Οι δυο όψεις του νομίσματος
Για τον διαιτητή Σταυρίδη δεν χρειάζεται να κάνουμε καμιά ιδιαίτερη ανάλυση. Με καλύπτει απόλυτα η στάση της ΠΑΕ ΑΕΚ. Δηλαδή η σιωπή της.
Είναι μεσημέρι Δευτέρας και δεν γνωρίζω αν μέχρι το βράδυ υπάρξει αντίδραση της ΑΕΚ. Δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία, με την έννοια ότι όσο και να φωνάξει, μετά την απομάκρυνση από το ταμείο κανένα λάθος δεν αναγνωρίζεται και κατά συνέπεια οι δυο βαθμοί δεν επιστρέφονται. Εκτός των άλλων, με όποιον τρόπο κι αν αντιδράσει η ΑΕΚ, απήχηση θα έχει μόνο στο υγιώς σκεπτόμενο κομμάτι. Στους ρομαντικούς, λίγοι πολλοί όσοι είναι τέλος πάντων. Δεν θα βρει καμιά ανταπόκριση στο υπόλοιπο κομμάτι, αυτό που καθορίζει τα πράγματα στο ελληνικό ποδόσφαιρο και από το οποίο η ΑΕΚ απέχει συνειδητά.
Οι κουβέντες, οι κατάρες και οι αφορισμοί για έναν διαιτητή που τα θαλάσσωσε είναι μιζέρια. Ξεφεύγουμε από την μπάλα και τους πραγματικούς πρωταγωνιστές για να ασχοληθούμε με το «κλικ» στον εγκέφαλο του Σταυρίδη την στιγμή που ο Εντίνιο σκοράρει. Κι επειδή δεν μπορούμε να αποδείξουμε ότι υπήρχε δόλος, παίρνουμε ως δεδομένο ότι έγινε αλλοίωση αποτελέσματος εξ αμελείας. Η ουσία ωστόσο δεν αλλάζει, ο Σταυρίδης παραμένει το ίδιο επικίνδυνος για το άθλημα Κι έπεσα έξω στην εκτίμηση μου, σ ‘ ένα υστερόγραφο μεσοβδόμαδα απ’ αυτήν εδώ την στήλη: «Σταυρίδης, εκ Πιερίας σφυρίζει στη Ν.Σμύρνη. Από τις 6 Απριλίου 2008 και το παιχνίδι Ολυμπιακού – Λάρισας λογικά πρέπει να έχει σημειώσει βήματα προόδου. Γι αυτό άλλωστε χρίστηκε και international…»
Ο Σταυρίδης είναι η μια όψη του νομίσματος στο παιχνίδι της Ν.Σμύρνης. Η άλλη όψη αφορά την εικόνα της ΑΕΚ ως ομάδα. Δεν είμαι απ’ αυτούς που συμμερίζονται τις απόψεις του Δώνη έτσι όπως τις κατέθεσε μετά το παιχνίδι για την ομάδα του. Και δεν συμφωνώ με όλους εκείνους που υποστηρίζουν ότι είδαν πολύ καλή και βελτιωμένη ΑΕΚ. Αν όντως την είδαν έτσι, έχουν κατεβάσει στα χαμηλά τον πήχη.
Κάποιες σκόρπιες σκέψεις γι’ αυτά που είδα στη Ν.Σμύρνη, απέναντι σ’ έναν Πανιώνιο που μου άρεσε πάρα πολύ η λειτουργία του στα χαφ:
*Η ΑΕΚ με εξαίρεση το πρώτο τέταρτο στο οποίο έχει απλώς υποφερτή κυκλοφορία της μπάλας (χωρίς ωστόσο να παράγει ευκαιρία), δεν «υπάρχει» στο γήπεδο μέχρι το 58ο λεπτό που ισοφαρίζει ο Σκόκο. Η ΑΕΚ είναι αλήθεια ότι μπήκε με πιο καλό ρυθμό στο δεύτερο ημίχρονο, παίρνει τα πάνω της μετά το 1-1, κυκλοφορεί πιο γρήγορα και με λιγότερα λάθη την μπάλα και αν μετρήσει το γκολ του Εντίνιο πιθανόν να μην σταματήσει εκεί. Πιθανόν…
*Μέχρι την στιγμή της ισοφάρισης οι δυο φορ (Μπλάνκο – Εντίνιο) είναι πλήρως αποκομμένοι και εγκλωβισμένοι ανάμεσα σε σέντερ μπακ που πιθανόν να είναι και από τα χειρότερα του πρωταθλήματος (Μαιστόροβιτς, Μπερτέ και ακολούθως Λάνγκαμπ). Η ΑΕΚ δεν έχει λύσεις στην ανάπτυξη, Σκόκο και Λαγός συγκλίνουν προς τον άξονα αλλά δεν είναι δημιουργικοί, τα μπακ δεν ανεβαίνουν, ο Πελετιέρι χωρίς να αποφεύγει τα λάθη, μόνο με μερικά κλεψίματα και με το τρέξιμο του ξεχωρίζει μακράν του βαδιστή Μπασινά.
*Στην αμυντική της λειτουργία θα πρέπει να πάρουμε ως δεδομένο ότι η ΑΕΚ έχει βρει τον απόλυτο ηγέτη της. Ο Κυργιάκος είναι κλάση ακόμη και σε παιχνίδι που βάζει αυτογκόλ! Για το οποίο αυτογκόλ την βασική ευθύνη φέρει ο αρχηγός της ΑΕΚ, Ντάνιελ Μαιστόροβιτς. Από ένα έως δυο «τσαφ» τα έχει σε κάθε παιχνίδι ο Σουηδός. Την Κυριακή το πλήρωσε η ΑΕΚ. Αν συνεχίσει να επιμείνει ο Δώνης και δεν μπει στη λογική να δοκιμάσει δίπλα στον Κυργιάκο τον Αλεξόπουλο, πιθανόν το κόστος που θα πληρώσει η ΑΕΚ να είναι ακόμη μεγαλύτερο. Κι όσο περνά ο καιρός, φανερώνεται το μέγεθος της «γκέλας» που έκανε η διοίκηση σε συνεργασία με τον προπονητή. Να διώξει τον βασικό σέντερ μπακ της Εθνικής που αμειβόταν με 450 χιλιάρικα τον χρόνο και να τον αντικαταστήσει με τον αναπληρωματικό σέντερ μπακ της Εθνικής Σουηδίας και τα διπλάσια λεφτά.
Εντάξει, να το δεχτώ μέχρι ενός σημείου ότι ο Δέλλας πιθανόν να έβγαζε προβληματάκια με την μέση του και να απουσίαζε από αρκετά παιχνίδια. Μικρό (θα ήταν) το κακό, μπροστά σ’ αυτό που δείχνει να φορτώθηκε…
*Η ελπίδα, το χαμόγελο της ΑΕΚ είναι ο Σκόκο. Ποιος Σκόκο όμως; Όχι αυτός που παίζει δεκαπέντε μέτρα μακριά από την αντίπαλη περιοχή. Είτε στις πτέρυγες, είτε στον άξονα. Άχρηστος μου φαίνεται πως είναι εκεί. Ή μάλλον να το θέσω αλλιώς, μη ωφέλιμος για το παιχνίδι της ομάδας του. Ο Σκόκο ξέρει εκατό κιλά μπάλα και το δείχνει όταν κινείται στα όρια της μεγάλης περιοχής ή εντός αυτής. Το γκολ που σημειώνει με το εν κινήσει σουτ είναι καταπληκτικό. Και οι ενέργειες του, στο καλό διάστημα της ΑΕΚ μετά το 1-1 είναι υποδειγματικές. Όταν περνά δυο – δυο τους αντιπάλους και προσπαθεί να «τρυπώσει» στην άμυνα του Πανιωνίου. Συμφωνώ με την άποψη ότι ο Δώνης (και ο κάθε Δώνης) γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα ποια θέση ταιριάζει σε κάθε ποδοσφαιριστή της ομάδας του. Μέχρι στιγμής πάντως ο κόουτς μου δίνει την εντύπωση πως ούτε κι αυτός ξέρει. Στο δια ταύτα: Εντίνιο στη δεξιά πτέρυγα (όπως πέρσι επί Κωστένογλου), Σκόκο φουλ μπροστά παρτενέρ του Μπλάνκο. Μήπως θα ‘πρεπε κάποια στιγμή να δούμε και αυτή την πατέντα;
*Ο Δώνης είναι αλήθεια ότι δεν δικαιώθηκε από την πρεμούρα του να τα αλλάξει όλα μετά το 60’ και την είσοδο του Χετεμάι, παίζοντας με τρεις στην άμυνα. Μου θύμισε κάτι από τις αλλοπρόσαλλες επιλογές του Φερέρ. Δεν είχε κανένα λόγο να το κάνει, η ομάδα με το 1-1 του Σκόκο είχε την ψυχολογία με το μέρος της. Ας είναι όμως κι έτσι. Προτιμώ έναν προπονητή που το βασανίζει, το δουλεύει το πράγμα από τον πάγκο, την ανακατεύει την τράπουλα, από έναν αμέτοχο προπονητή.
*Πόσα ψάρια πιάνει η εφετινή ΑΕΚ θα το μάθουμε την Κυριακή.Δεν θα κριθεί κανένας τίτλος, ακόμα και να χάσει η ΑΕΚ. Κρίνεται κάτι άλλο, πιο βασικό. Ποιες αντοχές έχει αυτή η ομάδα, ποια είναι η μενταλιτέ της, πόσο «ψημένη» είναι να παίξει σε συνθήκες πρωταθλητισμού. «Διπλό» στο Καραισκάκη έχει να πανηγυρίσει από το Νοέμβριο του 1994. Από το γκολ του Τιμούρ. Δεκατέσσερα χρόνια. Όσα και τα «πέτρινα»…
