Όταν ο «τίγρης» ρισκάρει και ο κόσμος ξενερώνει…
Με μία άχρωμη και άοσμη ανακοίνωση 154 λέξεων ο Δημήτρης Μελισσανίδης έβαλε φρένο στα όνειρα των φίλων της ΑΕΚ που ήλπιζαν σε ερχομό του «τίγρη» «εδώ και τώρα». Η ανακοίνωση δεν κάνει «γκελ» στον κόσμο, διότι πολύ απλά δεν είναι «μελισσανιδικού» ύφους. Και λίγο πολύ, ως περιεχόμενο και ως κατάληξη ήταν αναμενόμενη.
Το πρώτο δεδομένο είναι ότι ο Μελισσανίδης δεν επέλεξε τον δρόμο του λαϊκισμού. Θα του ήταν πολύ εύκολο να βγει δημοσίως και να τα «χώσει». Στους μετόχους που μεσούσης της περιόδου διαπίστωσαν ότι κουράστηκαν να βάζουν λεφτά και κλείνουν την κάνουλα. Στον Νικολαϊδη που πήδηξε από το καράβι αφήνοντας πίσω του τα (πραγματικά) χρέη που κληρονόμησε το 2004.
Ο Μελισσανίδης επέλεξε να μην μιλήσει ως Μελισσανίδης και το μόνο που κατάφερε ήταν να ξενερώσει το σύνολο του κόσμου της ΑΕΚ. Περισσότερο ξενέρωσε τους δικούς του, που μέχρι την τελευταία στιγμή πίστευαν ότι όλα θα γίνουν «εδώ και τώρα». Ο Μελισσανίδης ξενέρωσε τους οπαδούς της ΑΕΚ και κλώτσησε .άλλη μια ευκαιρία επαναδραστηριοποίησης του στα διοικητικά της ΠΑΕ.
Εκτός των άλλων ρισκάρει να μείνει (πλέον) δια παντός εκτός παιχνιδιού. Με την έννοια ότι αν αύριο – μεθαύριο εμφανιστεί ένας καινούριος επενδυτής μαζί με τον Νοτιά ή με τον Νικολαϊδη, ο Δημήτρης Μελισσανίδης θα συνεχίσει να ζει με τις (διοικητικές) αναμνήσεις του παρελθόντος. Το μέλλον θα γραφτεί χωρίς την δική του παρουσία. Δεν θα του (ξανα)δοθεί ευκαιρία να επανορθώσει λάθη του παρελθόντος. Την πώληση στο Μιχάλη Τροχανά. Το «όχι» που είπε πριν από δέκα χρόνια στην ENIC, όταν δεν αξιοποίησε την ευκαιρία να αγοράσει το πακέτο των μετοχών.
Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος, που δείχνει έναν Μελισσανίδη ο οποίος σε μια κρίσιμη στιγμή της ΑΕΚ δεν ορμάει σαν τίγρης αλλά ζητάει πίστωση χρόνου 4 μηνών. Κι εδώ είναι το ζουμί της υπόθεσης. Καταρχάς είναι σαθρό το επιχείρημα που χρησιμοποιούν κάποιοι ότι «το καλοκαίρι έδινε 70 και τώρα δεν μπαίνει με 15.» Το καλοκαίρι που πέρασε είχε συγκροτηθεί μια συγκεκριμένη ομάδα, με συγκεκριμένο μπάτζετ. Από 17,5 Μελισσανίδης και Ρέστης. Δέκα ο Γεωργιόπουλος. Δέκα ο Λαυρεντιάδης. Πέντε ο Φειδάκης. Άλλα δέκα από άνθρωπο της εμπιστοσύνης Μελισσανίδη. Αυτά τα 70 υπήρχαν τότε, πριν ξεσπάσει (μήνα Σεπτέμβριο) η μεγάλη μπόρα. Όλοι έχουν πληγεί από την κρίση και ιδίως όσοι ασχολούνται με τη ναυτιλία.
Συνεπώς τα 70 δεν υπάρχουν σήμερα και φαντάζομαι ότι προτεραιότητα των οικονομικών παραγόντων που θα έβαζαν το καλοκαίρι τα ωραία τους λεφτά δεν είναι τούτη την στιγμή η ΑΕΚ, αλλά πως θα συμμαζέψουν την κατάσταση στο δικό τους γήπεδο. Μόνος του ο Μελισσανίδης δεν θα έμπαινε ποτέ να αντιμετωπίσει από την μια την αυτοκρατορία Κόκκαλη και από την άλλη τον πακτωλό χρημάτων του πολυμετοχικού Παναθηναϊκού. Αν λοιπόν στην παρούσα φάση έχουν ανάψει «κόκκινο» δυο τεράστια μεγέθη όπως είναι ο Ρέστης και όπως είναι ο ανερχόμενος Λαυρεντιάδης (οι πληροφορίες λένε πως δεν υπάρχει πλέον στην ομάδα Μελισσανίδη ο Γεωργιόπουλος), τότε είναι πολύ απλό να καταλάβει κανείς γιατί κάνει τώρα πίσω ο Μελισσανίδης και γιατί δεσμεύεται (εμμέσως πλην σαφώς περί δέσμευσης πρόκειται) για τον Μάιο.
Σ’ όλη αυτή την ιστορία υπάρχει άλλη μια σημαντική παράμετρος. Ο Μελισσανίδης δεν λειτουργεί μέσα σε καθεστώς πίεσης. Το λέει κάπου και στην ανακοίνωση. Δεν θέλει να κάνει πράγματα δίνοντας την εντύπωση ότι άγεται και φέρεται. Δεν θέλει να σέρνεται πίσω από μια κατάσταση επειδή κάποιοι του πέταξαν το μπαλάκι. Ο Μελισσανίδης καλώς ή κακώς έχει μάθει να λειτουργεί διαφορετικά. Να αιφνιδιάζει. Να βάζει όρους. Να οδηγεί τα πράγματα. Οι επικριτές του (και ειδικά εκείνοι οι ΑΕΚτζίδες νέας κοπής που έχουν διαγράψει από το μυαλό τους την προ15ετίας ΑΕΚ) λένε επίσης ότι θέλει να πάρει τζάμπα την ΑΕΚ. Πιθανώς να είναι κι έτσι, δεν έχω κανένα λόγο να υποστηρίξω το αντίθετο. Το σίγουρο είναι ότι ο Μελισσανίδης δεν ήθελε να μπει σε ένα «τρυπάκι» χωρίς να επιλέξει ο ίδιος τάιμινγκ και όρους. Από κει και πέρα είναι σαφές πως αν τον Μάιο συμβεί αυτό που υπόσχεται στην τελευταία αράδα της ανακοίνωσης, ο Μελισσανίδης θα μπει στην ΑΕΚ για να επενδύσει. Για να την κάνει ξανά πρωταθλήτρια.
Το πολύ απλό, όμορφο και καλό της ιστορίας θα ήταν να πάρουν αύριο την ΑΕΚ ο Μελισσανίδης με τον Ρέστη, να βάλουν τα πρώτα 15 εκατομμύρια και να μπει σ’ ένα νέο δρόμο η ομάδα. Το πολύπλοκο, το βασανιστικό, το ξενερωτικό είναι αυτό που έκανε σήμερα ο Μελισσανίδης. Είναι σαφές πως δεν πρόκειται να πείσει την συντριπτική πλειονότητα των οπαδών. Και το πράγμα θα φουντώσει αν οι μέτοχοι κατεβάσουν ρολά και ενεργοποιηθεί το πλάνο Κιντή για περικοπές και μειώσεις στα συμβόλαια παικτών – προπονητών.
Ο Δημήτρης Μελισσανίδης έχει άλλη μια ευκαιρία να επανορθώσει μέχρι τις 31 Ιανουαρίου. Να σηκώσει το τηλέφωνο και να πάρει τον Παπουτσάκη, τον Κομπότη, τον Τσακίρη. Για τον Κουτσιανικούλη, τον Λεονάρντο, τον Μανιάτη. Και τους τρεις. Δυο από τους τρεις. Έναν από τους τρεις. Ο,τι και να πάρει, η ΑΕ Κ (που ο ίδιος θέλει να αναλάβει τον Μάιο, που ο ίδιος δεν θέλει να είναι αποδυναμωμένη) το έχει ανάγκη. Και ο Μπάγεβιτς το περιμένει. Κι ας μην το φωνάζει.
