Οι χειρότεροι φίλαθλοι της Αγγλίας

Τα γήπεδα στην Αγγλία μπορεί να είναι γεμάτα, ωστόσο οι εποχές που οι φίλαθλοι χοροπηδούσαν παθιασμένα στις εξέδρες έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, όπως φαίνεται. Ο
Ρόι
Κιν, εξάλλου, όχι πολύ παλιά, είχε χρησιμοποιήσει τον όρο
“prawn sandwich brigade” για τους φίλους της
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, θέλοντας να καταδείξει την ηπιότητά τους και το γεγονός ότι πηγαίνουν στο γήπεδο περισσότερο για τις παροχές του, παρά για να υποστηρίξουν την ομάδα.

Το περιοδικό “Loaded” αποφάσισε να ασχοληθεί με τους φιλάθλους των ομάδων και να δώσει τα βραβεία του, τα βραβεία “Prawn”, εμπνευσμένα από τη ρήση του νυν τεχνικού της Σάντερλαντ. Σημαντική σημείωση: prawn στα αγγλικά σημαίνει… γαρίδα.

Σύμφωνα με την ψηφοφορία που διεξήχθη μεταξύ ποδοσφαιρόφιλων από όλη τη χώρα, οι φίλαθλοι που ο Ρόι Κιν δεν θα άντεχε ολόκληρο ενενηντάλεπτο, οι πιο ήπιοι, οι χειρότεροι, δεν είναι αυτοί των “κόκκινων διαβόλων”, αλλά μιας ομάδας που εδρεύει λίγα χιλιόμετρα μακριά από το Μάντσεστερ, της Μπόλτον.

Το βραβείο για το πιο… εταιρικό στάδιο, υπονοώντας ότι αντί για φιλάθλους στις εξέδρες υπάρχουν στελέχη εταιριών, χορηγών και διάφοροι επιχειρηματίες, παίρνει η Αρσεναλ. Παρότι οι “κανονιέρηδες” βρίσκονται στην πρώτη θέση της βαθμολογίας και παίζουν πολύ καλό ποδόσφαιρο, ο κόσμος δεν φαίνεται να προτιμά το γήπεδο και παρακολουθεί τους αγώνες της από τις τηλεοράσεις.

Το βραβείο για τους φιλάθλους με το μεγαλύτερο “εγώ” παίρνει η Τότεναμ, αφού σύμφωνα με το περιοδικό, οι φίλοι των “πετεινών” πιστεύουν ότι η ομάδα τους θα έπρεπε να συγκαταλέγεται κι αυτή στο κλαμπ των “ισχυρών” του αγγλικού ποδοσφαίρου, έστω κι αν το τελευταίο της τρόπαιο ήταν το Λιγκ Καπ του 1999.

Το βραβείο γκρίνιας κατακτούν επάξια οι φίλοι της Γουλβς, ενώ αυτό των χειρότερων συνθημάτων το παίρνουν οι φίλοι της Εβερτον, για του οποίους αναφέρεται στο κείμενο εν είδει αστεϊσμού ότι γνωρίζουν μόνο ένα τραγούδι το οποίο επαναλαμβάνουν επ’ άπειρον, το “Εβερτον, Εβερτον, Εβερτον”.

“Εχουμε βαρεθεί να βλέπουμε ήσυχο κοινό στα μεγάλα ματς και στα γεμάτα γήπεδα. Οταν μεγάλωνα μπορούσες να δεις ζωντανά στην τηλεόραση τέσσερα ή πέντε ματς το χρόνο, οπότε το να πας στο γήπεδο ήταν πολύ σημαντικό”, τονίζει ο υπεύθυνος σύνταξης του περιοδικού, Αντριου Γουντς, και συνεχίζει: “Τώρα βλέπουμε ποδόσφαιρο κάθε βράδυ της εβδομάδας και έχουμε χάσει το ενδιαφέρον για το άθλημα. Οι πραγματικοί φίλαθλοι μετακινήθηκαν από το γήπεδο στον καναπέ”.