O κόσμος του Παναθηναϊκού οδηγείται σε παράκρουση

Πριν από 4-5 μέρες έγραψα ένα πόνημα (από το «πόνος», ήταν εξάλλου λίγο μετά την ήττα από τον Εργοτέλη) για το ποιον προπονητή θέλει στο τιμόνι του ο Παναθηναϊκός. Όχι ποιον θέλει ο καθένας από μας, αλλά ποιόν θέλει ο επίσημος Παναθηναϊκός, η ιδιοκτησία και η διοίκηση.

Έβαλα κάποια ερωτήματα και για τον τρόπο με τον οποίο ο Βίκτορ Μουνιόθ διαχειρίζεται το δυναμικό, αλλά και την εμμονή σ’ ένα σύστημα με δύο αμυντικούς μέσους ακόμη και απέναντι σε κλειστές άμυνες.

Δεν πήρα απαντήσεις ούτε την Κυριακή. Και δεν αναφέρομαι στη συνέντευξη τύπου. Είναι άλλωστε τόσο τραγική η μετάφραση των όσων λέει ο Μουνιόθ, που δεν μπορώ να τον κατηγορήσω ότι υπεκφεύγει.

Μιλάω για μέσα στο χορτάρι. Μιλάω γι αυτό που όλοι είδαμε. Έναν Παναθηναϊκό με το ίδιο ακριβώς σύστημα, τα ίδια ακριβώς πρόσωπα, να προσπαθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο να διασπάσουν μία άμυνα καρμπόν με αυτή που απέτυχαν να διασπάσουν την προηγούμενη Κυριακή.

Ειλικρινά, δεν ξέρω αν θύμωσα περισσότερο με αυτό που είδαμε στο πρώτο ημίχρονο ή μ’ εκείνο που ξεδιπλώθηκε μπρος στα μάτια μας στο δεύτερο: τον Ίβανσιτς στον πάγκο, τον Νίνη επιτελικό μέσο και τον Παπαδόπουλο αριστερό χαφ. Ναι, αυτός ο Παναθηναϊκός είχε περισσότερα επιθετικά ονόματα στην ενδεκάδα του, αλλά όχι και επιθετική ομάδα, γιατί πολύ δύσκολα έφτανε η μπάλα εκεί, δηλαδή στην επίθεση!

Ο Βίκτορ Μουνιόθ ισχυρίζεται ότι δεν μπορεί να καταλάβει τι φταίει, αλλά ποιος να το πιστέψει; Εδώ που τα λέμε, παραδέχεται κιόλας ότι βλέπει τα λάθη, αλλά προτιμά να τα πει στους διοικούντες και στους παίκτες του.

Ας τα πει τουλάχιστον εκεί, αλλά ο κόσμος που βλέπει αυτή την ομάδα, βρίσκεται σε νευρική κρίση και, ακούγοντάς τον να… σηκώνει τα χέρια ψηλά, οδηγείται σε παράκρουση.

Γιατί δεν πιστεύει ότι ο Μουνιόθ είναι δογματικός στη δουλειά του. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να φανταστεί ότι ο Μουνιόθ φροντίζει να εκθέσει το υλικό του, ως ασυμβίβαστο με τους υψηλούς στόχους τού συλλόγου…