Οι τελικοί της Μίλαν

Εξι τρόπαια σε δέκα τελικούς. Ο ενδέκατος τελικός της είναι προ των πυλών. Η
Μίλαν, η τρίτη ομάδα στη βαθμολογία της Ιταλίας, που αναγκάστηκε να περάσει από χίλια κύματα για να αγωνιστεί στο Τσάμπιονς Λιγκ και αυτό μέσω προκριματικών, που στη φάση των “16” πήρε το “εισιτήριο” για τη συνέχεια στην παράταση επί της
Σέλτικ, που εξώθησε την
Μπάγερν Μονάχου στην πρώτη της ευρωπαϊκή της ήττα στην “Αλιαντζ Αρένα”, που ανέτρεψε τα δεδομένα απέναντι στο μεγάλο φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου,

Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ,στα ημιτελικά, θα βρεθεί στην Αθήνα στις
23 Μαΐου.

Η πρόκριση της Λίβερπουλ στον τελικό μία ημέρα νωρίτερα ήταν ίσως το “κερασάκι” στην τούρτα για τους λόγους που οι παίκτες των “ροσονέρι” έπρεπε να τα δώσουν όλα κόντρα στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Η… ιστορία των Αλταφίνι, Νόρνταλ, Λίντχολμ, φαν Μπάστεν, Γκούλιτ, Ράικαρντ, Σαβίσεβιτς, Μπαρέζι και φυσικά των δύο Μαλντίνι, ήταν η… τούρτα.

Ο δέκατος τελικός της Μίλαν στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, είτε αφορά το Κύπελλο Πρωταθλητριών, είτε το Τσάμπιονς Λιγκ, έχει το χαρακτήρα της εκδίκησης. Κάτι σπάνιο, αφού στους εννέα τελικούς της, μόνο η Λίβερπουλ, ο Αγιαξ,η Μαρσέιγ και η Ρεάλ Μαδρίτης κατάφεραν να κερδίσουν τους Ιταλούς.

Η ήττα από τους “μερέγκες” ήταν και η πρώτη στην ιστορία, την περίοδο όπου η ομάδα των ντι Στέφανο, Πούσκας, Χέντο και Κοπά αποτελούσε την κραταιά δύναμη στην Ευρώπη. Στον τελικό του “Χέιζελ” το 1958, η Μίλαν του Τζίπο Βιάνι προέβαλλε αντίσταση, προηγήθηκε δύο φορές, πήγε το ματς στην παράταση, αλλά εν τέλει έχασε 3-2. Η πρώτη κατάκτηση θα ερχόταν πέντε χρόνια μετά, στον πρώτο τελικό δίχως ισπανική ομάδα. Απέναντι στην Μπενφίκα των Εουσέμπιο και Κολούνα, οι “ροσονέρι” του Νερέο Ρόκο αλλά και των Μαλντίνι, Τραπατόνι, Ριβέρα και Αλταφίνι επικράτησαν με 2-1 και έγιναν η πρώτη ιταλική ομάδα που ανέβηκε στην κορυφή της Ευρώπης.

Ακολούθησε ο τελικός στη Μαδρίτη, το 1969, απέναντι σε μία ομάδα που ακόμα βρισκόταν στα… σπάργανα. Οι πολύπειροι Ιταλοί αντιμετώπιζαν στο “Σαντιάγκο Μπερναμπέου” τον Αγιαξ του Ρίνους Μίχελς και του Γιόχαν Κρόιφ, στον οποίο έδειξαν το… σκληρό πρόσωπο της πραγματικότητας με την πρώτη τους “τεσσάρα” σε τελικό.

Χρειάστηκαν να περάσουν είκοσι χρόνια για να ξαναβρεί το δρόμο της, αλλά η Μίλαν επέστρεψε στην κορυφή της Ευρώπης το 1989. Εποχή Μπερλουσκόνι, πλέον, και των “ιπτάμενων Ολλανδών” φαν Μπάστεν, Γκούλιτ και Ράικαρντ. Η Στεάουα Βουκουρεστίου δεν κατάφερε να προβάλλει αντίσταση και έφυγε από τη Βαρκελώνη με το “βαρύ” 4-0 στην πλάτη. Την επόμενη χρονιά η Μίλαν βρέθηκε για ακόμα μία φορά στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Απέναντι στη Μπενφίκα κατάφερε να πάρει και πάλι τη νίκη (1-0), σε ένα οριακό ματς. Οι “ροσονέρι” είναι και η τελευταία ομάδα στην ιστορία που κατάφερε να κατακτήσει δύο συνεχείς χρονιές τον τίτλο.

Το 1993, η Μίλαν με χαρακτηριστική άνεση πέρασε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Στο Μόναχο, αγωνίστηκε ενάντια στη Μαρσέιγ, η οποία πήρε τη νίκη με 1-0. Το παιχνίδι, όμως, έχει αρκετές σκιές, αφού οι Μασσαλοί, έξι ημέρες αργότερα, αποδείχθηκε ότι είχαν δωροδοκήσει παίκτες της Βαλενσιέν στο παιχνίδι πριν τον τελικό, ενώ τα τελευταία χρόνια υπάρχουν κατηγορίες του πρώην παίκτη τους, Ζαν Ζακ Εϊντελί, για χρήση αναβολικών.

Την επόμενη χρονιά, απέναντι στην κυρίαρχη Μπαρτσελόνα του Γιόχαν Κρόιφ, η Μίλαν ήταν το αουτσάιντερ. Στο Ολυμπιακό Στάδιο, οι “ροσονέρι” απέδειξαν ότι η φανέλα τους ήταν αρκετά “βαριά” και… φιλοδώρησαν με τέσσερα τέρματα τους Καταλανούς. Το 1995, οι Ιταλοί έφτασαν για τρίτη συνεχή φορά στον τελικό. Αυτή τη φορά ήταν οι ίδιοι το φαβορί και ο Αγιαξ, και πάλι με… αμούστακα παιδιά, το αουτσάιντερ. Οπως αποδείχθηκε, ο “Αίαντας” του Λουίς φαν Χάαλ ήταν πιο αποτελεσματικός από αυτόν του 1969 και με το γκολ του Πάτρικ Κλάιφερτ πήρε τη νίκη.

Η Μίλαν πέρασε σε ένα μεταβατικό στάδιο και επέστρεψε στους τελικούς το 2003. Στον αγώνα του “Ολντ Τράφορντ” στο Μάντσεστερ, αντιμετώπισε μία… γνώριμή της, τη Γιουβέντους. Στο ιταλικό ντέρμπι, η… ευρωπαϊκή ομάδα κατάφερε να σηκώσει το τρόπαιο, έστω και στα πέναλτι, το έκτο στην ιστορία της και το πρώτο του Πάολο Μαλντίνι ως αρχηγός, σαράντα χρόνια μετά από αυτό που είχε σηκώσει ο πατέρας του, Τσέζαρε.

Δύο χρόνια αργότερα, η Κωνσταντινούπολη ήταν η επόμενη πόλη που φιλοξενούσε τους “ροσονέρι”. Απέναντι στη Λίβερπουλ, η κόντρα ήταν μεγάλη λόγω της ευρωπαϊκής αίγλης που απέπνεαν οι δύο σύλλογοι. Οι “ροσονέρι”, όμως, κατάφεραν να προηγηθούν με 3-0 στο ημίχρονο και όλοι πίστεψαν ότι τα πάντα είχαν τελειώσει. Λάθος. Η ευρωπαϊκή ταυτότητα της ομάδας μετατράπηκε σε αλαζονεία, το 3-0 μετατράπηκε σε 3-3 και στη συνέχεια σε ένα χαμένο τελικό.

Αυτό το πάθημα, οι παίκτες του Κάρλο Αντσελότι θα έχουν την ευκαιρία να δείξουν ότι το έκαναν μάθημα. Στο Ολυμπιακό Στάδιο, στις 23 Μαΐου, τους δόθηκε μία μοναδική ευκαιρία να… επανορθώσουν για τα όσα είχαν συμβεί στην Κωνσταντινούπολη. Αν θα το κάνουν, θα χρειαστεί ένα περάσει εικοσαήμερο για να το μάθουμε…

---

---