Ομάδα για κλάματα, προπονητής που έχει χαμηλώσει τον πήχη, διοίκηση μονίμως απούσα
Δεν υπάρχει, δυστυχώς, αγωνιστικό, δεν υπάρχει ομάδα, να δεις, να ασχοληθείς σοβαρά μαζί της, δεν λειτουργεί καμία ΑΕΚ μέσα στο γήπεδο. Ο,τι κινείται, τούτη την εποχή, γύρω από την ΑΕΚ, έχει σχέση μονάχα με το διοικητικο-οικονομικό.
Πλήρης η αδυναμία όλων, η χρονιά θα κυλήσει με ματς περίπου σαν κι αυτό της Καβάλας, που και που καμιά αναλαμπή (τύπου Μπενφίκα) θα γλυκαίνει τον κόσμο, το μοναδικό κομμάτι που ακόμα κρατά ψηλά τη σημαία.
Τιμή και δόξα, χαρά στο κουράγιο τους, για τους κάτι παραπάνω από χίλιους οπαδούς που πήγαν το Σάββατο να δουν την ομάδα στην έδρα του Μάκη. Πολλοί από δαύτους, έκαναν του κόσμου τα χιλιόμετρα, ξόδεψαν και χρήμα από το υστέρημα τους. Κάποιοι άλλοι, μέτοχοι, αμέτοχοι, γκόλντεν ή ασημένια μπόις, δεν έκαναν τον κόπο να ταξιδέψουν μέχρι την Καβάλα. Μερικοί πιθανώς να είχαν και άλλη πιο σοβαρή ασχολία (κανένα σαλέ, καμιά Αράχωβα), από το να δουν το ματς, έστω από την τηλεόραση.
Την ΑΕΚ του 2009, την έχουν παρατήσει στο έλεος του θεού. Και του θείου από το Σικάγο. Το να κάνεις προσέγγιση της αγωνιστικής κατάστασης στη σημερινή ΑΕΚ, μοιάζει περισσότερο με ανέκδοτο. Ποια κατάσταση να αναλύσεις σε μια ομάδα, δίχως ταυτότητα, δίχως αρχή, μέση και τέλος, με προπονητή που στο τέλος δηλώνει πως η ομάδα έπαιξε καλά (αν δηλαδή έπαιζε… κακά, πόσο χειρότερη θα ήταν το Σάββατο), με ποδοσφαιριστές που κρύβονται στον αγωνιστικό χώρο.
Βλέποντας την ομάδα της Καβάλας το Σάββατο, διαπιστώνεις ότι υπάρχει μια στοιχειώδη οργάνωση (εξαιρετική για τα δεδομένα ομάδας από την περιφέρεια). Βλέπεις ποδοσφαιριστές να αλλάζουν και τρεις και τέσσερις μπαλιές. Να κάνουν τριγωνάκια. Να παίζουν από τις πτέρυγες. Να ψάχνουν την κάθετη πάσα στην πλάτη της άμυνας της ΑΕΚ. Βλέπεις λοιπόν μια Καβάλα και αναρωτιέσαι, αν υπάρχουν παίκτες της σημερινής ΑΕΚ που να χωράνε στην ομάδα της.
Ναι, δεν είναι αστείο, η πραγματικότητα είναι. Όταν ο ένας τερματοφύλακας τους έχει περάσει από Μίλαν και ο άλλος από Λίβερπουλ, τον Σάχα στον χαρίζουν για να τρώει ό,τι πάει μέσα. Όταν υπάρχει αυτός ο αρχοντικός Ντουγκλάο και καθαρίζει ό,τι κυκλοφορεί γύρω του, χαμηλά και ψηλά, με απίστευτη άνεση και προπάντων ηρεμία, τότε σου λένε από την Καβάλα, κάτσε εσύ στην ΑΕΚ και πλήρωνε 800 τον χρόνο στον ογκόλιθο της Εθνικής Σουηδίας για να σου κάνει τη… διαφορά (και άμα στην κάνει, ποτέ, να μας το σφυρίξετε να το μάθουμε κι εμείς).
Όταν αυτός ο Ντομπρασίνοβιτς, παίζει πρώτα με τα μυαλό και μετά με τα πόδια, όταν σου κλέβει την μπάλα χωρίς να πάρεις χαμπάρι τι έγινε και όταν μοιράζει δεξιά και αριστερά πάσες σε στιλ αμυντικού χαφ που παίζει σε τελικό Μουντιάλ, τότε κάτσε εσύ στην ΑΕΚ να δεις προκοπή με τον Καφέ που δεν άντεχε την πίεση στον Ολυμπιακό, τον Γιάχιτς, τον Μάκο, τον Ενσαλίβα.
Όταν η Καβάλα βγάζει φωτιές στις πτέρυγες με τον Μεντί που ήθελε λάσο για να τον σταματήσει ο Αραούχο, εσύ στην ΑΕΚ βολέψου με τον Λεονάρντο που εκθέτει ανεπανόρθωτα τον Μπάγεβιτς, όχι γιατί τον βάζει και παίζει. Αλλά διότι υποχρέωσε την ΑΕΚ να συρθεί και να παρακαλάει τον Κομπότη, να του δίνει οχτώ κατοστάρικα, για ποδοσφαιριστή που δεν κάνει όχι για την ενδεκάδα αλλά ούτε καν για διευρυμένο ρόστερ 35 παικτών.
Όταν στην Καβάλα ο Ορούμα και στο κακό του ματς (σαν το σαββατιάτικο) θα ξεχωρίσει για δυο τρεις πάσες και επινοήσεις του, στην ηλικία των 34 ετών, εσύ στην ΑΕΚ κάτσε να περιμένεις πότε θα ανατρέψει σε ένα ματς τα δεδομένα ο Σκόκο, πότε θα πάρει ως χαρισματικός παίκτης την ομάδα πάνω του, πότε επιτέλους θα κάνει σερί αγώνων με στόφα ηγέτη και δεν θα είναι ο παικταράς του «μια παίζω και τρεις αράζω».
Κι όσο θα σκοράρουν σε βάρος της ΑΕΚ οι αντίπαλοι, όσο θα κάνουν πλάκα στην ΑΕΚ ακόμα και αμούστακα παιδιά σαν τον Γιάννου που έπαιξε για πρώτη φορά στη ζωή του σε Σούπερ Λίγκα κι έκανε πλασέ που θα ζήλευαν όλοι οι μεσοεπιθετικοί της ΑΕΚ, κάτσε εσύ να ζεις με τον μύθο ότι έχεις στην ΑΕΚ τον περσινό και προπέρσινο πρώτο σκόρερ του πρωταθλήματος.
Κάτσε να περιμένεις, να τελειώσει η γκαντεμιά του, να βελτιώσει το κοντρόλ, την υποδοχή της μπάλας και όταν με το καλό αποφασίσει να κάνει ενέργεια και κίνηση κανονικού ποδοσφαιριστή και σκοράρει, τότε να βγεις και να πανηγυρίσεις: «Είδατε που ο Μπλάνκο δεν την ξέχασε την τέχνη; Το ‘χωσε το γκολάκι του!» Μέχρι να συμβεί αυτό, πολύ φοβάμαι πως θα μας γίνει συνήθεια. Ότι το κανονικό είναι να την βρίσκεις με τις τέσσερις και να σουτάρεις με το καλάμι.
Όχι, η ΑΕΚ δεν χρειάζεται κανέναν Ψωμιάδη για να διδάξει (δυστυχώς όχι… δωρεάν) τον τρόπο με τον οποίο ψωνίζεις ποιοτικούς και χρήσιμους παίκτες. Έτσι κι αλλιώς το έκανε αυτό τη διετία 2001-2002 με επιλογές σαν του Γκαμάρα, του Ίβιτς, του Γεωργάτου στα ντουζένια του, του Κατσουράνη, του Σεντένο, του Ράιτ, ακόμα και του Ναλιτζή. Το έκανε, κι ακόμα το πληρώνει η ΑΕΚ κι εκείνος το απολαμβάνει ελεύθερος και ωραίος με την πουράκλα του από την πρώτη σειρά των επισήμων, με τα κομποσκίνια, τα σταυρουδάκια και τα κομπολόγια του. Αλλά και τις παλιές συνήθειες που δεν κόβονται. Μαύρες σακούλες στα αποδυτήρια, για το πριμ. Εδώ και τώρα. Εκατό χιλιάρικα, όλα σε πεντακοσάρικα.
Η ΑΕΚ χρειάζεται επειγόντως καινούριο αφεντικό που θα δώσει όραμα, ελπίδα και… λεφτά. Ο Μπάγεβιτς δεν είναι ασφαλώς ο προ 20ετίας και 15ετίας Μπάγεβιτς, αλλά κι αυτός είναι σαφές πως δεν μπορεί να λειτουργήσει, χωρίς στιβαρή διοίκηση δίπλα του, χωρίς πρόεδρο – ιδιοκτήτη που θα πληρώνει κανονικά τους ποδοσφαιριστές, που ενίοτε θα τρίζει τα δόντια στους ποδοσφαιριστές, που θα όταν θα μιλά για ποδόσφαιρο με τον προπονητή θα παίρνει αμέσως στροφές και δεν θα χρειάζεται μετάφραση.
Δεν το συζητάμε, άλλος προπονητής στη θέση του Μπάγεβιτς, με το φετινό κατάντημα της ομάδας, θα είχε απολυθεί δέκα φορές. Ο Μπάγεβιτς δεν είναι «άλλος προπονητής» και γι’ αυτό βρίσκεται (ακόμα) εκεί που βρίσκεται, γι’ αυτό στα διάφορα γκάλοπ σε ιστοσελίδες συγκεντρώνει από τον κόσμο ποσοστά αποδοχής που αγγίζουν και το 70%. Και ο Μπάγεβιτς, δείχνει να συμπεριφέρεται σαν προπονητή που τα ‘χει παρατήσει. Που περιμένει από κάπου να πιαστεί, κι αν αυτό το «κάπου» δεν κάτσει, τότε να γράψει οριστικά πλέον τον δικό του επίλογο στην ΑΕΚ. Με δική του απόφαση. Έτσι κι αλλιώς, δεν υπάρχει κανείς να τον απολύσει και άρα μονάχα ο Μπάγεβιτς μπορεί να απολύσει τον εαυτό του.
Το θεωρώ σίγουρο πως από καιρό θα το ‘χει κάνει, καθώς από τούτη την ομάδα και με το υπάρχον διοικητικό – ιδιοκτησιακό καθεστώς δεν έχει κάτι να περιμένει. Αλλά ούτε και να δώσει. Ο Μπάγεβιτς, υπάρχει ακόμα για την ΑΕΚ επειδή ζει με την προσμονή της έλευσης του νέου αφεντικού. Του Κοζώνη.
Αν θα ‘ρθει σε κάνα μήνα ο θείος από το Σικάγο και δεν δικαιωθούν όσοι ακόμα και σήμερα υποστηρίζουν με πάσα βεβαιότητα ότι ο Μπομπ όχι μόνο δεν έχει μια αλλά θα μας ζητάει και δανεικά, τότε ο Μπάγεβιτς έχει κάθε λόγο να περιμένει. Όχι επειδή με τον Κοζώνη θα γίνει .καλύτερος προπονητής. Αλλά επειδή θα ελπίζει σε αλλαγές τέτοιες που θα αντιστρέψουν πλήρως το κλίμα. Όχι από φέτος, αλλά απ’ του χρόνου.
ΥΓ: Και καλά ο Τριτσώνης δεν διαφέρει σε τίποτα από όλους εκείνους τους διαιτητές που βλέπουν την ΑΕΚ σαν το πρόβατο που πάει για σφάξιμο. Αλλά εκείνος ο Βασίλης ο Λάκης, που έφαγε ψωμί από την ΑΕΚ, που έφτιαξε ονοματάκι από την ΑΕΚ, που στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης το 2004 ως παίκτης της ΑΕΚ, που έπαιξε οχτώ φουλ σεζόν στα «κιτρινόμαυρα» σε σχεδόν 300 επίσημα ματς, τι τους ήθελε εκείνους τους πανηγυρισμούς στο πέναλτι μαϊμού που κέρδισε; Θέλει θράσος, να πανηγυρίζει κάποιος μπροστά στα μάτια μας, για την απάτη. Για την κλεψιά.
ΥΓ 2: Η εβδομάδα που αρχίζει, θα ‘ναι εβδομάδα της αλήθειας. Της αποκάλυψης των πραγματικών προθέσεων. Θέλουν να προχωρήσουν τη δουλειά με τον Κοζώνη; Υπογράφουν τα πληρεξούσια, ορίζουν ραντεβού για το προσύμφωνο, φέρνει και ο Μπομπ παραστατικά για το ζεστό χρήμα που θα βάλει και προχωράνε στον έλεγχο. Δεν θέλουν να προχωρήσουν τη δουλειά με τον Κοζώνη, επειδή προφανώς κάποιοι φοβούνται τον έλεγχο (όχι των χρεών, αλλά τον διαχειριστικό που θα ακολουθήσει); Τότε αντί για Κοζώνη, το Πρωτοδικείο θα ζυγώνει. Μ’ ότι αυτό συνεπάγεται.
ΥΓ 3: Αραμπατζής – Γεωργέας, Καράμπελας, Γκέντσογλου, Μανωλάς – Καφές, Μάκος, Ρίκκα, Ταχτσίδης – Παυλής και κατ’ εξαίρεση Νέμεθ. Πόσο, πιο άσχημα, μπορεί να παίξει, πόσο πιο άσχημα αποτελέσματα μπορεί να φέρει μια ενδεκάδα Ελλήνων απ’ όλο αυτό το συνονθύλευμα μισθοφόρων που βλέπουμε τόσο καιρό; Γιατί πιστεύω πως μονάχα καλύτερα μπορεί να πάει;
