Ο ΠΑΟΚ δεν έχει… διοίκηση, δεν έχει… προπονητή, δεν έχει… παίκτες

Το συμπέρασμα είναι πλέον πασιφανές. Ο
ΠΑΟΚ δεν… έχει
διοίκηση (γνωστό αυτό), δεν… έχει
προπονητή, δεν… έχει
παίκτες. Δηλαδή δεν έχει τίποτα. Και δεν το λέμε αυτό επειδή έχασε με 2-0 από τον
Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη. Ανάλογες ήττες είχε στο παρελθόν πολλές φορές με αντίπαλο τον Ολυμπιακό στον Πειραιά, ακόμη και την εποχή των μεγάλων ομάδων του ΠΑΟΚ.

Είναι ο τρόπος που έχασε που πείραξε. Δεν ήταν… ΠΑΟΚ αυτή η ομάδα, ούτε για τους φίλους του Ολυμπιακού, ιδίως τους παλιότερους. Σε ολόκληρο το ματς, όπως και με την ΑΕΚ, δεν έκανε ούτε μία ευκαιρία, εκτός της θεαματικής φάσης στο 57΄, που οφείλεται αποκλειστικά στην κλάση του Μίετσελ, με το σουτ εν κινήσει του Πολωνού, το οποίο απομάκρυνε πρώτα ο Νικοπολίδης και μετά το οριζόντιο δοκάρι.

Δεν μπήκαν καν μέσα στην περιοχή του Νικοπολίδη οι παίκτες του Ντουμιτρέσκου, οι οποίοι εκτός των πιτσιρικάδων που έχουν μέλλον, δείχνουν λίγοι για υψηλό επίπεδο. Δεν καρδιοχτύπησε ο ΠΑΟΚ ούτε για ένα πεντάλεπτο τους “ερυθρόλευκους”, δεν έδωσε η ομάδα του Ντουμιτρέσκου την ελάχιστη ένταση στο ματς, το οποίο έχει παραδοσιακά τον χαρακτήρα του κλασικού ντέρμπι στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Μία ομάδα αποκαρδιωτική. Έπαιζε με τον Ολυμπιακό, όπως ο Ιωνικός, η Καλλιθέα και άλλα σωματεία με διαφορετικό ειδικό βάρος. Κι αυτό για τον ΠΑΟΚ, όπως συνήθιζε να λέει και ο Άγγελος Αναστασιάδης, είναι κατάντια, αλλά ο Ντουμιτρέσκου, μάλλον, δεν το καταλαβαίνει.
Δεν χρίζει ιδιαίτερης ανάλυσης το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, γιατί δεν υπήρχε ΠΑΟΚ μέσα στο γήπεδο. Μόνο οι ασπρόμαυρες φανέλες θύμιζαν ότι έπαιζε αυτή η ομάδα.

Παρεμπιπτόντως, αυτοί οι ξένοι του Ντουμιτρέσκου, Σεγάρα, Ρεμπόσιο, Μπαρκαουάν, Γκονζάλες, τι μέρος του λόγου είναι; Μέχρι τώρα έχουν απογοητεύσει. Και ήρθαν ως εν ενεργεία διεθνείς οι τρεις πρώτοι. Κάποτε θα ήταν, τώρα λίγο… χλωμό. Εκτός κι αν έπεσε τόσο πολύ το επίπεδο στο Περουβιανό και στο Ρουμάνικο ποδόσφαιρο.