Πιο κοντά, αλλά μακριά ακόμη ο Μελισσανίδης. Πότε θα πάρει τις αποφάσεις του…
Προς τα τέλη Απριλίου ο Δημήτρης Μελισσανίδης αναμένεται να πάρει την οριστική του απόφαση αν θα εμπλακεί ξανά στην ΑΕΚ. Το μείζον ζήτημα δεν είναι το οικονομικό. Ο Γιάννης Ξενάκης γράφει για μια σειρά πραγμάτων που απασχολούν τον Ελληνα επιχειρηματία.
Ποια απόφαση; Η μοναδική που έτσι όπως έχει διαμορφωθεί το τοπίο στο ελληνικό ποδόσφαιρο, μπορεί να ξαναδώσει ώθηση στην ΑΕΚ. Προοπτική για ένα καλύτερο αύριο. Η μοναδική που μπορεί να ξανακάνει ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ την ΑΕΚ. Και δεν είναι άλλη από την απόφαση εισόδου του Δημήτρη Μελισσανίδη στα διοικητικά της ΑΕΚ. Έντεκα χρόνια μετά την αποχώρηση του (από το μάνατζμεντ της εταιρίας) και 15 χρόνια από τότε που μαζί με τον Καρρά πούλησε στον Τροχανά και άρχισε η κατρακύλα της ΑΕΚ.
Ο Μελισσανίδης επανήλθε στο προσκήνιο την προηγούμενη εβδομάδα με το δημοσίευμα της «Ώρας» ότι ο «τίγρης» συναντήθηκε με τον Πέτρο Παππά. Και με τη δημόσια εμφάνιση του Μελισσανίδη το βράδυ της Παρασκευής στο χορό του «Πατήσια κλαμπ» όπου από το μικρόφωνο (και βραβεύοντας τον Κώστα Γενεράκη) σήκωσε κάπως ψηλά τον πήχη των προσδοκιών
«…Ελπίζω κάποια στιγμή οι δρόμοι μας να μας φέρουν και πάλι μαζί στην ΑΕΚ, να είμαστε όλοι κοντά στην αγαπημένη μας ομάδα».
Για να μην πετάμε στα σύννεφα και να μην αποδειχθούν φρούδες οι ελπίδες, ας επιχειρήσουμε να βάλουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση.
Καταρχάς όσοι δεν γουστάρουν επιστροφή Μελισσανίδη, αποτελούν τη μειοψηφία της μειοψηφίας στην ΑΕΚ. Είναι αυτοί που προσπάθησαν (και ακόμα προσπαθούν) να μας πείσουν ότι η ΑΕΚ… ιδρύθηκε το 2004. Ότι δεν υπήρξε ΑΕΚ των 90s και ειδικά μέχρι το 96-97 που η ομάδα έπαιζε (και από κεκτημένη ταχύτητα) ονειρεμένο ποδόσφαιρο. Είναι οι ίδιοι που θέλουν την ΑΕΚ εγκλωβισμένη στη νοοτροπία των γιάπηδων και των τεχνοκρατών, παντελώς άσχετων με τα ποδοσφαιρικά δρώμενα στην Ελλάδα. Είναι οι ίδιοι που ακόμα και σήμερα τους λες για Μελισσανίδη, ξινίζουν τα μούτρα τους και σου πετάνε ένα… Καρκαμάνης, για να κάνουν τον ξύπνιο. Τόσο τους κόβει, τόσο λένε.
Πάμε στην ουσία. Ο Μελισσανίδης δεν έχει πάρει καμία απόφαση να ασχοληθεί ξανά με την ΑΕΚ. Όμως το βλέπει κάπως πιο ζεστά σε σχέση με πέρσι τέτοια εποχή. Άνθρωποι που κινούνται στον ευρύτερο χώρο της ΑΕΚ και έχουν πρόσβαση στον Μελισσανίδη, δίνουν περισσότερες πιθανότητες από κάθε άλλη φορά. Όμως και πάλι οι πιθανότητες αυτές δεν σε οδηγούν στο συμπέρασμα ότι θα πει το «ναι».
Ο Μελισσανίδης, ψάχνει, ρωτάει, μαθαίνει. Μιλάει απευθείας με τον Μπάγεβιτς και φυσικά με τον Δημητριάδη. Θεωρεί ότι η επιλογή Γκρέταρσον είναι τουλάχιστον ατυχής.
«Έναν Μπάγεβιτς δεν τον καπελώνεις με κάποιον Γκρέταρσον!»
Όσο ψάχνει και ρωτάει, άλλο τόσο παραμένει επιφυλακτικός και φτάνει σχεδόν στα όρια της άρνησης. Αρκετός κόσμος που επικοινωνεί μαζί του, δημοσιογράφοι και όχι μόνο, εισπράττει την ίδια στερεότυπη απάντηση:
«Μην με ανακατεύετε, δεν ασχολούμαι!» Αυτό βεβαίως ουδείς το παίρνει τοις μετρητοίς, είναι η κλασσική μέθοδος για να αποφύγει να δώσει το έναυσμα να ξεκινήσουν τα σενάρια και να φουντώσει το πράγμα.
Ακόμα και στον Κώστα Γενεράκη, στο τραπέζι που κάθισαν το βράδυ της Παρασκευής, το «χαμήλωσε» αρκετά. Σε κανένα σημείο της κουβέντας, δεν έδειξε ότι προετοιμάζεται για τη μεγάλη επιστροφή.
Το μείζον για τον Μελισσανίδη δεν είναι τόσο το οικονομικό σκέλος. Ξέρει ότι μπαίνοντας στην ΑΕΚ αγοράζει χρέη δεκάδων εκατομμυρίων, γιατί γνωρίζει πως «υπάρχουν κι άλλα» και πως «θα έρθουν και άλλα». Αυτό το αντιμετωπίζει, με ομάδα επιχειρηματιών που θα τον ακολουθήσουν. Όπως τον Ιούνιο του 2008 που δεν προχώρησε η ιστορία, αλλά σήμερα με διαφορετική σύνθεση. Λείπει ο Λαυρεντιάδης, λείπει και ο Γεωργιόπουλος από την ομάδα. Ο Βίκτωρας Ρέστης φέρεται διατεθειμένος να συμμετάσχει. Και θα είναι και άλλοι, που μονάχα ο Μελισσανίδης τους γνωρίζει. Όταν και εφόσον δώσει το σύνθημα.
Και αν δεν είναι μείζον ζήτημα το οικονομικό, τότε ποιο είναι; Μια σειρά άλλων πραγμάτων που έχουν να κάνουν με τις δικές του επιχειρηματικές δραστηριότητες. Να βρει χρόνο που θα τον μοιράσει με τέτοιον τρόπο, έτσι ώστε να μην αποβαίνει σε βάρος κανενός. Ούτε της ΑΕΚ, ούτε των επαγγελματικών του και τις μπίζνες που κάνει σε καθημερινή βάση. Ο Μελισσανίδης είναι κάθε λίγο και λιγάκι μέσα στο αεροπλάνο του, από το Ντουμπάι στη Ν.Υόρκη και από εκεί στην άλλη άκρη για να τρέξει τον κολοσσό που έχει στήσει.
Το ποδόσφαιρο ο Μελισσανίδης το έχει μάθει αλλιώς. Δεν το βλέπει τεχνοκρατικά, βάζουμε έναν στο πόδι μας να τρέχει την ΠΑΕ και καθαρίσαμε. Ο Μελισσανίδης θέλει να είναι εκεί. Στο προεδρικό γραφείο της ΠΑΕ, στα αποδυτήρια, στην προπόνηση, στη σούπερ λιγκα, στην ΕΠΟ, σε όλα τα ματς, μέσα έξω. Ξέρει πολύ καλά ότι πρέπει να βρει χρόνο για να βάλει την ομάδα στο δρόμο των επιτυχιών. Για να κάνει τους τσαμπουκάδες και τις κόντρες που επιβάλλεται να κάνει με Ολυμπιακούς και Παναθηναϊκούς. Για να προστατεύσει τα συμφέροντα της ΑΕΚ, για να εμφανίσει μια ΑΕΚ με φωνή και κυρίως με πυγμή. Όλα αυτά δεν γίνονται ούτε από το Ντουμπάι, ούτε από το Μαρόκο. Και φυσικά δεν μπορεί κανείς να υποχρεώσει έναν επιχειρηματία να παρατήσει ότι έστησε και γιγάντωσε όλα αυτά τα χρόνια.
Τον Μελισσανίδη δεν τον θέλει ο ΑΕΚτζής (μόνο) για τα λεφτά. Και ο Νοτιάς έβαλε πολλά λεφτά και κατέληξαν στο βρόντο, διότι έκανε τον μεγαλομέτοχο 350 μέρες τον χρόνο από τη Ν.Υόρκη. Τον Μελισσανίδη τον θέλει ο ΑΕΚτζής για να αποκτήσει η ΑΕΚ την χαμένη της οντότητα. Να πάψει να διοικείται ανεύθυνα, να πάψει είναι έρμαιο στις διαθέσεις διαχειριστών και λοιπών υπαλλήλων.
Ένα άλλο ζήτημα και μην το γελάτε καθόλου, άλλωστε το αναδεικνύει και ο ίδιος ο Μελισσανίδης σε συζητήσεις του, έχει να κάνει με το περίεργο καθεστώς της ΑΕΚ. Με ποιον ή ποιους θα μιλήσει; Ποιοι έχουν τις μετοχές; Μπορεί να φαίνεται απλό και γελοίο, αλλά δεν είναι. Το ότι μίλησε με τον Παππά στο περιθώριο εκδήλωσης με κορυφαίους παράγοντες της ναυτιλίας, από μόνο του δεν λέει και πολλά. Ο Παππάς δεν είναι μεγαλομέτοχος, αλλά ένας μέτοχος που δείχνει στην παρούσα φάση να κινεί τα νήματα με τον διορισμό του προσωπικού του δικηγόρου, Σταύρου Αδαμίδη στην προεδρία της ΠΑΕ. Όταν θα ‘ρθει εκείνη η στιγμή, αν έρθει βεβαίως, να δείτε που θα εξελιχθεί σε μείζον ζήτημα με όλους όσους εμπλέκονται σε Αθήνα, Ν.Υόρκη, Λονδίνο και δεν ξέρω που αλλού ακόμη, με το μετοχικό κομμάτι της ΑΕΚ.
Εν κατακλείδι, ο Μελισσανίδης θα πάρει την οριστική του απόφαση προς τα τέλη Απριλίου. Πιθανώς και λίγο νωρίτερα να έχουν ξεκαθαρίσει οι προθέσεις του, προς τα πού κινείται η ιστορία. Αλλά ο πήχης παραμένει χαμηλά, γιατί όντως δεν έχει ψηλώσει. Και το χειρότερο απ’ όλα είναι να δημιουργούνται προσδοκίες, που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματική διάσταση…
ΥΓ: Αν καθιερωθούν στην ενδεκάδα της ΑΕΚ, Μανωλάς και Γκέντσογλου δεν εξαρτάται από τον Μπάγεβιτς, αλλά από τους ίδιους. Και το κέρδος θα είναι τεράστιο.
ΥΓ 2: Θα μπορούσε να είναι ακόμα μεγαλύτερο (το κέρδος) αν δεν είχε χτυπήσει ο Αραμπατζής. Βασικός θα ήταν σήμερα και πιθανώς να χτυπούσε και την πόρτα του «τρίτου» στην Εθνική ενόψει Μουντιάλ. Όμως τούτη τη στιγμή, ορθώς δεν παίζει ο Αραμπατζής, διότι ο Σάχα άρπαξε την ευκαιρία και δεν θυμίζει τον –ό,τι-πάει-μέσα-γράφει-τερματοφύλακα του πρώτου γύρου. Ο Αργεντινός, τον τελευταίο ενάμισι μήνα, είναι ο τερματοφύλακας που θέλει να έχει η ΑΕΚ…
ΥΓ 3: Ο Ταχτσίδης αν δεν έχει υπογράψει στην Τζένοα (που μάλλον έχει υπογράψει) υπάρχει καιρός ακόμα να το σκεφθεί. Τώρα που το μυαλό του πιθανώς να είναι πιο καθαρό και απαλλαγμένο από άλλου είδους σκοτούρες…
