Όταν όλα γυρίζουν ανάποδα
Για ένα σαρανταπεντάλεπτο ήταν ένα παιχνίδι κομμένο και ραμμένο στη σύνθεση της εθνικής μας ομάδας. Όπως ακριβώς το είχαμε σχεδιάσει, ώστε να μην έχουμε σοβαρά προβλήματα ανασταλτικά και με το πέρας του χρόνου να χτυπήσουμε με μια μεγάλη μπαλιά στον Σαλπιγγίδη, στον Αμανατίδη, στον Γκέκα, όποιον...
Δεν ήταν ενδεκάδα ποδοσφαίρου πρωτοβουλίας, αλλά επιβολής αποκοιμιστικού ρυθμού και ροκανίσματος χρόνου. Κάτι σαν μπετόν ταχείας πήξης, που όσο κυλούσε ο χρόνος θα όρθωνε ένα ολοένα και πιο συμπαγές τείχος μπροστά από την εστία του Χαλκιά.
Με μια διαφορά: η πίεση που ασκούσαν οι Αμανατίδης, Σαλπιγγίδης και Κατσουράνης στο πρώτος μέρος (ο Πατσατζόγλου είχε οπισθοχωρήσει ελαφρά) δεν προσκαλούσε τους Ελβετούς στο δεύτερο μισό.
Μία πολύ αυστηρή αποβολή του Βύντρα (με δεύτερη κίτρινη κάρτα), κοντά στην εκπνοή του πρώτου μέρος, παραλίγο να φέρει τα πάνω κάτω, αλλά η θαυμαστή προσήλωση του συνόλου των διεθνών στα καθήκοντά τους και η πολύ καλή διαχείριση του αγώνα – αξιοποίηση του υλικού που είχε στη διάθεσή του από τον Ότο Ρεχάγκελ, έκαναν τα απαραίτητα για να κλειδώσουν την ισοπαλία.
Με βάση την εικόνα που όλοι παρακολουθήσαμε δεν είναι έκπληξη ότι οι Ελβετοί δεν είχαν κραυγαλέες ευκαιρίες για γκολ. Έκπληξη ήταν ότι εμείς δεν καταφέραμε να αξιοποιήσουμε την ευκαιρία της κόντρα επίθεσης και οι Ελβετοί με μισή φάση (ως το 1-0) διεκδικούν ολόκληρη πρόκριση (πρωτιά και απευθείας εισιτήριο)…
Θα επαναλάβουμε: οι διεθνείς δεν έκαναν καταπληκτικό παιχνίδι, έκαναν -παρ’ όλες τις αντιξοότητες- καταπληκτικά τη δουλειά τους για 83 λεπτά και αδικούνται από την ήττα και το τελικό αποτέλεσμα.
Στο 83! Πάνω που τελείωνε το παιχνίδι στο Ισραήλ, με τη Λετονία να παίρνει τη νίκη με 0-1 και όλοι –και μην πείτε όχι- συζητούσαν για μία ακόμη φορά για το… φάρδος της εθνικής και του ομοσπονδιακού μας. Καλά λένε ότι πρέπει να χάσεις κάτι για να το εκτιμήσεις…
