Ο Ολυμπιακός άφησε πίσω του την εποχή της εσωστρέφειας

Η ήττα από τον Ηρακλή, τελικά, δεν …ακούμπησε κανέναν. Οι έξι συνεχόμενες νίκες που ακολούθησαν και -το κυριότερο- κάποια σημάδια στην εικόνα που αναδεικνύουν προοπτική, δεν δίνουν το δικαίωμα σε κανένα να αμφισβητεί τις επιλογές του καλοκαιριού και αυτό αφορά τόσο το ρόστερ όσο τον άνθρωπο στον οποίο εμπιστεύθηκε ο σύλλογος το χτίσιμο. Ακόμα και αυτοί που αμφιβάλουν, δεν αμφισβητούν.

Είναι μεγάλη υπόθεση αυτό που κατάφερε ο Ολυμπιακός, πολύ πιο σημαντικό από την διαφορά των τεσσάρων βαθμών που ήδη έχει πάρει από τον Παναθηναϊκό. Αν και στο ποδόσφαιρο πολλά αλλάζουν από την μια μέρα στην άλλη, υπάρχουν αυτή την στιγμή κάποια δεδομένα. Πολύ πιο σύντομα από ό,τι θα φανταζόταν κανείς ο Ολυμπιακός έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη των οπαδών του. Χέρι στην φωτιά δεν δικαιούται να βάλει κανείς για την επόμενη μέρα, αλλά το χαμόγελο υπάρχει στα πρόσωπα άλλων.

Ακόμα και στις καλές μέρες του Ολυμπιακού υπάρχουν θέματα για γκρίνια. Αυτό ισχύει και για άλλες οικογένειες, αλλά η ερυθρόλευκη ψάχνει λόγους για να χαλάει την ηρεμία της. Γιατί δεν δίνει ευκαιρίες στο Νέμεθ, γιατί την Κυριακή δεν έβαλε τον Ζαϊρί και προτίμησε ως αλλαγή τον Χολέμπας στην θέση του Ριέρα, γιατί επιμένει στον Φουστέρ; Ακούγονται όλα αυτά αλλά μέχρι στιγμής είναι ψιθυριστά γιατί έχει να κάνει με τις επιτυχίες της ομάδας.

Πρέπει να καταλάβουμε ορισμένα πράγματα και αυτό έχει κάποια στοιχεία αυτοκριτικής. Ο προπονητής δεν δουλεύει για τους οπαδούς, αλλά για αυτόν που τον πληρώνει. Βεβαίως είναι στα ζητούμενα να ευχαριστήσει η ομάδα την ψυχούλα των οπαδών του Ολυμπιακού και τα βλέφαρα τους, αλλά στο μυαλό όλων των προπονητών του κόσμου η πρώτη σκέψη είναι η νίκη. Αν ο Βαλβέρδε κρίνει ότι ο αμυντικογενής Χολέμπας μπορεί να προσφέρει πολύ περισσότερα στα τελευταία δέκα λεπτά προκειμένου να κρατήσει ο Ολυμπιακός το 1-0, θα αγνοήσει την ενδόμυχη επιθυμία της εξέδρας και του Τύπου να δει τα τακουνάκια του Ζαϊρί. Μεταξύ μας καλά θα κάνει. Οσον αφορά στον Φουστέρ, είμαι της άποψης ότι τον κρίνουμε πολύ πιο αυστηρά από ότι θα έπρεπε γιατί στο μυαλό μας έχουμε πάντα τον Οσκαρ.

Εβδομάδα του ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό αυτή που διανύουμε. Ο αέρας με τον οποίο θα πάει στο ΟΑΚΑ το Σάββατο ο Ολυμπιακός δεν αμφισβητείται. Για τους ερυθρόλευκους, το ματς μοιάζει με την τέλεια πρόκληση. Η εκτόξευση της διαφοράς στους επτά βαθμούς από την όγδοη αγωνιστική φαντάζει ως η υπέρτατη ηδονή. Το θέμα είναι πώς θα κτίσει ο Ολυμπιακός την ψυχολογία των παικτών του. Σε θεωρητικό επίπεδο, στα πάντα είναι πιο μπροστά από τον Παναθηναϊκό, από την στιγμή που η ήττα δεν φέρνει την καταστροφή, αλλά μια ισορροπία, όχι μόνο βαθμολογική. Όταν, όμως, μιλάμε για ντέρμπι, οι λογικές σκέψεις πάνε περίπατο. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να έχουν στο μυαλό τους οι ερυθρόλευκοι…

Η απορία πολλών από το ματς με τον Αρη έχει να κάνει με τα δυο διαφορετικά πρόσωπα. Το εξαιρετικό του πρώτου ημιχρόνου και το προβληματικό του δεύτερου. Απόλυτα φυσιολογικό. Ο Ολυμπιακός δεν παίζει πολύ καλά σε όλο τον αγώνα γιατί δεν είναι σε θέση να το κάνει. Να θυμηθούμε πόσο καιρό δοκιμάζεται η χημεία αυτής της ομάδας; Ελάχιστο για να αναμένουμε την τελειότητα. Το να περιμένουμε τα καλύτερα είναι μια σκέψη που έχει βάση. Αυτό είναι το ένα. Το άλλο έχει να κάνει με την αμυντική λειτουργία.

Περισσότερο από την ευκολία με την οποία βγαίνει στην πλάτη των αντιπάλων ο εκρηκτικός Μιραλάς, αυτό που μπορεί να διαδραματίσει πιο σημαντικό ρόλο στην έκβαση του ντέρμπι είναι τα σημάδια της πολύ καλής αμυντικής λειτουργίας των ερυθρολεύκων. Την έχει ανάγκη το Σάββατο ο Ολυμπιακός κόντρα στον παθιασμένο Σισέ.