουμε, οι επιλογές στο καθαρώς ποδοσφαιρικό κομμάτι (προπονητή, τεχνικού διευθυντή, ποδοσφαιριστών) θα μπορούσαν να είναι καλύτερες. Έπρεπε να είναι καλύτερες, διότι ο Ντέμης το ξέρει το αντικείμενο, έχει παίξει μπάλα σε υψηλό επίπεδο.
Και εκπλήσσομαι όταν συνεχίζει ακόμα και την τελευταία μέρα, να υπερασπίζεται με τόση θέρμη και να πιστεύει τόσο φανατικά κάτι που αντικειμενικά η πλειονότητα του κόσμου βλέπει ότι δεν τραβά, δεν ρολάρει, δεν παίρνει μπροστά. Του Ντέμη του αρέσει να βλέπει κάτι, του οποίου (το έχω γράψει, αλλά θα το επαναλάβω) δεν θα ήθελε με τίποτα να είναι μέλος. Εκτός κι αν έχει βάλει πλέον άλλα στάνταρ στην αισθητική του περί ποδοσφαίρου και δεν έχει σχέση με τον Ντέμη που γνώρισα στα μέσα της δεκαετίας του ’90.
Με εκπλήσσει και κάτι άλλο, πολύ πιο σοβαρό. Η υποκρισία του Ντέμη Νικολαϊδη όταν μιλάει για τον κόσμο, όταν απευθύνεται στον κόσμο. Το κασκόλ που ζήτησε να βγάλει ο ΑΕΚτζής που (κακώς) γιούχαρε στο τέλος τους παίκτες, το φόρεσε για πρώτη φορά ο ίδιος ο Ντέμης στα 16 του στην σκεπαστή. Είχε κατέβει από την Αλεξανδρούπολη στην Αθήνα για το ματς με την Μπιλμπάο βαμμένος ορίτζιναλ.
Ο Ντέμης αποδοκίμασε το βράδυ της Κυριακής έναν κόσμο από τον οποίο προέρχεται ο ίδιος. Έναν κόσμο με τον οποίο ταυτίστηκε. Έναν κόσμο από τον οποίο λατρεύτηκε και θεοποιήθηκε σε υψηλότερο βαθμό από άλλους ποδοσφαιριστές που ενδεχομένως να είχαν και μεγαλύτερη αγωνιστική προσφορά στην ομάδα.
Ο Ντέμης αποδοκίμασε (για μια ακόμη φορά τα τελευταία χρόνια ως παράγοντας) κόσμο με τον οποίο συναναστρεφόταν. Τους κοιτούσε στα μάτια, όταν παραληρούσε από χαρά σκαρφαλώνοντας τα κάγκελα της σκεπαστής. Όταν επισκεπτόταν το δωματιάκι. Όταν έδινε εισιτήρια ή ακόμη και χαρτζιλίκι σε παιδιά που το είχαν μεγάλη ανάγκη. Όταν συναντούσε σε ξενοδοχείο στην Κορούνια (παίκτης ο ίδιος της Ατλέτικο τότε) και έκανε παρέα με τα παιδιά που πηγαινόφερναν το πανό κατά Μπάγεβιτς.
Ποιον κόσμο αποκήρυξε το βράδυ της Κυριακής ο Ντέμης; Τον κόσμο που κυνήγησε να λιντσάρει στους Θρακομακεδόνες τον Κασάπη, τον Τσιάρτα, τον Οκκά. Φυσικά και δεν έφταιγε τότε ο Ντέμης, που πενήντα ανεγκέφαλοι πήγαν να απλώσουν χέρι σ’ έναν Κασάπη, επειδή δεν συμφωνούσε με την μείωση των δεδουλευμένων αποδοχών που είχε προτείνει ο Νικολαίδης κι ενώ ο ίδιος ήταν ο τελευταίος ποδοσφαιριστής (ένα χρόνο νωρίτερα) που τα είχε πάρει όλα και μέχρι τελευταίας δεκάρας.
Ναι, ο Ντέμης δεν έφταιγε (κι ας τον αποκαλούσε «ηθικό αυτουργό» ο Τσιάρτας), αλλά οι οπαδοί από τότε το έκαναν σημαία: «Εμείς στρώσαμε το χαλί, εμείς σε φέραμε πρόεδρο στην ΑΕΚ…» Και όταν ράγισε αργότερα το γυαλί σ’ αυτή τη σχέση, συμπλήρωναν: «…Εμείς θα σε διώξουμε κιόλας!»
Ουσιαστική διαφορά δεν υπάρχει από τον «προπηλακισμό» της Κυριακής με το ξύλο που έπεσε στο προπονητήριο το 2004. Η διαφορά είναι ότι τώρα παραιτήθηκε. Τότε είχε αναλάβει. Αμέσως μετά το ξύλο…
