Πολύ απλά ο ΠΑΟΚ έγινε ομάδα…

Ο ΠΑΟΚ δεν ήταν καλός με την Καλαμαριά, αλλά κέρδισε χωρίς μεγάλες δυσκολίες, απλά με ένα γκολ σε κάθε ημίχρονο. Οι παίκτες του Φερνάντο Σάντος έχασαν την σπιρτάδα και τον ρυθμό που είχαν στο ντέρμπι με τον Άρη, αλλά διατήρησαν για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι το ομαδικό πνεύμα, την μαχητικότητα και το πάθος στο παιχνίδι τους.

Και είχαν αυτοπεποίθηση. Αυτό που τους έλειπε πριν από την μεγάλη νίκη στο ντέρμπι με τον Άρη. Είναι ολοφάνερο ότι ξεπέρασαν το ψυχολογικό πρόβλημα που είχαν και πολύ απλά παίζουν πλέον ως ομάδα.

Για να μην γενικολογούμε θα εξηγήσουμε τι εννοούμε… Και με την Καλαμαριά φάνηκε μια ειδοποιός διαφορά στο παιχνίδι του ΠΑΟΚ. Οι παίκτες είχαν έναν στοιχειώδη μπούσουλα στο αγώνα, πάνω στον οποίο κινούνταν.

Λειτούργησαν ως ομάδα, έστω με κακή απόδοση. Ακολούθησαν τις οδηγίες του Σάντος και δεν έκανε ο καθένας το μακρύ και το κοντό του, όπως στα περισσότερα παιχνίδια πριν το ντέρμπι με τον Άρη.

Κατάλαβαν ότι μόνο εάν λειτουργήσουν συντονισμένα μπορούν ενδεχομένως να δείξουν και το ατομικό τους ταλέντο. Μέχρι τώρα οι 9 από τους 11 παίκτες σε κάθε παιχνίδι, σήκωναν μπαϊράκι και έκαναν του κεφαλιού τους. Αυτό το σαράκι έτρωγε τον Σάντος επί πολλούς μήνες. Το «μοιραζόταν» με τους συνεργάτες του, αλλά μετά τον θόρυβο που σήκωσε με τις «σαρδέλες», δεν μπορούσε να το «μοιραστεί» και με τον κόσμο, λέγοντάς το δημόσια.

Το αυτονόητο στοιχείο της ομαδικότητας και ο Ματίας Βερόν που «έδεσε» όλο το κέντρο, προσέθεσαν στοιχειώδεις αυτοματισμούς στο παιχνίδι του Δικέφαλου. Ακόμα και με την Καλαμαριά όπου δεν έκαναν τίποτα σπουδαίο οι παίκτες του Σάντος, έπαιξαν το ένα- δύο, άλλαξαν πολλές πάσες γρήγορα, δεν δημιούργησαν ευκαιρίες, αλλά είχαν ένα σταθερό τέμπο στο παιχνίδι τους που προσπάθησαν να το επιβάλλουν και τα κατάφεραν, παίρνοντας την πρώτη νίκη εκτός έδρας στο πρωτάθλημα, έστω με γκολ που προήλθαν από δύο λάθη του αντιπάλου.

Τώρα, πλέον, γεμάτοι αυτοπεποίθηση, το πνεύμα της ομάδας βαθιά μέσα τους και 30.000 οπαδούς τους στις κερκίδες, περιμένουν τον Ολυμπιακό στην Τούμπα, σε ένα ντέρμπι που θέλουν όσο τίποτα άλλο να το κερδίσουν, παίζοντας σαν… αστακοί.