Οι τελικοί της Λίβερπουλ

Αν και για 21 χρόνια είχε σιγήσει μετά τα όσα είχαν συμβεί στο Χέιζελ εκείνο το τραγικό βράδυ του 1985, η
Λίβερπουλ τον τελευταίο καιρό έχει ξαναβρεί τη χαμένη ευρωπαϊκή της αίγλη. Κι ανστην Αγγλία δεν μπορεί να ανταγωνιστεί ακόμα την
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και την
Τσέλσι, στην Ευρώπη τα πράγματα είναι διαφορετικά και μετά τον δεύτερο αποκλεισμό των “μπλε” σε ημιτελικά μέσα σε τρία χρόνια, φτάνει και πάλι στον τελικό.

Η ομάδα του Ράφα Μπενίτεθ θα αγωνιστεί για έβδομη φορά στην ιστορία της στο τελευταίο παιχνίδι της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Το έχει πράξει στο παρελθόν πέντε φορές με επιτυχία και μία που έχει στιγματίσει την ιστορία της, στον τελικό του 1985.

Η αρχή έγινε στη Ρώμητο 1977, στα πρώτα ευρωπαϊκά βήματα της ομάδας του Μπομπ Πέισλι. Οι “ρεντς” αντιμετώπισαν την σπουδαία τότε Γκλάντμπαχ, αλλά ήταν καταπληκτικοί και κατάφεραν να κάμψουν την αντίσταση των “πουλαριών”. Το τελικό 3-1 ανέβασε για πρώτη φορά τη Λίβερπουλ στο κορυφαίο σκαλί της Ευρώπης, όπου κατάφερε να μείνει και τη νέα χρονιά, αφού έφτασε και πάλι στον τελικό και αυτή τη φορά επικράτησε με 1-0 της Μπριζ. Μοναδικός σκόρερ του αγώνα ο Κένι Νταλγκλίς, ο οποίος είχε αντικαταστήσει εκείνη τη χρονιά τον Κέβιν Κίγκαν.

Τα αγγλικά πρωτεία συνεχίστηκαν, αλλά με τον Νότιγχαμ Φόρεστ να κατακτά τα δύο επόμενα τρόπαια, μέχρι το 1981 και την επάνοδο της Λίβερπουλ στους τελικούς. Στην αντίπερα όχθη, η Ρεάλ Μαδρίτης η οποία πάλευε να ξαναβρεί την ευρωπαϊκή ταυτότητά της, αλλά απέναντι σε εκείνη τη Λίβερπουλ δεν είχε τύχη. Οι Αγγλοι κέρδισαν έστω και με το “φτωχό” 1-0 και έκαναν το τρία στα τρία.

Επόμενος τελικός το 1984, και πάλι στο “Ολίμπικο” της Ρώμης. Εργο δύσκολο, αφού απέναντί της ήταν η… γηπεδούχος Ρόμα των Κόντι και Γκρατσιάνι. Η Λίβερπουλ προηγήθηκε με τον Νιλ, αλλά ο Προύτσο ισοφάρισε για τους “τζιαλορόσι” και παρά τις ευκαιρίες των δύο ομάδων, το τρόπαιο κρίθηκε στα πέναλτι. Εκεί οι Αγγλοι ήταν πιο ψύχραιμοι και σήκωσαν το τέταρτό τους τρόπαιο.

Την επόμενη χρονιά, ο τελικός της Λίβερπουλ στιγματίστηκε από την πιο “μαύρη” σελίδα στην ιστορία της. Οι οπαδοί της προκάλεσαν σοβαρά επεισόδια που κατέληξαν στο θάνατο 39 ανθρώπων, ενώ οι Αγγλοι ηττήθηκαν και εντός του αγωνιστικού χώρου. Ο Μισέλ Πλατινί εκτέλεσε ένα πέναλτι-“εφεύρεση” για τη Γιουβέντους και ο “αιματοβαμμένος” τελικός του Χέιζελ κατέληξε στους Ιταλούς.

Οι αγγλικές ομάδες αποκλείστηκαν από τις διεθνείς διοργανώσεις, η Λίβερπουλ αντιμετώπισε και την τραγωδία του Χίλσμπορο μετά από λίγα χρόνια και ουσιαστικά πέρασε στην παρακμή. Η απουσία εγχώριων επιτυχιών δυσχέραιναν την κατάσταση, μέχρι το 2005, όταν ήρθε στον πάγκο της ο Ράφα Μπενίτεθ. Ο Ισπανός “μαέστρος” οδήγησε τη Λίβερπουλ και πάλι στον τελικό και εκεί έγινε το… θαύμα. Οι Αγγλοι έχαναν με 3-0 στο ημίχρονο, ωστόσο κατάφεραν μέσα σε έξι λεπτά στο δεύτερο μέρος να ανατρέψουν το σκορ και να οδηγήσουν το ματς στην παράταση και εν τέλει στα πέναλτι. Εκεί, ο Γέρζι Ντούντεκ στάθηκε ήρωας για την Λίβερπουλ, η οποία επέστρεψε στην κορυφή.

Δύο χρόνια αργότερα, πάλι εξαιτίας μιας διαδικασίας πέναλτι και ενός τερματοφύλακα, του Πέπε Ρέινα, η Λίβερπουλ βρίσκεται στον έβδομο τελικό της ιστορίας της. Απέναντί της, μία εκ των Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Μίλαν. Ο τελικός της Αθήνας θα φιλοξενήσει το κλασικό αγγλικό ντέρμπι των δύο “μεγαθηρίων” του ποδοσφαίρου του Νησιού, ή τη ρεβάνς από το 2005; Το βέβαιο είναι ότι η παρουσία της Λίβερπουλ, ήδη του δίνει ξεχωριστή αίγλη…

---