Οι σφαλιάρες ήρθαν μαζί και ανέδειξαν “θαμμένα” προβλήματα
Είναι κανόνας ότι τα αρνητικά αποτελέσματα δημιουργούν αρνητική ψυχολογία αλλά στο ποδόσφαιρο, όπως και στην ζωή, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος και για τις άσχημες μέρες. Το χειρότερο που βιώνει αυτή την περίοδο ο Ολυμπιακός δεν είναι οι ήττες, αλλά μια κατάσταση πανικού που φαίνεται παντού.
Δυο σφαλιάρες σε διάστημα λίγων ημερών είναι κάτι που πρέπει να προβληματίσει όλους στο “ερυθρόλευκο” στρατόπεδο αλλά η έλλειψη ψυχραιμίας είναι κάτι που δεν μπορώ να καταλάβω, όπως δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω τις κραυγές αγωνίας για τα ματς με Σεντ Ετιέν αλλά κυρίως για τους αγώνες με Παναθηναϊκό και ΠΑΟΚ.
Αυτές, όμως, οι σπασμωδικές αντιδράσεις αναδεικνύουν ένα διαχρονικό πρόβλημα του Ολυμπιακού. Δεν ξέρει, δεν μπορεί να διαχειριστεί την αποτυχία, δεν έχει ανθρώπους να το κάνουν αυτό, ίσως γιατί όσοι τόλμησαν να αρθρώσουν ένα διαφορετικό λόγο, μια διαφορετική σκέψη, αντιμετωπίσθηκαν ως ξένο σώμα “που δεν ταιριάζει στο DNA του συλλόγου”.
Μια ομάδα που εξακολουθεί να είναι στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα και με απόσταση ασφαλείας δεν μπορεί να έχει τριγμούς με δυο άσχημα αποτελέσματα. Είναι άλλο ζήτημα ότι οι ήττες ανέδειξαν προβλήματα που έχουν να κάνουν με την υπερτίμηση του ρόστερ του συλλόγου, της έλλειψης βάθους. Αυτά ήταν ευδιάκριτα και την εποχή των επιτυχιών, αλλά δεν αξιολογήθηκαν ποτέ, αφού υπήρχε θολή εικόνα από μια εικονική πραγματικότητα την οποία ουδείς έχει την διάθεση στον Ολυμπιακό να κοντράρει και να βρεθεί κόντρα στο κοινό, το δικό του κοινό και στον τύπο, τον δικό του τόπο.
Ο Βαλβέρδε κινδυνεύει, από προπονητής για τα επόμενα δέκα χρόνια, να μετατραπεί στην συνείδηση του κόσμου σε κάτι άλλο. Ακόμα και όσοι, πλέον, τον αμφισβητούν δεν θα τολμήσουν να πουν ότι είναι κακός προπονητής. Το ίδιο, όμως, συμβαίνει σε όσους είχαν απεριόριστη εκτίμηση στην δουλειά του. Ουδείς, πλέον, φωνάζει ότι με τον Ισπανό τεχνικό στον πάγκο του Ολυμπιακού, η ομάδα θα ζήσει – σίγουρα- μεγάλες στιγμές.
Μπερδεμένος είναι ο κόσμος του Ολυμπιακού και νομίζουμε ότι όταν όλα σε κάνουν να απορείς, κινδυνεύεις να χάσεις πολλά σημαντικά πράγματα. Σε καθαρά αγωνιστικό επίπεδο φαίνεται να βγαίνει η κόπωση όλης της ομάδας . Και δεν αναφερόμαστε μόνο στην έλλειψη φρεσκάδας που παρατηρείται στο γήπεδο αλλά και στην βαριά σκέψη. Λεπτομέρειες, όπως η αντίδραση των αμυντικών και του Νικοπολίδη στην φάση του γκολ του Κουτσιανικούλη, αλλά και πιο σοβαρά ζητήματα, όπως η αντιμετώπιση του θέματος του Λέτο, αναδεικνύουν μια έλλειψη ψυχραιμίας, ίσως και επικοινωνίας…
Εδώ μπαίνουν κάποιοι προβληματισμοί που έχουν να κάνουν και με τον Βαλβέρδε. Ο Ισπανός τεχνικός δείχνει μια αδυναμία στο να κάνει σωστή διαχείριση υλικού. Δεν μπορεί να μην δίνει ευκαιρίες σε ταλέντα σαν τον Γιάννη Παπαδόπουλο, τον Γκαλίτσιο. Εκτός και αν έχει πεισθεί ότι δεν τις αξίζουν, αλλά από την στιγμή που τις παίρνει ο Οσκαρ, μια δικά του μεταγραφή, μια δικιά του επιλογή, με την γνωστή εικόνα που βγάζει ο Ισπανός σε κάθε ματς, δε νομίζουμε ότι δεν τις δικαιούνται και άλλοι παίκτες.
Αυτό είναι ένα κομμάτι του προβλήματος. Τα άλλα έχουν να κάνουν με την εικόνα που βγάζουν κάποιοι παίκτες, με την αρνητική ψυχολογία που έχει η ομάδα, όταν κάτι δεν πάει καλά στην αρχή ενός αγώνα. Ο Ντιόγκο, για παράδειγμα, στα τελευταία ματς δεν κάνει την δουλειά που έκανε σε προηγούμενα ματς. Προσωπικά δεν στέκομαι στο ότι δεν σκοράρει, αν και η δουλειά ενός επιθετικού, βασικά, είναι να στέλνει την μπάλα στα δίχτυα, αλλά στο γεγονός ότι έχει χάσει την εκρηκτικότητα του και πλέον δεν δουλεύει για τους… άλλους, δεν ανοίγει δηλαδή διαδρόμους…
Στο ματς με τον Εργοτέλη υπήρχαν απουσίες που ήταν ολοφάνερες και αναφέρομαι στους τρεις Αργεντινούς. Είναι ένα θέμα ότι χωρίς κάποιες μονάδες ο Ολυμπιακός χάνει ένα κομμάτι της λάμψης του. Αν ήταν απλά ένα κομμάτι μπορεί και να ήταν απόλυτα φυσιολογικό αλλά όταν είναι ηλίου φαεινότερο ότι χάνει το μεγαλύτερο, αυτό είναι ένα πρόβλημα…
