Ο Χιμένεθ κερδίζει πόντους κάνοντας τα αυτονόητα
Η ΑΕΚ είναι εδώ, όρθια, ζωντανή, πεινασμένη, διότι τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Ο Χιμένεθ κερδίζει πόντους κάνοντας τα αυτονόητα. Ο Γιάννης Ξενάκης σχολιάζει τη νίκη της Ένωσης επί του Παναθηναϊκού, που την βάζει για τα καλά στο "κόλπο" του πρωταθλήματος.
Όταν παίζεις με ψυχή, όταν καταθέτεις ό,τι έχεις και δεν έχεις στον αγωνιστικό χώρο, υπερκαλύπτεις όλες τις αδυναμίες σου και όσες ατέλειες κουβαλάς.
Η ΑΕΚ είχε παίκτες που έπαιζαν για πάρτη τους, για τον προπονητή με τον οποίο πάει να οικοδομηθεί μια σχέση εμπιστοσύνης και αλληλοσεβασμού, για τον κόσμο που έφτιαξε ατμόσφαιρα απ’ τα παλιά και το ευχαριστήθηκε, το απόλαυσε, το γλέντησε. Μια νίκη επί του Παναθηναϊκού, όταν μάλιστα ως ομάδα έχεις κυριαρχήσει κατά κράτος στο μεγαλύτερο κομμάτι του αγώνα, είναι η μεγαλύτερη ηδονή για τον οπαδό της ΑΕΚ.
Η ΑΕΚ είναι εδώ, όρθια, ζωντανή, πεινασμένη, διότι τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Μέσα σ’ αυτό το απίστευτο …πινγκ-πονγκ συναισθημάτων, με τον θρίαμβο στο Χαριλάου, την ανυπαρξία και ήττα στο Βέλγιο, την ολική επαναφορά στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, αναδεικνύεται η κυρίαρχη φυσιογνωμία του Μανόλο Χιμένεθ.
Δεν είναι ώρα να θεοποιηθεί ο νέος προπονητής.
Έχει μέλλον μπροστά του ο Ισπανός για να κάνει πράγματα που θα γράψουν και θα φέρουν την ΑΕΚ εκεί που πασχίζει 16 χρόνια να φτάσει. Το σίγουρο όμως είναι ότι ο Μανόλο τολμά και ρισκάρει όσο χρειάζεται για να αποκτά ενδιαφέρον το παιχνίδι της ομάδας.
Προσπερνώντας τις δηλώσεις που έκανε μετά την Άντερλεχτ περί φυσικής κατάστασης (η οποία παρεμπιπτόντως μια χαρά ήταν τουλάχιστον μέχρι το 60′ στο κυριακάτικο ντέρμπι, αν συνυπολογίσουμε τις απουσίες βασικότατων παικτών, την χρησιμοποίηση παικτών που δεν είχαν ξαναπαίξει και όλο το τρέξιμο που έριξε η ομάδα στο πρώτο μέρος), ο Χιμένεθ κερδίζει πόντους επειδή κάνει πράγματα που του βγαίνουν και στο τέλος μας φαίνονται αυτονόητα.
Όπως για παράδειγμα το κεφάλαιο Λαγός. Είχαμε συμβιβαστεί με την ιδέα ότι παίζει αριστερό μπακ επειδή δεν μπορεί να δώσει το κάτι παραπάνω ο Καράμπελας ή επειδή έμεινε πίσω στην προετοιμασία ο Νταντόμο. Ο Λαγός η αλήθεια είναι ότι έκανε και καλά και κακά ματς ως αριστερό μπακ. Συγκλονιστικό παιχνίδι όμως σαν και αυτό της Κυριακής, επί ημερών Μπάγεβιτς ως μπακ, δεν είχε κάνει. Ήταν ο παλιός καλός Λαγός, εκείνος που διέπρεψε ως αριστερό χαφ-εξτρέμ στον Ηρακλή (και είχε διαλύσει …μόνος του την ΑΕΚ σε ένα 4-0) και την Κυριακή ξανάπαιξε εκεί. Λίγα μέτρα πιο μπροστά. Και δεν έχει σημασία αν τον πήγε το ματς τον Λαγό. Με την έννοια ότι η ΑΕΚ προηγήθηκε νωρίς, ο Παναθηναϊκός αναγκάστηκε να βγει μπροστά (έτσι όπως βγήκε, αναιμικά), με αποτέλεσμα να βρει χώρους για να κινηθεί.
Οι κούρσες του απ’ τα αριστερά, εφιάλτης για τον Βύντρα. Αυτή είναι η θέση του, αυτός ο ρόλος του.
Δεν του ‘κανε κακό που έπαιξε πολλά ματς ως αριστερό μπακ. Ίσα ίσα που έμαθε (όσο έμαθε) και να αμύνεται, να μαρκάρει, να κόβει. Δεν θα πάνε χαμένα, ο,τι μαθαίνει κανείς, μένει. Δεν ξέρω τι θα κάνει ο Χιμένεθ, μόλις γυρίσουν Σκόκο και Λυμπερόπουλος, ωστόσο νομίζω ότι ο Λαγός πρέπει να συνεχίσει από κει που σταμάτησε την Κυριακή. Ούτε μισό βήμα πίσω.
Πίσω από τον Λαγό, είδαμε για πρώτη φορά (σε επίσημο παιχνίδι) τον Νταντόμο. Αξιοπρεπής εμφάνιση. Περισσότερο άρεσε ο Ουρουγουανός όταν έβγαινε μπροστά και συνδυαζόταν με τον Λαγό, παρά στα ανασταλτικά καθήκοντα.
Πιθανώς να έχει και περιθώρια βελτίωσης. Η λογική λέει ότι ο Χιμένεθ θα επιμείνει από δω και πέρα με τον Νταντόμο, από τον οποίο ασφαλώς θέλουμε μεγαλύτερο δείγμα (αγώνων) για βγάλουμε οριστικά συμπεράσματα.
Έπρεπε να λείψουν ταυτόχρονα ο Σκόκο και ο Λυμπερόπουλος, αλλά και ο Ντιόπ, για να θυμηθούμε ότι υπάρχει και παίκτης Γκερέιρο στο ρόστερ.
Τον Βραζιλιανοπολωνό τον είχαμε απολαύσει σ ‘εκείνο το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό πριν από 13 μήνες με διαιτητή τον Δαλούκα. Από τότε σιγά σιγά χάθηκε. Πρώτα από την ενδεκάδα.. Μετά και από την 18άδα. Κατόπιν πέρασε και μια σοβαρή περιπέτεια υγείας που τον κράτησε δυο μήνες έξω.
Η αλήθεια είναι ότι ο Μπάγεβιτς δεν πολυ-γούσταρε το στιλ του Γκερέιρο. Παίκτης, δηλαδή, που δεν τρέχει πολύ, που κινείται σε περιορισμένο χώρο και προτάσσει ως ατού την τεχνική, την καλή πάσα. Στις προπονήσεις ήταν και λίγο …τεμπελάκος και αυτό του αφαιρούσε πόντους. Είχε (και έχει) συμβόλαιο 580.000 ευρώ και ο Αδαμίδης προσπάθησε το καλοκαίρι να τον ξεφορτωθεί.
Ουσιαστικά με τη σύμφωνη γνώμη του Μπάγεβιτς που δεν έθεσε βέτο. Καμιά ομάδα δεν συγκινήθηκε, ο Γκερέιρο παρέμεινε. Και καλό είναι να αξιοποιηθεί από δω και πέρα. Στο χέρι του είναι, πρωτίστως, να δουλέψει και να βελτιωθεί σε αντοχές, να μπορεί να βγάζει άνετα 90 λεπτά χωρίς να δίνει την εντύπωση προς το τέλος ότι θα καταρρεύσει. Με τον Παναθηναϊκό όσο είχε δυνάμεις ήταν εξαιρετικός. Στο χειρισμό της μπάλας, στην έξυπνη πάσα που έδινε, στην αλλαγή παιχνιδιού και ρυθμού.
Ο Αργυρίου, ναι, έκανε λάθη, είχε και τον πιο ορεξάτο παίκτη των “πρασίνων” από την πλευρά του (Λουίς Γκαρσία), αλλά νομίζω πως πρέπει να πάρει κι άλλες ευκαιρίες. Να μπει στο πνεύμα, να αποκτήσει μεγαλύτερη ωριμότητα στην τακτική, να πάρει πρωτοβουλίες και επιθετικά (αν το ΄χει). Δεν είναι έτοιμο μπακ και για να εξελιχθεί χρειάζεται ματς στα πόδια του.
Ο Λαγός ήταν άπιαστος από αριστερά, ο Τζιμπούρ οδοστρωτήρας απέναντι στον Σαριέγκι, ο Δέλλας απίστευτα μυαλωμένο και μελετημένο παίξιμο, ο Γκερέιρο εξαιρετικός οργανωτής όσο άντεξε, αλλά η “νύχτα με τη μέρα” σε σχέση με πέρσι είναι ο Μάκος. Άλλος παίκτης. Καμιά ομοιότητα με τον σοφτ αμυντικό χαφ, που δεν έβαζε το πόδι του στην κόντρα, που έχανε μονομαχίες και αντίπαλο, που δεν έβγαζε πάσες μπροστά αλλά πλάγια ή πίσω.
Ο φετινός Μάκος είναι η αποκάλυψη μέχρι στιγμής. Τρεξίματα και κοψίματα, καθαρό μυαλό, αίσθηση του χώρου, γρήγορες αντιδράσεις, πάσες προς τους προωθημένους, ασχέτως αν δεν πιάνουν όλες. Τον είδαμε και δίπλα στον Ντιόπ, τον είδαμε και χωρίς τον Ντιόπ (κι αυτό έχει τη σημασία του) να κάνει μεγάλο ματς. Ποιο είναι το ζητούμενο; Η διάρκεια. Να αποφύγει τις μεταπτώσεις, τα μεγάλα σκαμπανεβάσματα. Δεν χρειάζεται να παίξει (πολύ) καλύτερα απ’ ότι στο ματς με τον Παναθηναϊκό. Έτσι αν συνεχίσει, θα “γράψει”.
Η διάρκεια είναι το ζητούμενο και για την ΑΕΚ από δω και πέρα.
Ήδη έκανε τρεις τις συνεχόμενες νίκες (η μια είναι με Κόλα), όταν πέρσι τρόμαζε να σταυρώσει δεύτερη διαδοχική. Θα έρθουν και οι στραβές και οι ανάποδες, γιατί όπως έχουμε ξαναπεί, το ρόστερ έχει αδυναμίες και αν δεν γίνουν προσθήκες ποιοτικών παικτών θα ζοριστεί πολύ ο Μανόλο.
Προς το παρόν το ευτύχημα για την ΑΕΚ είναι ότι της έχει μεταδώσει μια θετική αύρα ο Ισπανός. Ο,τι πιάνει και ο,τι κάνει (αφήστε την Άντερλεχτ στην άκρη, έτσι κι αλλιώς το πρωτάθλημα είναι ο στόχος) γίνεται χρυσάφι.
Όσο πιο πολύ διαρκέσει αυτό, τόσο περισσότερα θα είναι τα οφέλη. Όχι μόνο τα βαθμολογικά, αλλά κυρίως αυτά που έχουν να κάνουν με τη γενικότερη λειτουργία στο παιχνίδι της ομάδας. Τη φιλοσοφία της, τον χαρακτήρα της…
ΥΓ: Λίγα τα 27.000 και κάτι εισιτήρια. Μετά την “τεσσάρα” στο Χαριλάου ήμουν σχεδόν σίγουρος για 50.000 εισιτήρια. Μετά την “τριάρα” στο Βέλγιο έκοψα 10.000. Και πάλι όμως έπεσα έξω, άλλο 40 και άλλο 27.0000.
Προφανώς ο απογοητευμένος οπαδός της ΑΕΚ θέλει μεγαλύτερο και πιο αξιόπιστο δείγμα για να πειστεί και να τρέξει να γεμίσει το στάδιο. Έχει τα δίκια του…
Η ΑΕΚ είχε παίκτες που έπαιζαν για πάρτη τους, για τον προπονητή με τον οποίο πάει να οικοδομηθεί μια σχέση εμπιστοσύνης και αλληλοσεβασμού, για τον κόσμο που έφτιαξε ατμόσφαιρα απ’ τα παλιά και το ευχαριστήθηκε, το απόλαυσε, το γλέντησε. Μια νίκη επί του Παναθηναϊκού, όταν μάλιστα ως ομάδα έχεις κυριαρχήσει κατά κράτος στο μεγαλύτερο κομμάτι του αγώνα, είναι η μεγαλύτερη ηδονή για τον οπαδό της ΑΕΚ.
Η ΑΕΚ είναι εδώ, όρθια, ζωντανή, πεινασμένη, διότι τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Μέσα σ’ αυτό το απίστευτο …πινγκ-πονγκ συναισθημάτων, με τον θρίαμβο στο Χαριλάου, την ανυπαρξία και ήττα στο Βέλγιο, την ολική επαναφορά στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, αναδεικνύεται η κυρίαρχη φυσιογνωμία του Μανόλο Χιμένεθ.
Δεν είναι ώρα να θεοποιηθεί ο νέος προπονητής.
Έχει μέλλον μπροστά του ο Ισπανός για να κάνει πράγματα που θα γράψουν και θα φέρουν την ΑΕΚ εκεί που πασχίζει 16 χρόνια να φτάσει. Το σίγουρο όμως είναι ότι ο Μανόλο τολμά και ρισκάρει όσο χρειάζεται για να αποκτά ενδιαφέρον το παιχνίδι της ομάδας.
Προσπερνώντας τις δηλώσεις που έκανε μετά την Άντερλεχτ περί φυσικής κατάστασης (η οποία παρεμπιπτόντως μια χαρά ήταν τουλάχιστον μέχρι το 60′ στο κυριακάτικο ντέρμπι, αν συνυπολογίσουμε τις απουσίες βασικότατων παικτών, την χρησιμοποίηση παικτών που δεν είχαν ξαναπαίξει και όλο το τρέξιμο που έριξε η ομάδα στο πρώτο μέρος), ο Χιμένεθ κερδίζει πόντους επειδή κάνει πράγματα που του βγαίνουν και στο τέλος μας φαίνονται αυτονόητα.
Όπως για παράδειγμα το κεφάλαιο Λαγός. Είχαμε συμβιβαστεί με την ιδέα ότι παίζει αριστερό μπακ επειδή δεν μπορεί να δώσει το κάτι παραπάνω ο Καράμπελας ή επειδή έμεινε πίσω στην προετοιμασία ο Νταντόμο. Ο Λαγός η αλήθεια είναι ότι έκανε και καλά και κακά ματς ως αριστερό μπακ. Συγκλονιστικό παιχνίδι όμως σαν και αυτό της Κυριακής, επί ημερών Μπάγεβιτς ως μπακ, δεν είχε κάνει. Ήταν ο παλιός καλός Λαγός, εκείνος που διέπρεψε ως αριστερό χαφ-εξτρέμ στον Ηρακλή (και είχε διαλύσει …μόνος του την ΑΕΚ σε ένα 4-0) και την Κυριακή ξανάπαιξε εκεί. Λίγα μέτρα πιο μπροστά. Και δεν έχει σημασία αν τον πήγε το ματς τον Λαγό. Με την έννοια ότι η ΑΕΚ προηγήθηκε νωρίς, ο Παναθηναϊκός αναγκάστηκε να βγει μπροστά (έτσι όπως βγήκε, αναιμικά), με αποτέλεσμα να βρει χώρους για να κινηθεί.
Οι κούρσες του απ’ τα αριστερά, εφιάλτης για τον Βύντρα. Αυτή είναι η θέση του, αυτός ο ρόλος του.
Δεν του ‘κανε κακό που έπαιξε πολλά ματς ως αριστερό μπακ. Ίσα ίσα που έμαθε (όσο έμαθε) και να αμύνεται, να μαρκάρει, να κόβει. Δεν θα πάνε χαμένα, ο,τι μαθαίνει κανείς, μένει. Δεν ξέρω τι θα κάνει ο Χιμένεθ, μόλις γυρίσουν Σκόκο και Λυμπερόπουλος, ωστόσο νομίζω ότι ο Λαγός πρέπει να συνεχίσει από κει που σταμάτησε την Κυριακή. Ούτε μισό βήμα πίσω.
Πίσω από τον Λαγό, είδαμε για πρώτη φορά (σε επίσημο παιχνίδι) τον Νταντόμο. Αξιοπρεπής εμφάνιση. Περισσότερο άρεσε ο Ουρουγουανός όταν έβγαινε μπροστά και συνδυαζόταν με τον Λαγό, παρά στα ανασταλτικά καθήκοντα.
Πιθανώς να έχει και περιθώρια βελτίωσης. Η λογική λέει ότι ο Χιμένεθ θα επιμείνει από δω και πέρα με τον Νταντόμο, από τον οποίο ασφαλώς θέλουμε μεγαλύτερο δείγμα (αγώνων) για βγάλουμε οριστικά συμπεράσματα.
Έπρεπε να λείψουν ταυτόχρονα ο Σκόκο και ο Λυμπερόπουλος, αλλά και ο Ντιόπ, για να θυμηθούμε ότι υπάρχει και παίκτης Γκερέιρο στο ρόστερ.
Τον Βραζιλιανοπολωνό τον είχαμε απολαύσει σ ‘εκείνο το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό πριν από 13 μήνες με διαιτητή τον Δαλούκα. Από τότε σιγά σιγά χάθηκε. Πρώτα από την ενδεκάδα.. Μετά και από την 18άδα. Κατόπιν πέρασε και μια σοβαρή περιπέτεια υγείας που τον κράτησε δυο μήνες έξω.
Η αλήθεια είναι ότι ο Μπάγεβιτς δεν πολυ-γούσταρε το στιλ του Γκερέιρο. Παίκτης, δηλαδή, που δεν τρέχει πολύ, που κινείται σε περιορισμένο χώρο και προτάσσει ως ατού την τεχνική, την καλή πάσα. Στις προπονήσεις ήταν και λίγο …τεμπελάκος και αυτό του αφαιρούσε πόντους. Είχε (και έχει) συμβόλαιο 580.000 ευρώ και ο Αδαμίδης προσπάθησε το καλοκαίρι να τον ξεφορτωθεί.
Ουσιαστικά με τη σύμφωνη γνώμη του Μπάγεβιτς που δεν έθεσε βέτο. Καμιά ομάδα δεν συγκινήθηκε, ο Γκερέιρο παρέμεινε. Και καλό είναι να αξιοποιηθεί από δω και πέρα. Στο χέρι του είναι, πρωτίστως, να δουλέψει και να βελτιωθεί σε αντοχές, να μπορεί να βγάζει άνετα 90 λεπτά χωρίς να δίνει την εντύπωση προς το τέλος ότι θα καταρρεύσει. Με τον Παναθηναϊκό όσο είχε δυνάμεις ήταν εξαιρετικός. Στο χειρισμό της μπάλας, στην έξυπνη πάσα που έδινε, στην αλλαγή παιχνιδιού και ρυθμού.
Ο Αργυρίου, ναι, έκανε λάθη, είχε και τον πιο ορεξάτο παίκτη των “πρασίνων” από την πλευρά του (Λουίς Γκαρσία), αλλά νομίζω πως πρέπει να πάρει κι άλλες ευκαιρίες. Να μπει στο πνεύμα, να αποκτήσει μεγαλύτερη ωριμότητα στην τακτική, να πάρει πρωτοβουλίες και επιθετικά (αν το ΄χει). Δεν είναι έτοιμο μπακ και για να εξελιχθεί χρειάζεται ματς στα πόδια του.
Ο Λαγός ήταν άπιαστος από αριστερά, ο Τζιμπούρ οδοστρωτήρας απέναντι στον Σαριέγκι, ο Δέλλας απίστευτα μυαλωμένο και μελετημένο παίξιμο, ο Γκερέιρο εξαιρετικός οργανωτής όσο άντεξε, αλλά η “νύχτα με τη μέρα” σε σχέση με πέρσι είναι ο Μάκος. Άλλος παίκτης. Καμιά ομοιότητα με τον σοφτ αμυντικό χαφ, που δεν έβαζε το πόδι του στην κόντρα, που έχανε μονομαχίες και αντίπαλο, που δεν έβγαζε πάσες μπροστά αλλά πλάγια ή πίσω.
Ο φετινός Μάκος είναι η αποκάλυψη μέχρι στιγμής. Τρεξίματα και κοψίματα, καθαρό μυαλό, αίσθηση του χώρου, γρήγορες αντιδράσεις, πάσες προς τους προωθημένους, ασχέτως αν δεν πιάνουν όλες. Τον είδαμε και δίπλα στον Ντιόπ, τον είδαμε και χωρίς τον Ντιόπ (κι αυτό έχει τη σημασία του) να κάνει μεγάλο ματς. Ποιο είναι το ζητούμενο; Η διάρκεια. Να αποφύγει τις μεταπτώσεις, τα μεγάλα σκαμπανεβάσματα. Δεν χρειάζεται να παίξει (πολύ) καλύτερα απ’ ότι στο ματς με τον Παναθηναϊκό. Έτσι αν συνεχίσει, θα “γράψει”.
Η διάρκεια είναι το ζητούμενο και για την ΑΕΚ από δω και πέρα.
Ήδη έκανε τρεις τις συνεχόμενες νίκες (η μια είναι με Κόλα), όταν πέρσι τρόμαζε να σταυρώσει δεύτερη διαδοχική. Θα έρθουν και οι στραβές και οι ανάποδες, γιατί όπως έχουμε ξαναπεί, το ρόστερ έχει αδυναμίες και αν δεν γίνουν προσθήκες ποιοτικών παικτών θα ζοριστεί πολύ ο Μανόλο.
Προς το παρόν το ευτύχημα για την ΑΕΚ είναι ότι της έχει μεταδώσει μια θετική αύρα ο Ισπανός. Ο,τι πιάνει και ο,τι κάνει (αφήστε την Άντερλεχτ στην άκρη, έτσι κι αλλιώς το πρωτάθλημα είναι ο στόχος) γίνεται χρυσάφι.
Όσο πιο πολύ διαρκέσει αυτό, τόσο περισσότερα θα είναι τα οφέλη. Όχι μόνο τα βαθμολογικά, αλλά κυρίως αυτά που έχουν να κάνουν με τη γενικότερη λειτουργία στο παιχνίδι της ομάδας. Τη φιλοσοφία της, τον χαρακτήρα της…
ΥΓ: Λίγα τα 27.000 και κάτι εισιτήρια. Μετά την “τεσσάρα” στο Χαριλάου ήμουν σχεδόν σίγουρος για 50.000 εισιτήρια. Μετά την “τριάρα” στο Βέλγιο έκοψα 10.000. Και πάλι όμως έπεσα έξω, άλλο 40 και άλλο 27.0000.
Προφανώς ο απογοητευμένος οπαδός της ΑΕΚ θέλει μεγαλύτερο και πιο αξιόπιστο δείγμα για να πειστεί και να τρέξει να γεμίσει το στάδιο. Έχει τα δίκια του…
