Όταν κατέρριψε τον μύθο Μαλεζάνι

Ήταν με διαφορά ο χειρότερος Παναθηναϊκός των τελευταίων 14 χρόνων χρόνων (το 1996-’97 έμεινε εκτός Ευρώπης με αλλεπάλληλους αποκλεισμούς στα προκριματικά Τσάμπιονς Λιγκ και πρώτο γύρο ΟΥΕΦΑ) στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, αφού δεν υπήρξε ούτε σε ένα παιχνίδι ανώτερος αντιπάλου του και κατά γενική ομολογία παραδόθηκε αμαχητί στις ορέξεις τους.

Και να σκεφτεί κανείς ότι είναι επίσης με διαφορά ο καλύτερος Παναθηναϊκός σε επίπεδο ρόστερ. Προσοχή: δεν μιλάμε για πλήρες ρόστερ, αλλά για ποιοτικότερο ρόστερ σε σχέση με οποιοδήποτε προηγούμενο.

Και να σκεφτεί κανείς ότι δεν έπαιξαν οι Καραγκούνης, Κατσουράνης. Και τώρα, τι θα απογίνουμε χωρίς βαρβάρους;

Ας μην γελιόμαστε. Στην Κοπεγχάγη δεν είδαμε τίποτε διαφορετικό, απ’ όσα παρακολουθούμε από τον Σεπτέμβρη και δώθε, δηλαδή μία ομάδα που δεν είναι ΟΜΑΔΑ. Δεν λειτουργεί ως ομάδα, είναι αδούλευτη και δεν αγωνίζεται ως σύνολο.

Για την παρατεταμένη κάκιστη αγωνιστική εικόνα δεν μπορούν πλέον να αποτελέσουν δικαιολογία μεμονωμένες φρικτές αποδόσεις σε τεστ φυσικής κατάστασης και ετοιμότητας. Δεν είναι αρκετό αυτό για να υποφέρουν ποδοσφαιριστές εκατομμυρίων ευρώ να αλλάξουν τρίτη μπαλιά και να ψάχνουν με μακρινές μεταβιβάσεις είτε τον Σισέ, είτε τον Τζόρβα.

Όταν δυσκολεύεται ακόμη και στην Ελλάδα να διατηρηθεί σε τροχιά πρωταθλητισμού, αγκομαχά στη Superleague που αρκούν 2-3 προσωπικές ενέργειες για να κατακτηθούν ανυπόφορα επαγγελματικές νίκες, απόλυτα φυσιολογικά, παρέδωσε πνεύμα στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Γιατί σε αυτό το επίπεδο το πρέσινγκ είναι προαπαιτούμενο. Αλλά απαραίτητη προϋπόθεση είναι να τρέχεις και πολύ περισσότερο να ξέρεις γιατί τρέχεις, ώστε να κατανείμεις και σωστά τις δυνάμεις σου ακόμη κι όταν δεν σου περισσεύουν.

Γιατί σε αυτό το επίπεδο αν δεν λειτουργείς ως ομάδα αναπόφευκτα θα δυσκολευτείς ακόμη και κόντρα σε αντιπάλους του επιπέδου της Ζίλινα, που απόψε φλερτάρει με το απόλυτο αρνητικό ρεκόρ της διοργάνωσης, αλλά προηγουμένως ταλαιπώρησε την Μαρσέιγ στη Μασσαλία και την Τσέλσι στο Λονδίνο.

Για τρίτη συνεχόμενη συνέντευξη τύπου, ο Ζεσουάλδο Φερέιρα επικεντρώνει το κεντρικό νόημα των τοποθετήσεών του στην διαπίστωση ότι «χρειαζόμαστε πολλή δουλειά». Είναι προφανές, διαφορετικά δεν θα βρισκόταν εδώ. Και είναι λογικό να προσδοκά ότι η πλήρης επάνοδος των Λέτο, Νίνη και η επιστροφή (;) του Γκοβού θα αυξήσουν τις επιλογές του στο μεσοεπιθετικό κομμάτι όπου εντοπίζονται και τα σοβαρότερα προβλήματα, αλλά από μόνες τους δεν λύνουν τον γρίφο της απουσίας ομαδικού πνεύματος, νοοτροπίας και αποτελεσματικής λειτουργίας.

Πολλοί θα σκεφτούν ότι ουδέν κακόν, αμιγές καλού. Κι εν πάση περιπτώσει, στην κατάσταση που βρίσκεται ο Παναθηναϊκός, ίσως είναι καλύτερα να επικεντρωθεί στις εγχώριες υποχρεώσεις και την βελτίωση της εικόνας του. Γιατί στην πραγματικότητα, τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί ο Παναθηναϊκός θα αντιμετωπίσει τεράστια προβλήματα αν δεν ανανεώσει το ραντεβού του με το Τσάμπιονς Λιγκ για τον Σεπτέμβρη.

Και αυτό πολύ απλά σημαίνει ότι θα πρέπει να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Διαφορετικά η προκριματική διαδικασία δεν του διασφαλίζει τα υπεραπαραίτητα για τον προϋπολογισμό του έσοδα του Τσάμπιονς Λιγκ. Ποιος όμως ποντάρει σπίτι, εξοχικό και αυτοκίνητο σε διπλό στην Τρίπολη; Ακόμη και στην Τρίπολη που φέτος έκαναν παρέλαση όλοι οι φιλοξενούμενοι μέχρι σήμερα. Ποιος; Στον Παναθηναϊκό που κατέρριψε τον μύθο Μαλέζάνι;