Ο τίτλος που ξεχαρμανιάζει και η ενότητα που επαναστατεί

Υπό αυτήν την έννοια, το φετινό Κύπελλο Ελλάδας τα περιέχει όλα: οι εκπλήξεις έγιναν, οι μεγάλες ομάδες αποκλείστηκαν από υποδεέστερους αντιπάλους, αλλά και πάλι στον τελικό δημιουργείται ένα ελκυστικό ζευγάρι. Ο Άρης που ήδη τσέκαρε τα εισιτήρια για την 24η Απριλίου, επένδυσε πολλά στο θεσμό και, πλέον, βρίσκεται σε θέση βολής. Χρειάζεται ένα τελικό χτύπημα όχι για να σώσει την ούτως ή άλλως πετυχημένη χρονιά, αλλά για να ξεχαρμανιάσει με έναν εγχώριο τίτλο.

Τις υπόλοιπες τρεις φορές που βρέθηκε στην ίδια θέση τα δεδομένα δεν ήταν ίδια: το 2003 στην Τούμπα έπαιζε φιλοξενούμενος του ΠΑΟΚ. Η ατμόσφαιρα ήταν περίεργη, οι «κίτρινοι» κατήγγειλαν τον τότε πρόεδρο της ΕΠΟ για μεροληπτική στάση, η αλήθεια όμως, είναι πως στο συγκεκριμένο γήπεδο υπάρχουν ακατάρριπτα ταμπού για τον Άρη. Το 2005 στο Παμπελοποννησιακό, ο Ολυμπιακός ήταν μια κλάση ανώτερος του ήδη υποβιβασμένου Άρη, ο Δαυίδ κοίταξε κατάματα τον Γολιάθ στην κερκίδα, πάνω στο χορτάρι όμως, δεν υπήρχε θέμα σύγκρισης. Όλοι θυμούνται τη χαμένη ευκαιρία του Μπενίσκου, κυρίως όμως τα μαγικά του Ριβάλντο από εκείνο το απόγευμα. Το 2008 στο Καυταντζόγλειο, ο Ολυμπιακός πήγε με κεκτημένη ταχύτητα. Ήταν τότε που λέγανε ότι οι παίκτες του μαζεύονταν από τα μπουζούκια, η πραγματικότητα ωστόσο άλλα έδειξε. Ο Σεγκούρα νίκησε τον Μπάγεβιτς, ο Σέρβος αγκυλωμένος στο σκεπτικό του έκανε την πρώτη αλλαγή στο 60’ και ενώ είχε διαμορφωθεί το 2-0. Έτσι έμειναν είκοσι και πλέον χιλιάδες φίλοι του Άρη να τραγουδούν στις κερκίδες, αλλά το μήνυμα είχε καταγραφεί.

Το όνειρο σήμερα ξαναζεί και οι εκδρομές για το ΟΑΚΑ ετοιμάζονται. Αν βρεθεί μπροστά του ο Παναθηναϊκός, θα μοιάζει με ριπλέι αφού θα παίξει τον τελικό εκτός έδρας. Μόνον που ο Άρης δεν είναι ίδιος με παλιότερες καταστάσεις.

Ο Έκτορ Ραούλ Κούπερ πρόλαβε να σταμπάρει την υπογραφή του πάνω στο σώμα του Άρη κι αυτό το σήμα μοιάζει ανεξίτηλο. Είναι μεγάλη κίνηση των Αρειανών να έχουν τον Αργεντινό στον πάγκο τους, η αύρα του έχει συμπαρασύρει πολύ κόσμο και πλέον, είναι κοινώς αποδεκτό ότι η ομάδα της Θεσσαλονίκης παίζει καλή μπάλα, με το πρέσινγκ στη μεσαία γραμμή να είναι το στοιχείο που κάνει τη διαφορά, ειδικά για μια ελληνική ομάδα. Πολλοί είπαν ότι ο Άρης δεν έχει τους παίκτες για να αγωνιστεί με δύο επιθετικούς, μα… ποιος γνωρίζει καλύτερα από αυτήν την αλεπού των πάγκων;

Οι διοικητικές κινήσεις έχουν δείξει ότι η ομάδα περνά σε άλλο επίπεδο. Ο μπολιασμός του ρόστερ με παίκτες ποιότητας δίνει επιλογές, οι ζυμώσεις των τελευταίων ετών όμως, είναι αυτές που οδηγούν στο σημερινό αποτέλεσμα. Ο Άρης κράτησε τη ραχοκοκαλιά του, επένδυσε πάνω σε συγκεκριμένους παίκτες και κατέρριψε το μύθο που θέλει τους ξένους ακατάλληλους γι’ αυτό το ρόλο. Ο Κόκε μοιάζει να γεννήθηκε στη Χαριλάου και να μεγάλωσε στα στέκια της, ο Κάλβο που θα μπορούσε να εξαργυρώσει τις εμφανίσεις του έμεινε για πολλά ακόμη χρόνια επειδή είδε να έρχονται επιτυχίες, το ίδιο ακριβώς κι ο Νέτο που πολιορκήθηκε από αντιπάλους για την υπογραφή του.

Ο Άρης έχει σήμερα ίσως τον καλύτερο Έλληνα τερματοφύλακα κι αυτή η προσθήκη είναι εξίσου σημαντική για μια ομάδα που διεκδικεί τίτλο. Ο Σηφάκης βρήκε το απάγκιό του στη Θεσσαλονίκη και σήμερα είναι αυτός που εμπνέει σιγουριά στους υπόλοιπους.

Ο κόσμος θα είναι εκεί για να βεβαιώσει τη νοοτροπία του. Τα τελευταία χρόνια κι έπειτα από δυσάρεστες κι επίπονες παλινωδίες, έχει επιτέλους επικρατήσει η αγγλική λογική στις κερκίδες. Η αγάπη για την ομάδα είναι ανεπηρέαστη, οι φίλαθλοι θα είναι εκεί ό, τι κι αν συμβεί, η συμπαράστασή τους είναι δεδομένη. Αυτό ακριβώς είναι και το στοιχείο που καταδεικνύει τη μεταφορά του Άρη σε άλλο επίπεδο.

Η πορεία αυτή αποτυπώνεται από το ιδιότυπο πλάνο που έχει εφαρμοστεί με τη Λέσχη Φίλων Άρη. Δεν υπάρχει άλλη ελληνική ομάδα που να εκλέγει ψηφοδέλτιο το οποίο θέλει να διοικήσει την ΠΑΕ από τη βάση των μελών, ούτε τέτοια που ελέγχει κάθε δύο χρόνια τους εκάστοτε διοικούντες με νέες εκλογές. Επιπλέον, από κοινού οι Α.Σ., ΠΑΕ και ΚΑΕ λάνσαραν τα τελευταία χρόνια την έννοια του ενιαίου Άρη κι αυτή τελικά είναι η πραγματική επανάσταση. Στη διαδικασία ανάπτυξης, δεν περισσεύει κανείς κι επί της ουσίας, μοιάζει νομοτελειακό: για να μπει σφήνα στους μεγάλους και να παραμείνει εκεί ως αξιότιμος διεκδικητής τίτλων, ο Άρης χρειάζεται το Κύπελλο, αλλά η ενότητα είναι αυτή που έχει τη διαχρονική σημασία, ως εγγύηση της μέρας που ξημερώνει για τον περήφανο λαό του .