Οι θρίαμβοι της Μπαρτσελόνα
Για μία ομάδα του βεληνεκούς της Μπαρτσελόνα, τα μόλις δύο κορυφαία διασυλλογικά τρόπαια κρίνονται λίγα. Οι τελικοί του 1961, του 1986 και του 1994, στους οποίους παρατάχθηκε ως φαβορί, αλλά αποχώρησε με το κεφάλι σκυμμένο έπαιξαν το ρόλο τους.
Εν έτει 2009, οι Καταλανοί έχουν την ευκαιρία να κατακτήσουν για τρίτη φορά το θεσμό και να φτάσουν τους αντιπάλους τους, τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, στην πέμπτη θέση της σχετικής λίστας.
1991-92 Μπαρτσελόνα-Σαμπντόρια
20 Μαΐου 1992, “Γουέμπλεϊ”, Λονδίνο
Μπαρτσελόνα-Παρί Σεν Ζερμέν 1-0 παρ. (0-0 κ.α.)
(111’ Κούμαν)
Μπαρτσελόνα (Γιόχαν Κρόιφ): Θουμπιθαρέτα, Νάντο, Φερέρ, Κούμαν, Χουάν Κάρλος, Μπακέρο, Εουσέμπιο, Γκουαρντιόλα (113’ Αλεσάνκο), Σαλίνας (64’ Γκοϊκοετσέα), Στόιτσκοφ, Λάουντρουπ,
Σαμπντόρια (Βούγιαντιν Μπόσκοφ): Παλιούκα, Μανίνι, Κάτανετς, Πάρι, Βιέρκοβοντ, Λάνα, Λομπάρντο, Σερέζο, Μπονέτι (72’ Ινβερνίτσι), Βιάλι (100’ Μπούζο), Μαντσίνι
Διαιτητής: Αρον Σμίντχουμπερ (Γερμανία)
Η Βαρκελώνη ήταν το επίκεντρο του αθλητικού γίγνεσθαι λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων και η Μπαρτσελόνα ειδικότερα του ποδοσφαίρου, μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών του 1992, ενός πειραματικού Τσάμπιονς Λιγκ, μιας και για πρώτη φορά εισήχθη ο θεσμός των ομίλων στη διοργάνωση. Ο αντίπαλος αρκετά γνωστός, μιας και τρία χρόνια νωρίτερα οι Καταλανοί είχαν κατακτήσει ένα άλλο τρόπαιο κόντρα στη Σαμπντόρια, το Κύπελλο Κυπελλούχων.
Η πορεία προς το πρώτο τρόπαιο πρωταθλητριών της Μπαρτσελόνα δεν ήταν στρωμένος με “ροδοπέταλα”. Εάν δεν ήταν και το εκτός έδρας γκολ του Χοσέ Μάρι Μπακέρο στα τελευταία λεπτά του επαναληπτικού κόντρα στην Κάιζερσλαουτερν, ένα τέρμα που θύμισε Αντρές Ινιέστα και Τσέλσι, η ομάδα του Γιόχαν Κρόιφ δεν θα είχε περάσει ποτέ στους ημιτελικούς ομίλους (νωρίτερα είχε αποκλείσει την Χάνσα Ρόστοκ). Από εκεί και πέρα, Σπάρτα Πράγας, Ντιναμό Κιέβου και Μπενφίκα δεν άλλαξαν τη φυσική ροή των πραγμάτων και οι Καταλανοί τερμάτισαν πρώτοι στον όμιλο, με συνέπεια να πάρουν το “εισιτήριο” για τη συνέχεια.
Η Σαμπντόρια πέρασε στους ομίλους αποκλείοντας Ρόζενμποργκ (εύκολα) και Χόνβεντ (δύσκολα) και εκεί οι δύο ισοπαλίες με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό δεν στάθηκαν αρκετές να της στερήσουν το “εισιτήριο” για τον τελικό. Πόσο μάλλον όταν αντιμετώπισαν τον βασικό αντίπαλο και κάτοχο του προηγούμενου θεσμού, τον Ερυθρό Αστέρα, στη Σόφια, λόγω του εμφυλίου στη Γιουγκοσλαβία. Το 3-1 στη βουλγαρική πρωτεύουσα έδωσε ουσιαστικά την πρόκριση στους Γενοβέζους από την 5η αγωνιστική.
Το παιχνίδι αυτή τη φορά ήταν πιο ισορροπημένο από τον τελικό πριν τρία χρόνια. Η Μπαρτσελόνα ήταν σαφώς καλύτερη, ωστόσο και οι Ιταλοί ήταν πιο ώριμοι και κατάφεραν να κρατήσουν τους Καταλανούς στο μηδέν για 111 λεπτά. Μέχρι ο Ρόναλντ Κούμαν να στήσει την μπάλα 23 μέτρα μακριά από το τέρμα του Τζιανλούκα Παλιούκα και με έναν “κεραυνό” να χρίζει πρωταθλήτρια Ευρώπης την Μπαρτσελόνα.
2005-06 Μπαρτσελόνα-Αρσεναλ
17 Μαΐου 2006, “Σταντ ντε Φρανς”, Παρίσι
Μπαρτσελόνα-Αρσεναλ 2-1
(76’ Ετό, 80’ Μπελέτι – 37’ Κάμπελ)
Μπαρτσελόνα (Φρανκ Ράικαρντ): Βαλντές, Ολεγκέρ (71’ Μπελέτι), Μάρκεζ, Πουγιόλ, φαν Μπρόνκχορστ, Εντμίλσον (46’ Ινιέστα), φαν Μπόμελ (61’ Λάρσον), Ντέκο, Ζιουλί, Ροναλντίνιο, Ετό
Αρσεναλ (Αρσέν Βενγκέρ): Λέμαν (18’ Αλμούνια), Εμπουέ, Τουρέ, Κάμπελ, Κόουλ, Ζιλμπέρτο Σίλβα, Φάμπρεγκας (74’ Φλαμινί), Πιρές, Χλεμπ (85’ Ρέγες), Λιούνγκμπεργκ, Ανρί
Διαιτητής: Μάρκους Μερκ (Γερμανία)
Η παρέα του Ροναλντίνιο, του Ντέκο, του Σαμουέλ Ετό, του Τσάβι και ενός βραχύσωμου Αργεντινού, του Λιονέλ Μέσι, κατάφερε να κλείσει έναν κύκλο αποτυχιών στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση με αντίπαλο μία “πρωτάρα” σε τελικούς, την Αρσεναλ του Αρσέν Βενγκέρ. Ο τελικός στο Παρίσι δεν ξέφυγε από την παράδοση των τελευταίων ετών, ήταν συναρπαστικός, είχε ανατροπή και στο τέλος έστεψε την καλύτερη ομάδα της σεζόν.
Οι “μπλαουγκράνα” είχαν δείξει τα διαπιστευτήριά τους από νωρίς, από τη φάση των ομίλων, όπου απέναντι σε Βέρντερ Βρέμης, Ουντινέζε και Παναθηναϊκό είχαν σκοράρει 16 φορές, είχαν δεχθεί μόλις δύο γκολ και μέτρησαν πέντε νίκες. Η δεύτερη σερί φορά που τέθηκαν αντιμέτωποι με την Τσέλσι είχε ευχάριστη κατάληξη, με νίκη 2-1 στο Λονδίνο και ισοπαλία στη Βαρκελώνη. Μπενφίκα και Μίλαν μπορεί να αντιστάθηκαν, ωστόσο δεν κατάφεραν να εμποδίσουν πραγματικά τους Καταλανούς στις δύο επόμενες φάσεις και η πρόκριση στον τελικό ήρθε σχεδόν άκοπα.
Στον αντίποδα, η Αρσεναλ δεν είχε στόχο το ταξίδι στο Παρίσι και η πορεία της ήταν πέρα από κάθε όνειρο. Ο όμιλος με Αγιαξ, Σπάρτα Πράγας και Τουν δεν προβλημάτισε τους “κανονιέρηδες”, ωστόσο απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης στη φάση των 16 ήταν λογικό να προκληθεί ανησυχία στο νεανικό και άπειρο σύνολο του Βενγκέρ. Ο Τιερί Ανρί δήλωσε “παρών” και με γκολ μέσα στο “Σαντιάγκο Μπερναμπέου” έδωσε την πρόκριση στην ομάδα του. Επόμενη αντίπαλος η Γιουβέντους και το 2-0 στο Λονδίνο έδωσε τη λύση, με τη Βιγιαρεάλ να αποτελεί την δεύτερη ισπανική πρόκληση μέχρι τον τελικό. Το τελευταίο ματς στο “Χάιμπουρι” βρήκε την Αρσεναλ νικήτρια με 1-0 και στον επαναληπτικό του “Μαδριγάλ”, ο Γενς Λέμαν έπιασε το πέναλτι του Χουάν Ρομάν Ρικέλμε στο 90’ και έστειλε την ομάδα του στον τελικό.
Η Αρσεναλ μπορεί να μην είχε δεχθεί γκολ για 995 λεπτά, όμως, απέναντι στην Μπαρτσελόνα δεν ήταν το φαβορί. Πόσο μάλλον όταν ο Λέμαν αποβλήθηκε στο 18’ σε μαρκάρισμα στον Σαμουέλ Ετό, αν και ο Φρανκ Ράικαρντ δεν έδειχνε ικανός να εκμεταλλευτεί αυτήν την εξέλιξη. Το τέρμα του Σολ Κάμπελ λίγο αργότερα έφερε την Μπαρτσελόνα σε δεινή θέση, ωστόσο ο Χένρικ Λάρσον που πέρασε ως αλλαγή στο δεύτερο μέρος άλλαξε άρδην τη ροή του αγώνα και με τα γκολ των Ετό και Ζουλιάνο Μπελέτι ήρθε η ανατροπή.
