Όταν ένα ματς Champions League διαρκεί 90 εμπειρίες

Μαζί με το “Breaking Bad” (εσχάτως) και τη μπύρα (ιστορικά), οι αγώνες του Τσάμπιονς Λιγκ είχαν ανέκαθεν μια de profundis αποδοχή από τα πλήθη. Γυναικείες εκφράσεις όπως “δε βλέπω μπάλα, μόνο Τσάμπιονς Λιγκ” είναι αποδείξεις της παντοκρατορίας του brand, το οποίο οι 98 στους 100 έχουμε γνωρίσει μέσα από τα ματς, δηλαδή το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι.

Την Τρίτη (5/11), κάνα δεκάλεπτο πριν από τη σέντρα του Ολυμπιακός-Μπενφίκα, είχα πάρει μια γεύση για το τι μπάλα (πολύ μεγάλη παρεμπιπτόντως) παίζεται πριν από τα ματς του θεσμού. Μιλάμε για μια διοργάνωση που τη στιγμή που οι ενδεκάδες παρατάσσονται και από τα μεγάφωνα παίζει ο ύμνος του Tony Britten, όλοι (κόσμος, παίκτες, διαιτητές, παιδάκια που κουνάνε το σεντόνι) ΞΕΡΟΥΝ ότι ξεκινάει η παράσταση. Άλλη μια παράσταση των 21.45μμ.

Οι όροι έχουν μπει από την UEFA, άπαντες συμμορφώνονται και στο πλαίσιό της οι οπαδοί (του Ολυμπιακού εν προκειμένω) γίνονται ό,τι πιο υποδειγματικό είδες σε κερκίδα εδώ και καιρό.

Ας ξεκινήσω όμως τα flashback. Βρίσκομαι στο γήπεδο ήδη απο τις 19.30, αφού το πρώτο κομμάτι του Backstadium Tour, που διοργάνωνε η Heineken με καλεσμένο εμένα (ναι, όχι-δε-με-χάλασε), ξεκινούσε στις 20.00. Ο συμπαθής Νίκος που δουλεύει στην UEFA και θα ήταν ο “ξεναγός” μας στο γήπεδο, χωρίς να φταίει, γίνεται αμέσως “μισητός”, επειδή έχει αυτή τη δουλειά και δεν την έχουμε εμείς.

Το πρώτο κομμάτι του tour περιλαμβάνει μια περατζάδα από τη μεικτή ζώνη, στην οποία θα κάνουν δηλώσεις παίκτες και προπονητές, μετά το μπάνιο τους και πριν ανέβουν στα πούλμαν. Στη συνέχεια, και ενώ χωνόμαστε όλο και περισσότερο στα άδυτα του Καραϊσκάκη (πραγματικά μάταιο να ξαναγραφτεί οτιδήποτε για τα υψηλά, ευρωπαϊκά, στάνταρ του γηπέδου), ο Νίκος μας βάζει στην flash area. Εδώ, θα καταφτάσουν οι παίκτες για τις πρώτες δηλώσεις αμέσως μετά το ματς. “Εντός τριών λεπτών από τη λήξη”, είναι η ντιρεκτίβα που μας μεταφέρει ο Νίκος.

Απαραίτητο διάλειμμα στην περιγραφή του tour: Σε ένα από τα αρκετά πάνω- κάτω με το ασανσέρ και με 3-4 διακριτικά πάνω μας για να μπαινοβγαίνουμε παντού χωρίς προβλήματα, πετυχαίνουμε τον Αριέλ Ιμπαγάσα, περιτριγυρισμένο από μεσήλικες οπαδούς του Ολυμπιακού, που τον αρχίζουν στα “τόδος μπιέν, Αριέλ;”. Αθάνατη ελληνική φιλοξενία και γλωσσομάθεια. Σε ένα επόμενο πάνω-κάτω, θα έρθουμε τετ-α-τετ με τον Αντύπα.

Συνεχίζοντας τις βόλτες στο γήπεδο, ο Νίκος ξεκλειδώνει την αίθουσα της Συνέντευξης Τύπου και εγώ εξασφαλίζω καρέ που θα ζήλευε ολόκληρος Βίλας Μπόας (αν ξαναζήσει ποτέ ματς Τσάμπιονς Λιγκ).

Αμέσως μετά τα 15 δευτερόλεπτα τεχνητής δημοσιότητας -είναι γνωστό πως ούτε στο Football Manager δεν καταφέρνω να διακριθώ ως προπονητής- περνάμε στα περίφημα “βαν εξωτερικών μεταδόσεων”. Δεν είδαμε κανένα βαν. Μόνο νταλίκες.

Σε μία από αυτές, σε μια αίθουσα με φωτισμό μόνο από notebook, laptop και iPad, οι παραγωγοί της μετάδοσης ρυθμίζουν τις τελευταίες λεπτομέρειες, ενώ σε ένα όχημα λίγο πιο πίσω, μια ομάδα Ιταλών τεχνικών στήνουν τα στατιστικά και τα γραφικά που φτάνουν στην οθόνη σου κατά τη διάρκεια του αγώνα. Τα κλασικά (όχι εικονογραφημένα) στατιστικά με τη γνωστή γραμματοσειρά του Τσάμπιονς Λιγκ. Όλα είναι εδώ.

Το δεύτερο μέρος του tour είχε επίσκεψη στο pitch, δίπλα από τους ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού την ώρα της προθέρμανσης. Στο μεσοδιάστημα ανεβήκαμε στο VIP λόμπι για 2-3 Heineken και εξαιρετικό φαγητό (σ.σ. αν δεν πετούσα ένα κεφτεδάκι στο πάτωμα όντας ακριβώς στη μέση της αίθουσας, τα πράγματα θα ήταν σίγουρα λιγότερο άβολα για μένα). Κάνοντας μια βόλτα ανάμεσα στους “επίσημους” οπαδούς της Μπενφίκα, εντοπίζω τον Obarbas με την κελεμπία του και σχεδόν του ζητάω αυτόγραφο.

Ακόμα καλύτερα, μου έδωσε μια χούφτα με κάρτες του. Τυπωμένη η παβαροτική φάτσα του στο μπροστά μέρος, τυπωμένο ένα ημερολόγιο του 2020 από πίσω. Όσο πιο σουρεάλ μπορούμε παιδιά.

Στις 21.10, ο Νίκος μας παρέλαβε για να μας κατεβάσει στον αγωνιστικό χώρο. Αν ήμουν οπαδός του Ολυμπιακού, η στιγμή θα ήταν σαφώς πιο συγκλονιστική, αλλά δεν ήταν κι άσχημα να βλέπεις την προθέρμανση του Ρομπέρτο, που αμέσως μετά θα έβγαζε μάτια και 5-6 σίγουρα γκολ των Πορτογάλων. Στο χορτάρι πάτησε με κάτι χορευτικά και ο Μπονγκ, γεγονός που δεν μπόρεσα να αποκωδικοποιήσω με τη σέντρα, αφού ο Μπονγκ ήταν αναπληρωματικός. Ας είναι, εκεί θα τα χαλάσουμε;

Παίρνοντας τη θέση μου στη θύρα 30, ακριβώς τη στιγμή που ο Μανωλάς έμπαινε στο γήπεδο με τα χέρια ανοιχτά εν είδει προσευχής στον Μεγαλοδύναμο και που ο ύμνος της διοργάνωσης παιάνιζε, σκεφτόμουν ότι το μεγαλύτερο κομμάτι του show είχε ήδη ολοκληρωθεί. Το ματς (και κάθε ματς του Τσάμπιονς Λιγκ) είναι το κερασάκι στην τούρτα, που φτιάχνουν με πειθαρχία στις δόσεις και τα υλικά χιλιάδες τύποι μακριά από χορτάρια και δοκάρια.

Ήδη στο 8′ η Μπενφίκα είχε χάσει δύο κλασικές ευκαιρίες και ο καλοντυμένος Μίτσελ θυμόταν τα πιο ακατάλληλα εδάφια της μητρικής τους γλώσσας. Στο γκολ του Ολυμπιακού, ένιωσα ότι όντως κουνήθηκε η κάμερα από τα πανηγύρια, μόνο που δεν υπήρχε κάμερα. Φάση εικονική πραγματικότητα. Μάλλον είχα δει αρκετά για το βράδυ κι ας είχε ακόμα 77 λεπτά αγώνα.

Ποιος είπε ότι ένα ματς διαρκεί 90 λεπτά και παίζεται μόνο μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου; Αυτά τα κλισέ μας έφαγαν.

ΥΓ. Αγαπητέ ”ξεναγέ” Νίκο, πάρτε με στην UEFA, ευχαριστώ. Ξεκινάω και με “αγροτικό” στο Europa League, κανένα πρόβλημα.