Οι αλλαγές του Μπάγεβιτς και ο Μπλάνκο
Το μυαλό στο Κύπελλο και στο ματς της Τετάρτης, δεν το είχαν μονάχα οι παίκτες της ομάδας, όπως επεσήμανε μετά το ματς στην Κομοτηνή ο Μπάγεβιτς. Ο ίδιος ο προπονητής, ταξίδευε την ώρα του αγώνα στην Εγνατία Οδό με προορισμό τις Σέρρες. Αλλιώς δεν εξηγείται η κίνηση του να αλλάξει δυο λεπτά μετά την ισοφάριση τον Μπλάνκο. Με την συμπλήρωση μιας ώρας αγώνα. Δεν εξηγείται, αλλιώς, ότι λίγο αργότερα απέσυρε και Τζιμπούρ και Μαντούκα. Σε μια ΑΕΚ από την οποία μάλιστα έλειπαν Κυργιάκος, Χουανφράν, Καφές, Σκόκο.
Προσωπικά πιστεύω ότι η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Σαφώς και βιάστηκε ο Μπάγεβιτς να αλλάξει άρον άρον τον Μπλάνκο. Αποδυναμώθηκε η γραμμή κρούσης, εκεί όπου χρησιμοποιήθηκε μετά (στο 4-4-2) ο Εντίνιο και δεν άρπαξε την ευκαιρία. Σε τρεις περιπτώσεις προσπάθησε να μπει και να τελειώσει μόνος του (με σουτ) τη φάση, αντί να δείξει ομαδικό πνεύμα.
Όταν ισοφάρισε η ΑΕΚ (έτσι όπως ισοφάρισε, για να τα λέμε όλα, διότι ο Τζιμπούρ είναι ξεκάθαρο πως κάνει φάουλ στον Βρονταρά), η ομάδα είναι στο ανέβασμα, πιέζει, δημιουργεί ευκαιρίες, ο Μπλάνκο έχει κέφια, μπορεί να βάλει κι άλλο γκολ. Ο Μπάγεβιτς δεν περίμενε έστω μέχρι το 80’ και τον έβγαλε αμέσως για να τον έχει προφανώς πιο ξεκούραστο την Τετάρτη.
Ο Μπάγεβιτς διευκρίνισε σήμερα ότι η σωστή λέξη που ήθελε να χρησιμοποιήσει στη συνέντευξη Τύπου (για τον Μπλάνκο), δεν ήταν το «να ξεκουράσω», αλλά το «να προφυλάξω». Και απ ‘ότι λένε οι πληροφορίες, από το ημίχρονο τα είχαν πει για τις αλλαγές που θα έκανε.
Δεν είναι ξεκάθαρο (ακόμη) τι θα συμβεί με τον Μπλάνκο από τον Ιούνιο και μετά. Και δεν είναι ξεκάθαρο για δυο λόγους:
*Πρώτον, ουδείς γνωρίζει αν η ΑΕΚ θα πορευτεί με την ίδια διοικητική κατάσταση ή αν θα αλλάξει χέρια τον Ιούνιο. Έχει σημασία αυτό, διότι άλλο μπάτζετ θα διαχειριστεί ο προπονητής (όχι κατ’ ανάγκη ο Μπάγεβιτς) με το νυν ιδιοκτησιακό καθεστώς (από σφιχτό έως μηδαμινό, όπως λένε οι πληροφορίες) και άλλο με έναν καινούριο επενδυτή.
*Δεύτερον, το να πουλήσει η ΑΕΚ τον Μπλάνκο για να εισπράξει χρήματα και να κάνει (άλλες) μετεγγραφές, μια κουβέντα είναι. Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει να έρθει πρόταση. Όχι από την Μότζι Μίριμ του Ριβάλντο, αλλά από ευρωπαϊκό σύλλογο που θα τα σκάσει για να αποκτήσει 25χρονο Αργεντινό σέντερ φορ ο οποίος τρεις σερί χρονιές βγαίνει πρώτος σκόρερ (για να μην ξεχνάμε και τα 34 που έβαλε την σεζόν 2006-07 με την Ολίμπο).
Τώρα σε ό,τι αφορά ένα άλλο ερώτημα, ποια είναι η προτεραιότητα της ΑΕΚ, το Κύπελλο ή η δεύτερη θέση, ταπεινή μου άποψη είναι πως θα κάνουν μεγάλο λάθος στην ΑΕΚ να μπουν σ’ αυτό το τρυπάκι. Χρονικά προηγείται το Κύπελλο, ο τελικός στις 2 Μαίου. Τα πλέι οφ αρχίζουν μια εβδομάδα αργότερα. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι η ομάδα θα πρέπει να σπαταλήσει κι άλλους βαθμούς στα ματς με Άρη και Εργοτέλη και να μπει χάντικαπ (έναντι Παναθηναϊκού και ΠΑΟΚ) στα πλέι οφ. Έτσι όπως ξεκίνησε το πράγμα στην εφετινή περίοδο, η κατάκτηση του Κυπέλλου θα δώσει μεγάλη χαρά στον στερημένο από τίτλους «κιτρινόμαυρο» οπαδό. Και ο στόχος της δεύτερης θέσης που ακολουθεί, αν επιτευχθεί, θα ισοδυναμεί με άθλο. Τώρα αν η δεύτερη θέση, τους μπερδέψει λίγο τους μετόχους, διότι δεν θα γνωρίζουν αν θα πρέπει να επενδύσουν και πόσο, αν θα πρέπει να ρισκάρουν και πόσο, διότι δεν θα ξέρουν σε ποιον προκριματικό σκόπελο θα πέσουν τον Αύγουστο (αφού προηγουμένως έχει περάσει η ομάδα από τον προκριματικό του Ιουλίου), αυτό είναι άλλο θέμα και όχι της παρούσης. Άλλωστε μπορεί μέχρι τότε να έχουν αλλάξει πολλά.
ΥΓ: Πέντε χρόνια μετά το άγριο πλάκωμα μεταξύ Μανωλά – Μελισσανίδη, και την σφοδρή λεκτική αντιπαράθεση σε ραδιοφωνική εκπομπή του Καραλή, μια χαρά ακούγεται στ’ αυτιά των φίλων της ΑΕΚ ότι οι δυο άνδρες τα βρήκαν. «Τα βρήκαν», βεβαίως, μια κουβέντα είναι, αλλά όταν ο Στελάρας από το βήμα απευθύνει ανοιχτή πρόσκληση στον «τίγρη» (όπως τον αποκάλεσε) κάτι παίζει, κάτι τρέχει. Μετά είναι και το άλλο. Ο Μελισσανίδης πάει το βράδυ της Παρασκευής στην εκδήλωση του κλαμπ των Πατησίων, προετοιμασμένος να του την «πέσουν». Ήξερε ότι και συνθήματα θα φώναζαν («τίγρη θεέ, πάρε την ΠΑΕ»), και κάλεσμα θα του έκαναν και από το τραπέζι του θα περνούσαν όλοι. Αν ο Μελισσανίδης, «δεν θέλει να ακούει σ’ αυτή τη φάση για την ΑΕΚ» ή αν ο Μελισσανίδης «δεν έχει μέσα στα άμεσα σχέδια του την ΑΕΚ» (όπως τεχνηέντως διαρρέει από τον ίδιο και το περιβάλλον του) τότε πολύ απλά δεν θα πήγαινε το βράδυ της Παρασκευής στο Εμπατη της εθνικής οδού. Έχει και άλλα μπουζουξίδικα η Αθήνα…
ΥΓ 2: Και μιας και ο λόγος για τον Μελισσανίδη, τον οποίο (κατά καιρούς) σιχτιρίζουν διάφοροι εκσυγχρονιστές, «πολιτισμένοι ΑΕΚτζίδες», κομήτες και (ΑΕΚ)κομήτες, επειδή λέει πούλησε στον Τροχανά, επειδή κονόμησε τότε από την ΑΕΚ, επειδή δεν μπήκε (μετά) μπροστά στα δύσκολα (στο μεταξύ, για όλους αυτούς που τα λένε αυτά, πριν το ’95 προφανώς δεν υπάρχει ΑΕΚ), να υπενθυμίσω ότι ξημερώνει 7 Απριλίου 2009. Δέκα χρόνια από μια κορυφαία στιγμή της ΑΕΚ στην ιστορία της. 7 Απριλίου 1999, Βελιγράδι, Παρτίζαν, βομβαρδισμοί, ΑΕΚ, ταξίδι ειρήνης τη Μεγάλη Τετάρτη της Ορθοδοξίας στην καρδιά του πολέμου, μαχαιριά στην καρδιά των νατοϊκών. Όχι, δεν χρειάζεται να υπενθυμίσω σε ποιον ανήκε η ιδέα, ποιος πήρε την πρωτοβουλία να γίνει αυτό το ιστορικό ταξίδι της ομάδας στο βομβαρδισμένο και φλεγόμενο Βελιγράδι. Όσοι δεν έχουν «διαγράψει» την ιστορία της ΑΕΚ θυμούνται πολύ καλά. Όσοι πάλι δεν θέλουν να θυμούνται, την έχουν διαγράψει. Δικό τους το πρόβλημα…
