Ο Σάκης Γκίνας γράφει για το μακρύ ευρωπαϊκό ταξίδι του ΠΑΟΚ

Για τον ΠΑΟΚ ο αγώνας στο Ζάγκρεμπ ήταν ο επόμενος ευρωπαϊκός σταθμός σε μια πορεία με διάρκεια. Για πρώτη φορά μετά το 1974 και την συμμετοχή του στα προημιτελικά του κυπέλλου κυπελλούχων, ο
δικέφαλος του βορρά θα αγωνισθεί μήνα
Φεβρουάριο στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
“Εδώ είναι το ταξίδι…” , που λέει και ο μέγιστος Νίκος Πορτοκάλογλου.



Το μυαλό είναι ανώτερο από τον θυμό στο ποδόσφαιρο, αλλά και στη ζωή γενικότερα. Η δύναμη της σκέψης είναι ανώτερη από τον υπέρμετρο φανατισμό. Η έλλειψη φόβου και το θάρρος διαμορφώνουν νικητές. Όλα αυτά αποδείχτηκαν στο Ζάγκρεπ.



Ο ΠΑΟΚ με μυαλό, δύναμη, πολύ ψυχή και την απαιτούμενη τύχη, πήρε μια σπουδαία πρόκριση, η οποία καταγράφηκε ως μια από τις σημαντικότερες ευρωπαϊκές επιτυχίες της ομάδας της Θεσσαλονίκης. Ήταν μια χαρά ξεχωριστή για τους φίλους του ΠΑΟΚ στις δύσκολες εποχές που ζούμε.



Το γκολ που έβαλε οριστικά στην «κατάψυξη» το Ζάγκρεμπ είχε «σφραγίδα» Σαλπιγγίδη και ήρθε την κατάλληλη ώρα. Δεν είναι τυχαίο ότι μόλις το έβαλε ο διεθνής φορ παραμέρισε όποιον έβρισκε μπροστά του και πήγε και έπεσε πάνω στον Μάκη Χάβο. Βλέπετε, προέρχονται και οι δυο τους από τα σπλάχνα του ΠΑΟΚ, αλλά αμφισβητήθηκαν, εκ των έσω, (από αρκετό κόσμο δηλαδή), τόσο πολύ. Αλλά πλέον έμειναν ελάχιστοι αυτοί που ακόμα αδυνατούν να δουν την πραγματικότητα…



Ο Χάβος πέτυχε πολλά, χωρίς καμία στήριξη. Ανέλαβε μια διχασμένη ομάδα, που βρισκόταν στα πρόθυρα νευρικής κρίσης πριν από δυο μήνες και έχει εκπληκτικά στατιστικά. Σε 13 σημαντικά ματς… χωρίς ανάσα, σε πρωτάθλημα, κύπελλο και Ευρώπη, μετράει εννιά νίκες, τρεις ήττες και μια ισοπαλία! Εάν κάποιος ξένος τεχνικός είχε αυτά τα αποτελέσματα θα… έστηναν ήδη τον ανδριάντα του έξω από την Τούμπα.

Πήρε τον ΠΑΟΚ στον πάτο της βαθμολογίας και τον οδήγησε στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος και στους «32» του Γιουρόπα Λιγκ. Τι άλλο πρέπει να κάνει για να πείσει ότι είναι ικανός για πρώτος προπονητής; Να πάρει το νταμπλ, ή το τρεμπλ με το ευρωπαϊκό κύπελλο μαζί;



Ο Σαλπιγγίδης, από την άλλη, είναι ο καλύτερος Έλληνας επιθετικός, με διεθνή αναγνώριση, πλέον, λόγω Εθνικής ομάδας και άσχετα εάν πέρασε μια περίοδο ντεφορμαρίσματος, όλες οι ομάδες θα τον ήθελαν στο δυναμικό τους. Στον κρισιμότερο, έως τώρα αγώνα της χρονιάς, την ώρα που η παγωμένη μπάλα… ζύγιζε 100 κιλά, πήρε την ομάδα στις πλάτες του και έβγαλε το φίδι από την τρύπα… Έτσι κάνουν μόνο οι μεγάλοι παίκτες.

Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει και στον Αθανασιάδη. Το μισό γκολ ήταν δικό του. Ο μικρός συνδυάστηκε άψογα με τον Σαλπιγγίδη και του έδωσε μια ασίστ υψηλής ποδοσφαιρικής ωριμότητας, συγχρονισμού και ψυχραιμίας. Είναι πασιφανές ότι από τότε που τον καθιέρωσε στην 11άδα ο Χάβος, με την παρουσία του έχει ανεβάσει κατακόρυφα την επιθετική ισχύ του ΠΑΟΚ, αφού διαθέτει έμφυτες κινήσεις σέντερ φορ μεγάλης κλάσης. Ο 22χρονος επιθετικός δικαιώνει και τον προπονητή του και τον εαυτό του.

Ο Χάβος έστησε τον δικέφαλο του βορρά με ένα πολύ απλό σκεπτικό στο Ζάγκρεμπ. Σεβάστηκε τις αδυναμίες του, με την έννοια ότι έδωσε χώρο και γήπεδο στους πιο γρήγορους και τεχνίτες Κροάτες και πόνταρε στο πλεονέκτημά του, δηλαδή την ταχύτητα στις αντεπιθέσεις (Σαλπιγγίδης, Βιερίνια), με την έννοια ότι σε κάποια κόντρα επίθεση περίμενε ότι θα έμπαινε το γκολ, όπως και έγινε.

Από την στιγμή που πέρασε «αναίμακτο» για τον ΠΑΟΚ το δύσκολο πρώτο ημίχρονο, στο οποίο οι Κροάτες, όπως ήταν λογικό, ως γηπεδούχοι πίεσαν και έχασαν αρκετές κλασικές ευκαιρίες για γκολ, η πλάστιγγα της πρόκρισης άρχισε να γέρνει υπέρ της ελληνικής ομάδας και πολύ γρήγορα αυτό επαληθεύτηκε στο δεύτερο ημίχρονο.

Ο ΠΑΟΚ ισορρόπησε το ματς και ήρθε το γκολ του Σαλπιγγίδη, με το οποίο οι Κροάτες «καθάρισαν» ψυχολογικά και αυτό φαινόταν σε κάθε βεβιασμένη έως απελπισμένη επιλογή τους στα υπόλοιπα λεπτά του αγώνα. Η ομάδα του Χάβου κράτησε σχετικά εύκολα την μεγάλη νίκη – πρόκριση, αν και θα μπορούσε να είχε προσδώσει διαδικαστικό χαρακτήρα στο τελευταίο 20λεπτο, εάν δεν έχανε το τετ α τετ ο Αθανασιάδης.

Ο ΠΑΟΚ έπαιξε στο «Μάξιμιρ» για το αποτέλεσμα, όπως κάνουν, πλέον, οι περισσότερες ανταγωνιστικές ευρωπαϊκές ομάδες. Πλην της Μπαρτσελόνα, εξαιρετικά δύσκολα βρίσκεις ομάδα που συνδυάζει θέαμα και αποτέλεσμα στο σημερινό ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Άρα, όσους τυχόν γκρινιάζουν για το ότι η ομάδα παίζει ποδόσφαιρο σκοπιμότητας, θα ήθελα να τους πληροφορήσω ότι αυτή είναι η σύγχρονη τάση στο ποδόσφαιρο διεθνώς. Και όπως είχε πει παλιότερα και ο δάσκαλος Φερνάντο Σάντος «στον ΠΑΟΚ δεν πληρώνομαι για να προσφέρω θέαμα, αλλά αποτελέσματα και επιτυχίες».

Μια άλλη ευχάριστη έκπληξη στο Ζάγκρεμπ ήταν ο Τσιρίλο. Ήταν εντυπωσιακά καλός και «έσβησε» τους επιθετικούς της Ντιναμό, βγαίνοντας πρώτος πάνω στη μπάλα σχεδόν σε κάθε φάση. Για πρώτη ίσως φορά έβαλε σε δεύτερο ρόλο στην άμυνα τον επίσης θετικότατο Κοντέρας.

Πολλά μπράβο αξίζουν και στον Βιτόλο, ο οποίος με αυταπάρνηση για δεύτερο συνεχόμενο – και τελευταίο – παιχνίδι έπαιξε ουσιαστικά με το ένα πόδι σαν σύγχρονος Ελ Σιντ, απλά για να «δέσει» με την παρουσία του την μεσαία γραμμή, μαζί με έναν εξίσου παθιασμένο Γκαρσία, που πρόσφερε πολλά με την εξυπνάδα και την τεράστια εμπειρία του.

Αθόρυβη, αλλά πολύ ουσιαστική ήταν και η συνεισφορά του Φωτάκη. Στα ακραία μπακ ο Σνάουτσνερ είχε προβλήματα από την πλευρά του, κυρίως στο πρώτο ημίχρονο, αλλά τα έδωσε και αυτός όλα, όπως και ο Μπουσαϊντί στα δεξιά. Από τις αλλαγές ο Ελ Ζαρ με την εμπειρία του κράτησε την μπάλα, κάτι που χρειαζόταν στα τελευταία λεπτά.

Συμπερασματικά, ο φετινός ΠΑΟΚ απέδειξε και στο Ζάγκρεμπ, ότι είναι μια τακτικά πολύ καλή και σοβαρή ομάδα, με ένα νέο Έλληνα τεχνικό στον πάγκο της, που «κόβει» το μάτι του και ξέρει να χειρίζεται καταστάσεις. Εάν το πιστέψουν οι παίκτες και η τεχνική ηγεσία ό,τι μπορούν, υπάρχουν ελπίδες το ευρωπαϊκό ταξίδι να μην τελειώσει ούτε τον Φεβρουάριο, όποιος κι εάν είναι ο αντίπαλος στην επόμενη φάση.