Οχι τι πέτυχε ο Παναθηναϊκός, αλλά πώς το πέτυχε!
Το διπλό του Παναθηναϊκού στη Ρώμη δεν είχε την ίδια σημασία με εκείνο στο Άμστερνταμ, που τον έφερε ένα βήμα πριν από τον τελικό του Champions League, ούτε την ίδια βαρύτητα με αυτό στο Μιλάνο, όταν νίκησε την καλύτερη ιταλική ομάδα της τελευταίας 5ετίας αφήνοντάς τη πίσω του, στη 2η θέση του ομίλου.
σχεδόν μοναδικό στα χρονικά του ελληνικού ποδοσφαίρου κι αυτό του δίνει ξεχωριστή σημασία ανάμεσα στους πράσινους ευρωπαϊκούς θριάμβους.
Ο Παναθηναϊκός δεν απέκλεισε απλά την φορμαρισμένη και αήττητη εδώ και πολλούς μήνες Ρόμα αλλά κυρίως την έκανε να φαίνεται χειρότερη ομάδα από τον ίδιο! Γιατί είναι άλλο πράγμα να προκριθεί κανείς με δύο ισοπαλίες 0-0 και 1-1 χάρη στο εκτός έδρας γκολ κι άλλο να βγει για να παίξει ποδόσφαιρο και να νικήσει στα ίσια δύο φορές μέσα σε μία εβδομάδα πετυχαίνοντας 6 γκολ.
Αν μετά τα κατορθώματά του με τη Γιουβέντους και την Ιντερ υπήρχε στην Ιταλία σεβασμός για μια ελληνική ομάδα που έχει τον τρόπο να παίρνει τα αποτελέσματα, από την Πέμπτη το βράδυ υπάρχει θαυμασμός για την ομάδα που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα σε αγωνιστικό επίπεδο από τους μεγάλους του ιταλικού ποδοσφαίρου.
Σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια ο Παναθηναϊκός δεν προσπάθησε να “κλέψει” το αποτέλεσμα στηριζόμενος σχεδόν αποκλειστικά στην αμυντική λειτουργία του, αλλά αναγνωρίζοντας τις αδυναμίες του σε αυτό το κομμάτι χτύπησε με το όπλο που διαθέτει η τωρινή ομάδα: την ποιότητα των παικτών που παίζουν στη μεσαία και την επιθετική γραμμή. Κι όλα αυτά, χωρίς τους δύο πιο έμπειρους παίκτες του σε αυτό το επίπεδο αγώνων, τον Ζιλμπέρτο Σίλβα και τον Καραγκούνη.
Η πρόκριση σε βάρος της Ρόμα, και κυρίως ο τρόπος που επιτεύχθηκε, από τη μία γεμίζουν με υπερηφάνεια όσους βρίσκονται στην ομάδα από την άλλη γεννούν τεράστια διλήμματα και ερωτηματικά ενόψει της προσεχούς μεταγραφικής περιόδου.
Αν ο Παναθηναϊκός κατακτήσει το πρωτάθλημα και έχει μπροστά του μία εξασφαλισμένη συμμετοχή σε όμιλο του Champions League θα είναι ένα καλοκαίρι σημαντικών αποφάσεων για το μέλλον της ομάδας που είναι απαραίτητο να παρθούν με γνώμονα τους στόχους που θα τεθούν για τα αμέσως επόμενα χρόνια.
Αν στόχος της ομάδας θα είναι αποκλειστικά να πάρει και να κρατήσει τα σκήπτρα εντός συνόρων, τότε ένας παίκτης σαν τον Σιμάο, που συμβάλει ελάχιστα στο επιθετικό κομμάτι του παιχνιδιού και αγωνίζεται βασικός σε λιγότερα από τα μισά παιχνίδια του ελληνικού πρωταθλήματος, είναι πολυτέλεια γιατί ενδεχόμενη πώλησή του μπορεί να φέρει στα ταμεία της ομάδας 5-6 εκατομμύρια, ώστε να καλυφθούν οι αδυναμίες στις βασικές θέσεις της άμυνας.
Αν όμως μέσα στους βασικούς στόχους είναι και η ευρωπαϊκή υπέρβαση, τότε ο Σιμάο που μαρκάρει για… τρεις σε τέτοια παιχνίδια είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητος.
Προτάσεις είναι βέβαιο πως θα προκύψουν και για τον Σισέ. Είναι ακόμη σε καλή ποδοσφαιρική ηλικία και μπορεί τα 20 γκολ στο αμφιβόλου ποιότητας ελληνικό πρωτάθλημα να μην σημαίνουν πολλά για τον Ντομενέκ και τους μεγάλους ευρωπαϊκούς συλλόγους, αλλά τα τρία που πέτυχε κόντρα στη Ρόμα φτάνουν και περισσεύουν για να του φέρουν προτάσεις για επιστροφή σε top class πρωταθλήματα. Θα καταφέρει ο Παναθηναϊκός να τον πείσει να μείνει κι αν όχι με τι ποσό θα είναι ικανοποιημένος αν ο Γάλλος είναι αποφασισμένος και υποχρεωθεί να τον παραχωρήσει;
Ακόμη κι ο Λέτο με την εμφάνισή του στο ματς της Αθήνας είναι βέβαιο πως έγραψε το όνομά του στο μπλοκάκι πολλών σκάουτερ και από χαρακτήρα δεν μου φαίνεται για παίκτης που θα κλείσει τα αυτιά του αν αρχίσουν να ηχούν οι Σειρήνες του Καμπιονάτο.
Όσο για τον Νίνη; Ξεχάστε τον από τώρα. Ο μικρός είχε ήδη χαρακτηριστεί από τους Ιταλούς (και όχι μόνο) ως ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου κι αφού πέρασε με άριστα τις εξετάσεις στο υψηλότερο επίπεδο δυσκολίας, διαλύοντας μια ιταλική άμυνα, το μέλλον του είναι σίγουρα εκτός ελληνικών συνόρων…
