Πειθαρχία μηδέν στον ΠΑΟΚ
Όλοι βγάζουμε το καπέλο στον Θόδωρο Ζαγοράκη και στον Ζήση Βρύζα που έδωσαν το φιλί της ζωής στον ΠΑΟΚ και έβαλαν τέλος σε μια εποχή «σκοταδισμού», όπως και στον Φερνάντο Σάντος για την μεθοδική και σοβαρή δουλειά που έχει κάνει.
Είναι ενδεικτικός, όσο και εξοργιστικός, αλλά και ανεπίτρεπτος ο τρόπος αντίδρασης του Ολιβιέ Σορλέν απέναντι στον προπονητή του στην αποβολή του. Όταν βγήκε εκτός αγωνιστικού χώρου, ο Σάντος πήγε κοντά του να τον ηρεμήσει και ο Γάλλος με μια απαράδεκτη συμπεριφορά δεν άφησε ούτε καν να τον ακουμπήσει ο Πορτογάλος τεχνικός, λες και ο Σάντος είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης μέσα στην ομάδα, ο φροντιστής που κουβαλάει τα ρούχα και όχι ο προπονητής του, τον οποίο αν μη τι άλλο οφείλει να σέβεται.
Όταν ακόμα και ο ήρεμος Γάλλος – με το σαβουάρ βιβρ υποτίθεται – συμπεριφέρεται κατ’ αυτό τον ανάρμοστο τρόπο καταλαβαίνεται πού έχει φτάσει η απειθαρχία μέσα στην ομάδα. Πού είναι ο Σάντος που ξέραμε παλιά; Ο «δικτάτορας» μέσα στα αποδυτήρια που δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του; Πώς τα επιτρέπει αυτά; Αλλά από την στιγμή που από το πρώτο κρούσμα (Γκαρσία στο Καραϊσκάκη, ακολούθησαν Κοντρέρας, Κονσεϊσάο, Ίβιτς και ξανά Γκαρσία και πάει λέγοντας) μέχρι τώρα έμειναν όλοι ατιμώρητοι, ήταν φυσιολογικό να χαθεί ο έλεγχος στα αποδυτήρια.
Η ατιμωρησία κάποιων παικτών που κάνουν τους… νταήδες, γνωρίζοντας ότι όχι μόνο δεν θα τιμωρηθούν, αλλά θα χειροκροτηθούν κιόλας, οδήγησαν σ’ αυτά τα αποτελέσματα.
Η διοίκηση και ο προπονητής δεν μπορούν να αποφασίζουν για την ομάδα με γνώμονα τις διαθέσεις της κερκίδας. Άλλος είναι ο ρόλος τους. Η πειθαρχία αποτελεί την βάση πάνω στην οποία στηρίζεται μια ομάδα. Το άλφα και τα ωμέγα. Φανταστείτε σε ένα στρατιωτικό τμήμα ο κάθε στρατιώτης να κάνει ό,τι θέλει. Στο πρώτο γκολ, ναι, έκανε χέρι ο Καφές στο κέντρο. Κακώς δεν έδωσε το φάουλ εις βάρος της ΑΕΚ ο Τάσος Κάκος, αλλά είναι σοβαρός λόγος αυτός, για ένα φάουλ στο κέντρο, να σταματήσουν να μαρκάρουν οι δυο κεντρικοί χαφ (Βερόν και Ίβιτς) διαμαρτυρόμενοι στον διαιτητή, με αποτέλεσμα ανενόχλητος ο Ενσαλίβα να πασάρει στον Τζιμπούρ για το γκολ; Σε ποια ομάδα γίνεται αυτό; Αυτός είναι ερασιτεχνισμός. Πειθαρχία μηδέν… Αλλά έτσι έμαθαν από την αρχή της σεζόν, έτσι κάνουν.
Η πρώτη κίτρινη κάρτα στον Σορλέν για το μαρκάρισμα ήταν από υπερβολικά αυστηρή έως ανύπαρκτη. Δεύτερο λάθος του Κάκου, αλλά ποιος είναι ο λόγος να τον χειροκροτήσει ειρωνικά ο Σορλέν; Ο Κάκος φάνηκε προκατελημένος απέναντι στον παίκτη του ΠΑΟΚ σ’ αυτή την φάση, αφού έβγαλε αμέσως από το τσεπάκι του την δεύτερη κίτρινη, εξαντλώντας όλη την αυστηρότητά του πάνω στον Γάλλο. Αυτό, όμως, δεν δικαιολογεί την αντίδραση του Σορλέν, που έπρεπε να είναι πιο προσεχτικός και να μην δώσει το δικαίωμα στον Κάκο να τον αποβάλει.
Έτσι ο ΠΑΟΚ, που όσο έπαιζε με 11 παίκτες είχε πάρει τον έλεγχο του αγώνα και δημιουργούσε την μια ευκαιρία πίσω από την άλλη, έμεινε πάλι με 10 παίκτες και έχασε άλλο ένα ντέρμπι λόγω απειθαρχίας.
Η εύκολη λύση είναι να πούμε ότι για όλα φταίει ο Κάκος, επειδή δεν έδωσε ένα φάουλ στο κέντρο από το οποίο ξεκίνησε το πρώτο γκολ της ΑΕΚ και επειδή κακώς έδωσε την πρώτη κίτρινη στον Σορλέν από την οποία ξεκίνησε η αποβολή του. Αλλά έτσι κρύβουμε το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Και το πραγματικό πρόβλημα φέτος του ΠΑΟΚ ήταν η έλλειψη πειθαρχίας, τα αδικαιολόγητα νεύρα και οι εξαλλοσύνες αρκετών παικτών του μέσα στον αγωνιστικό χώρο.
Η «αρρώστια» να ασχολούνται οι οπαδοί όλων των ομάδων στην Ελλάδα με την διαιτησία, μετρώντας… πόσα ανάποδα πλάγια και φάουλ έδωσε ο διαιτητής, είναι μια επιδημία αγιάτρευτη. Σε καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν περνούν από… ιερή εξέταση τον διαιτητή, όσο κακός και να είναι. Στην Ελλάδα, όμως, πάντα φταίνε για όλα οι άλλοι. Ποτέ τα δικά μας λάθη και οι αδυναμίες μας.
Είναι κάτι περισσότερο από αυτονόητο ότι η διοίκηση και ο προπονητής του ΠΑΟΚ πρέπει να πάρουν αυστηρά μέτρα εμπέδωσης της πειθαρχίας μέσα στην ομάδα ενόψει της νέας σεζόν και να δώσουν στους ξένους και στους Έλληνες παίκτες της ομάδας (μέχρι και ο Μπαλάφας ξέφυγε φέτος και δέχτηκε κίτρινη και κόκκινη στην προθέρμανση και στα πέναλντι!) να καταλάβουν, ότι δεν παίζουν σε κανένα… καφενείο, αλλά σε μια μεγάλη ομάδα με ανταγωνιστικούς στόχους και πρέπει να σοβαρευτούν.
Παρεμπιπτόντως, παιδαριώδες ήταν το λάθος του Σνάουτσνερ στο δεύτερο γκολ, ενώ γκάφα του Χαλκιά ήταν το τρίτο γκολ (ασταθέστατη απόκρουση πρώτα στο σουτ του Σκόκο και αυτογκόλ στην συνέχεια με το κεφάλι).
Η χρονιά τελείωσε. Ο αρχικός στόχος εξόδου στο ΟΥΕΦΑ επιτεύχθηκε. Από τα φετινά λάθη μπορούν να βγουν χρήσιμα συμπεράσματα για την νέα σεζόν.
