Παιδιά, τώρα θέλουμε γκολ...

Ο Στέλιος Γρηγοριάδης γράφει για την αναμέτρηση με την Ιαπωνία που μένει πίσω και αυτή, τη σπουδαιότερη με την Ακτή Ελεφαντοστού που ακολουθεί...

Παιδιά, τώρα θέλουμε γκολ...

Tην ήττα την αποφύγαμε, ζωντανοί στη διεκδίκηση της πρόκρισης μείναμε, τα παιδιά έγιναν ήρωες γιατί στα 2/3 του αγώνα πάλεψαν με 10 και άντεξαν στο τρεχαλητό των Γιαπωνέζων, οπότε όλα καλά κι ωραία. Ολα; Σχεδόν όλα. Γιατί στο τρίτο 90λεπτο κόντρα στον Ντρογκμπά και την παρέα του, είναι υποχρεωμένοι να βρουν κάποιον τρόπο για να σκοράρουν. Θέλουμε μόνο νίκη και για να την πάρουμε πρέπει να συμβεί το αυτονόητο. Να πάει το τόπι στο αντίπαλο δίχτυ. Με στημένο, με αυτογκόλ, κατά τύχη, κάπως τέλος πάντων. Διότι σε δύο ματς έχουμε μηδέν ενεργητικό και τρεις μόνο πραγματικές ευκαιρίες για γκολ...

Το πραγματικό της πρόσωπο

Η αλήθεια είναι ότι η Εθνική στο ματς με την Ιαπωνία έδειξε το πραγματικό πρόσωπό της και αυτό είναι το πρώτο που μας ικανοποιεί. Καλά οργανωμένη, με τον αμυντικό μηχανισμό της να λειτουργεί στην εντέλεια και με αρκετές, για τα “κυβικά” της και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των παικτών της, τελικές προσπάθειες, από τις οποίες οι δύο απέφεραν καλές ευκαιρίες στο σουτ του Τοροσίδη και την κεφαλιά του Γκέκα. Αν μη τι άλλο, αποδείχτηκε ότι δεν επέδρασε αρνητικά το φραστικό επεισόδιο μεταξύ Μανιάτη και Τζαβέλλα. Κακά τα ψέματα. Ολοι είχαμε υποψιαστεί ότι η ομάδα έγινε μπάχαλο και ότι αυτό θα φανεί και στο γήπεδο με καταστροφικές συνέπειες. Φάνηκε το εντελώς αντίθετο. Σ' αυτό το δεύτερο παιχνίδι, ήταν ομοιογενής, συμπαγής, είχε μεγαλύτερη διάθεση, περισσότερο πάθος και τη συνοχή που δεν διέθετε απέναντι στους Κολομβιανούς, προφανώς γιατί δέχτηκε νωρίς το πρώτο γκολ και βγήκε έξω από τα νερά της, προσπαθώντας να επιβάλει τον δικό της ρυθμό για να ισοφαρίσει.

Με τους Γιαπωνέζους, οι διεθνείς μας ακολούθησαν πιστά το μοναδικό πλάνο που μπορούν να εφαρμόσουν όταν ο αντίπαλος δεν είναι σαφώς υποδεέστερος. Κράτησαν το μηδέν στο παθητικό και “έψαξαν” το γκολ με ψύχραιμο ανταρτοπόλεμο. Μάλιστα, χρειάστηκε να ενεργοποιήσουν σε υπερθετικό βαθμό τις αρετές τους από τη στιγμή που αποβλήθηκε ο Κατσουράνης. Ετσι, η συνολική εικόνα τους, η αγωνιστική συμπεριφορά τους, η ψυχή που “κατέθεσαν” στον αγωνιστικό χώρο απάλυναν τις εντυπώσεις από την τριάρα στην πρεμιέρα και αναπτέρωσαν τις ελπίδες για την είσοδο στην επόμενη φάση. Πάμε, λοιπόν, πλέον για έναν τελικό που πρέπει πάση θυσία να κερδηθεί. “Θα ετοιμάσουμε αυτό το παιχνίδι και θα δούμε”, δήλωσε ο Παναγιώτης Κονέ. Που σημαίνει ότι θα γίνει ειδική προετοιμασία για να έρθει η νίκη σε βάρος ενός αξιόλογου αντιπάλου που έχει το ίδιο κίνητρο με τη δική μας ομάδα. Πώς θα “ετοιμάσουν”, πώς θα “σχεδιάσουν” και, το κυριότερο, πώς θα κατακτήσουν τη νίκη ο Σάντος και οι διεθνείς; Μόνο οι ίδιοι το ξέρουν. Εμείς περιμένουμε να το δούμε και ευχόμαστε να το καταφέρουν, αν και κατά βάθος έχουμε τις φυσιολογικές επιφυλάξεις μας...

Αναθεματίσαμε, έπαιξαν, αλλά...

Στα επιμέρους στοιχεία της αναμέτρησης με την Ιαπωνία: Μετά από μία ήττα, πάντα καλύτεροι παίκτες είναι αυτοί που δεν έπαιξαν. Το ίδιο συνέβη μετά το παιχνίδι με την Κολομβία. Αναθεματίσαμε τους πάντες και περισσότερο τον Σάντος γιατί δεν χρησιμοποίησε από την αρχή τον Μήτρογλου και τον Φετφατζίδη. Μολονότι πείσμων ο Πορτογάλος, σα να υιοθέτησε τις υποδείξεις. Τους “έριξε” στη μάχη με τους Γιαπωνέζους, αλλά ήταν οι δύο μοναδικοί παίκτες που δεν πρόσφεραν τίποτε. Κι αν ο Μήτρογλου τραυματίστηκε, αφήνοντας αναπάντητο το ερώτημα εάν κάποια στιγμή θα έβρισκε την ευκαιρία να “πυροβολήσει”, ο Φετφατζίδης δεν μπήκε καθόλου στο ματς, ούτε και πρόλαβε ο Σάντος να τον μεταθέσει στον άξονα, καθώς “φρόντισε” ο Κατσουράνης να προκαλέσει έναν ακόμη πονοκέφαλο, αφήνοντας την ομάδα με 10. Ο Κατσουράνης, που, με την εμπειρία του, δεν δικαιολογείται σε καμία περίπτωση να δώσει το δικαίωμα στον διαιτητή να τον αποβάλει με δύο κίτρινες και, μάλιστα, για σκληρά τάκλιν στην περιοχή των αντιπάλων, χωρίς να κινδυνεύει η άμυνά μας, ιδιαίτερα στη δεύτερη περίπτωση.

Ο Καρνέζης και οι τέσσερις της άμυνας ήταν εντυπωσιακοί. Τοροσίδης και Χολέβας ήταν, ταυτόχρονα, οι καλύτεροι... επιθετικοί μας. Σπουδαία η συνεισφορά του Καραγκούνη, με σώμα και με πνεύμα, εξίσου θετικοί ο Μανιάτης και ο Κονέ. Περιμένω περισσότερα στον επιθετικό τομέα από τον Σαμαρά και ελπίζω στο ματς με την Ακτή Ελεφαντοστού να δοθεί η δυνατότητα για περισσότερη δράση στον Γκέκα. Μακάρι να υπήρχε και η επιλογή του “με μία βάζω γκολ” Στέφανου Αθανασιάδη, αλλά τώρα είναι αργά για διορθωτικές κινήσεις...

Διαβάστε ακόμη:

Σάντος: "Πρέπει πρώτα να πληρώσεις τα λάθη σου για να μην τα ξανακάνεις"

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ