O Ρίμπο δεν μένει πια εδώ…

O Βίτορ Μπόρμπα Φερέιρα Ριβάλντο δεν μένει πια εδώ… Ο Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής ήρθε στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 2004, τότε που ορισμένοι δεν το πίστευαν, αν δεν τον έβλεπαν να φοράει την ερυθρόλευκη φανέλα και να μαγεύει.

Δεν τίθεται θέμα για το αν είναι ο νούμερο ένα ποδοσφαιριστής που ήρθε στη χώρα μας και τίμησε το πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής τα δύο πρώτα χρόνια και της Σούπερ Λίγκα φέτος. Στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε το Σάββατο, είπε μία μεγάλη αλήθεια. Το είχε βάλει στο μυαλό του, ως στοίχημα κι έκλεισε στόματα. Ήξερε ότι οι «ειδικοί» εκ των οποίων πολλοί και από το χώρο της δημοσιογραφίας, έλεγαν πως είναι γέρος και ότι έρχεται για το χρήμα.

Ο Ρίμπο απέδειξε πως δεν συνέβη ούτε το ένα ούτε το άλλο. Τίμησε την ιστορία του Ολυμπιακού με την παρουσία του, έστω κι αν το τέλος είναι άδοξο. Έτσι, όμως, συμβαίνει στη ζωή. «Στο ποδόσφαιρο τα πράγματα δεν έρχονται πολλές φορές όπως τα θέλουμε», έλεγε ο Τάκης Λεμονής μετά τη φιέστα και δεν είχε άδικο. Έτσι είναι, είναι νόμος ζωής.

Ο μεγάλος έρωτας του Ολυμπιακού με τον Ριβάλντο, φτάνει από τις αγκαλιές και τους πανηγυρισμούς, στα δάκρυα και στα… παρατράγουδα της φιέστας. Γι’ αυτό το λόγο, όμως, ο Ριβάλντο δεν ήταν ένας απλός παίκτης. Γι’ αυτό έκανε όλη την Ελλάδα το Σάββατο το μεσημέρι να συζητάει γι’ αυτόν, για το κλάμα του, για την οικογένειά του και μέχρι και η… κυρία Μαρία που δουλεύει οδηγός ταξί, να μαθαίνει για την κατάστασή του και να λέει τα δικά της.

Για τις απόψεις που έχουν ακουστεί όλες αυτές τις ημέρες, είναι όλα λίγο πολύ γνωστά. Οι περισσότεροι, αν κρίνω και από τα μηνύματα που έχουμε λάβει, είναι υπέρ του Βραζιλιάνου. Ο Ολυμπιακός έχει τα δικά του επιχειρήματα σε αυτή τη «μάχη των εντυπώσεων» πλέον και το μέλλον θα δείξει.

Δεν ξέρω αν και πότε ο Ολυμπιακός θα βρει άλλον Ριβάλντο. Ενδεχομένως κάποιοι να μην είχαν συνειδητοποιήσει ποιος παίκτης έπαιζε στο πρωτάθλημά μας, ποιος ανήκε στον Ολυμπιακό. Ο Ριβάλντο ήταν κάτι το διαφορετικό, το πλούσιο παλμαρέ του, η καριέρα γεμάτη διακρίσεις σε οδηγούσε εκεί. Άλλωστε, μέσω της ιστοσελίδας, όταν πέρσι ήταν στον… αέρα το συμβόλαιό του, παρότρυνα τους φιλάθλους να αποκτήσουν ένα αυτόγραφό του, μία φωτογραφία μαζί του και μία φανέλα. Τώρα, φαίνεται πως όσοι πρόλαβαν, πρόλαβαν.

Κάποτε, στην πλατεία της Γλυφάδας, έπεσα πάνω στον Ριβάλντο και τη σύζυγό του. Ένας κύριος περίπου 40 ετών με το γιο του (γύρω στα 10), τον πλησίασαν και μέσω της συζύγου του στα αγγλικά, είπαν: «Είμαστε Παναθηναϊκός, αλλά σε παραδεχόμαστε, είσαι μεγάλος παίκτης». Ο Ριβάλντο χαμογέλασε, τους ευχαρίστησε κι αυτό το έκανε πάντα, δεν το έπαιξε ντίβα.

Δεν έλεγε ποτέ «όχι», σε εκδηλώσεις που άλλοι σνομπάρουν, ο 35χρονος άσος, έβγαζε όσες φωτογραφίες ήθελε ο κόσμος, μοίραζε αυτόγραφα, χαμογελούσε, ακόμη κι αν αυτό του έπαιρνε χρόνο από τις προσωπικές στιγμές του. Ήξερε, ίσως, να τις μοιράζεται και με αυτούς που τον λατρεύουν.

Για το πόσο αγαπάει το ποδόσφαιρο ο Ριβάλντο, παραπέμπω σε δύο παραδείγματα. Σε πολλούς μπορούν να μην λένε τίποτα, σε άλλους πολλά. Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας πέρσι στο Ζέεφελντ, μία προπόνηση είχε ολοκληρωθεί. Οι περισσότεροι παίκτες είχαν μπει στο πούλμαν για να αναχωρήσουν για το ξενοδοχείο και να ξεκουραστούν, αλλά περίμεναν τον Ρίμπο. Αυτός ήταν στον αγωνιστικό χώρο κι έκανε κοιλιακούς!

Ένα άλλο παράδειγμα, έχει να κάνει με ένα βιβλίο που κυκλοφορεί στην Αμερική και έχει ως παράδειγμα μία προπόνηση της Μπαρτσελόνα. Τότε, ο Ριβάλντο έκανε μία άσκηση, έβαζε ένα συμπαίκτη του στα 60 μέτρα κι έστελνε την μπάλα εκεί. Αν έχανε… μία μπαλιά, άρχιζε από την αρχή μέχρι να κάνει δέκα τουλάχιστον σωστές στη σειρά. Αυτά δείχνουν πολλά…

Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στον Ολυμπιακό ο Ριβάλντο δεν έδωσε δικαιώματα για την προσωπική του ζωή. Σε καμία των περιπτώσεων. Του δώσαμε, όμως, εμείς πολλά, πάρα πολλά. Ξεχνάτε, μήπως, τότε που πολλοί τον έβγαζαν ντοπαρισμένο στη φημολογία, αλλά κανείς δεν έβαζε την… υπογραφή του;

Πάλεψε και με τέτοια ο Ριβάλντο και δεν ήταν στον… κόσμο του. Δεν είπε ποτέ πως δεν ενημερώνεται για τις εφημερίδες. Δίπλα του είχε έναν κύκλο ανθρώπων, που τον ενημέρωναν για όλα, γνώριζε πολλά, ακόμη και για δημοσιογράφους, πρόσωπα και καταστάσεις. Γι’ αυτό είναι σταρ και δεν είναι ένας απλός παίκτης.

Με τον Ριβάλντο και τον Ολυμπιακό η κατάσταση έφτασε στα… άκρα, με τη συμμετοχή του Σωκράτη Κόκκαλη. Ο πρόεδρος του Ολυμπιακού, έδωσε το δικαίωμα στον Ριβάλντο να μιλάνε στα ίσια, σαν φίλοι. Γιατί; Όταν περνάει του Ριβάλντο με τον Μπάγεβιτς, τον Σόλιντ και ποιος ήξερε, αύριο και με τον Λεμονή, κάτι σημαίνει. Όταν βρίσκεσαι μαζί του στο σπίτι σου, κάνετε κι ένα γεύμα κι αλλάζετε μηνύματα μέσω των κινητών, δεν είναι απλή σχέση προέδρου – παίκτη. Όταν μιλάς με τη σύζυγό του και της λες (σύμφωνα με όσα ισχυρίστηκε ο Ριβάλντο), πως «μην ανησυχείτε, πες του να κοιμάται ήσυχος», κάτι δείχνει. Όταν μάλιστα τον Δεκέμβριο τον φωνάζεις σπίτι σου και του ζητάς βοήθεια για το θέμα του προπονητή και του προτείνεις και το πόστο του τεχνικού διευθυντή, τότε ο Ριβάλντο είχε κάθε δικαίωμα να… ψάχνεται και να παραπονιέται που δεν του βγαίνει ο Κόκκαλης στο τηλέφωνο.

Τώρα, το αν και τι έχει γίνει στις διαπραγματεύσεις (;) με τον αντιπρόεδρο, Γιώργο Λούβαρη, είναι ένα άλλο κεφάλαιο που θα το… γράψει η ιστορία.

Η… ένστασή μου στο «τέλος» του μοναδικού Ριβάλντο, έχει να κάνει με τη μη παρουσία του στη φιέστα. Έτσι αισθανόταν, όμως, τι να του πει κανείς. Ό,τι είπε το τήρησε, έστω κι αν τον πίεσαν να αλλάξει τη γνώμη του. Δεν το έκανε, δεν έβαλε το συναίσθημα μέσα. Ο Ρίμπο έπρεπε να αποχαιρετήσει αλλιώς τον κόσμο του Ολυμπιακού, να μην φύγει έτσι, σαν να κάνει… απόδραση από το Καραϊσκάκη. Εκτός κι αν ετοιμάζει κάτι άλλο. Πίεσε, κέρδισε πολλές εντυπώσεις, από άλλους έχασε λιγότερες, αυτά συμβαίνουν στο σκληρό χώρο του ποδοσφαίρου.

Γνώμη μου πάντως, είναι πως ο Ολυμπιακός έχασε ένα πολύτιμο όπλο για το μέλλον, για άλλες δραστηριότητες, ως όνομα, ως προσωπικότητα. Επειδή, όμως, πραγματικά ο Ολυμπιακός είναι υπεράνω όλων οφείλει να κοιτάξει μπροστά, με ή χωρίς Ριβάλντο, με ή χωρίς Κόκκαλη…