Όταν η παράταση βγάζει νικητή
Ορισμένες φορές τα 180 λεπτά (συν τις όποιες καθυστερήσεις) των ημιτελικών δεν αποδεικνύονται αρκετά. Το παράδειγμα της Τσέλσι με την Λίβερπουλ στους ημιτελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ το 2008 ήταν η τρίτη φορά σε αυτό το στάδιο της διοργάνωσης. Στο παρελθόν, άλλες δύο ομάδες χρειάστηκαν τον επιπλέον χρόνο για να πάρουν την πρόκριση στον τελικό.
1978 Γιουβέντους-Μπριζ 1-0, 0-2
Η Γιουβέντους του Ρομπέρτο Μπέτεγκα, του Ντίνο Τζοφ, του Γκαετάνο Σιρέα, του Μάρκο Ταρντέλι, του Αντόνιο Καμπρίνι, του Ρομπέρτο Μπονισένια και φυσικά του Τζιοβάνι Τραπατόνι στον πάγκο τίθεται αντιμέτωπη με την Μπριζ. Η καλύτερη ομάδα στην ιστορία του βελγικού συλλόγου με την “αλεπού” των πάγκων Ερνστ Χάπελ στο τιμόνι της, δυσκολεύει τους Ιταλούς που κερδίζουν στο Πιεμόντε μόλις με 1-0 από γκολ του Μπέτεγκα στο 85ο λεπτό.
Μέχρι εκείνο το σημείο στη διοργάνωση οι “μπιανκονέρι” είχαν δεχθεί μόλις δύο γκολ και ως εκ τούτου δεν… τρόμαζαν από την άκρως αμυντική Μπριζ. Το πλήρωσαν μόλις στο 3ο λεπτό του επαναληπτικού, όταν ο Αλφόνς Μπαστίνς άνοιξε το σκορ και αυτό το τέρμα οδήγησε το ματς στην παράταση. Στο 114’ τα πράγματα έγιναν χειρότερα για τους Ιταλούς, αφού ο Κλαούντιο Τζεντίλε αποβλήθηκε και άφησε την ομάδα του με δέκα παίκτες. Το γεγονός αυτό εκμεταλλεύτηκαν οι Βέλγοι και δύο λεπτά αργότερα ο Γιαν Σόρενσεν έβγαλε τη σέντρα με τον Ρενέ Βαντερέικεν να χρίζεται σκόρερ και να δίνει στην Μπριζ την πρόκριση στον τελικό (όπου ηττήθηκε με 1-0 από την Λίβερπουλ).
1990 Μίλαν-Μπάγερν Μονάχου 1-0, 1-2
Η πρωταθλήτρια Ευρώπης Μίλαν επεδίωκε να κατακτήσει για δεύτερη σερί φορά το τρόπαιο, ωστόσο δυσκολεύτηκε πολύ μέχρι να φτάσει στον τελικό. Ο λόγος; Η… γερμανική επιμονή της Μπάγερν Μονάχου, η οποία λίγο έλειψε να ανακόψει την πορεία των “ροσονέρι”. Στο Μιλάνο το πρώτο παιχνίδι έληξε με το “φτωχό” 1-0 με πέναλτι του Μάρκο φαν Μπάστεν στο 77’ και όλα θα κρίνονταν ουσιαστικά στο Μόναχο.
Ο Τόμας Στρουντζ στο 59ο λεπτό ισοφάρισε το σκορ του πρώτου αγώνα για το συγκρότημα του Γιουπ Χάινκες και το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση. Εκεί η “χρυσή” αλλαγή του Αρίγκο Σάκι, Στέφανο Μποργκονόβο, με μία λόμπα ισοφάρισε σε 1-1 και παρά το τέρμα του σκοτσέζου επιθετικού Αλαν Μακινάλι στο δεύτερο μέρος της παράτασης, η ιταλική ομάδα προχώρησε μέχρι τον τελικό, όπου και κέρδισε με 1-0 την Μπενφίκα (και παραμένει μέχρι σήμερα η τελευταία ομάδα που κατέκτησε δύο σερί φορές το τρόπαιο).
Το καταφύγιο των πέναλτι
Υπάρχουν και ορισμένες φορές που παρότι επιστρατεύθηκε η παράταση, δεν προέκυψε αποτέλεσμα. Ο λόγος για τρεις σεζόν, όπου οι ημιτελικοί οδηγήθηκαν στη διαδικασία του επιπλέον χρόνου, αλλά οι διαφορές των δύο ομάδων λύθηκαν στα πέναλτι εν τέλει.
Κι όμως, αρκετά παλιά, η παράταση και τα πέναλτι δεν υπήρχαν στους κανονισμούς του ποδοσφαίρου, όπως και η εύνοια των εκτός έδρας γκολ. Ως εκ τούτου, οι… διαφορές λύνονται με τρίτη αναμέτρηση, έναν αγώνα μπαράζ.
Αυτό συνέβη στον ισπανικό “εμφύλιο” του 1959, μεταξύ της Ρεάλ Μαδρίτης και της Ατλέτικο Μαδρίτης. Οι “μερέγκες” είχαν κερδίσει με 2-1 το πρώτο παιχνίδι, οι “ροχιμπλάνκος” με 1-0 το δεύτερο και στο μπαράζ η τρεις φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης Ρεάλ (μέχρι τότε) πήρε τη νίκη-πρόκριση με 2-1. Φυσικά στη συνέχεια κατέκτησε το τρόπαιο, κερδίζοντας με 2-0 την Ρεμς.
Το 1961, η Μπαρτσελόνα έδωσε για πρώτη φορά το “παρών” στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, παίρνοντας τα ηνία από την Ρεάλ Μαδρίτης. Για να το πράξει αυτό, έπρεπε να ξεπεράσει στα… τρία παιχνίδια το σκόπελο του Αμβούργου. Κέρδισε το πρώτο ματς με 1-0, έχασε στην Γερμανία με 2-1 και στο μπαράζ των Βρυξελλών επικράτησε με 1-0 . Εν τέλει, έχασε στον τελικό από την Μπενφίκα με 3-2.
Η αρχή έγινε το 1972 με την Ιντερ και την Σέλτικ. Οι δύο ομάδες είχαν έρθει ισόπαλες 0-0 και στα δύο παιχνίδια, το ίδιο συνέβη στο επιπλέον ημίωρο και στα πέναλτι οι “νερατζούρι” πήραν την πρόκριση με 5-4.
Το 1986, Γκέτεμποργκ και Μπαρτσελόνα κέρδισαν από έναν αγώνα με 3-0 έκαστη και η παράταση δεν είχε κάποιο αποτέλεσμα. Στα πέναλτι οι “μπλαουγκράνα” πήραν την πρόκριση, αλλά το… πλήρωσαν με το ίδιο νόμισμα στον τελικό κόντρα στην Στεάουα Βουκουρεστίου, με τον Χέλμουτ Ντουκαντάμ να αποκρούει τέσσερα πέναλτι των Καταλανών (ένα εκ των οποίων και του Ανχελ Πεντράθα του Ηρακλή).
Αρκετά πιο πρόσφατα, εν έτει 2007, η Τσέλσι και η Λίβερπουλ διασταύρωσαν τα ξίφη τους με τους δύο ημιτελικούς αγώνες να μην αποδεικνύονται αρκετοί (από μία νίκη με 1-0). Το ίδιο και η παράταση, με αποτέλεσμα το παιχνίδι να καταλήξει στα πέναλτι. Δύο επεμβάσεις του Πέπε Ρέινα, όμως, ήταν αρκετές για να στείλουν τους “κόκκινους” στον τελικό της Αθήνας, έστω και χωρίς την ευτυχή κατάληξη.
