Ρεχάγκελ… Νο74

Το 74ο παιχνίδι του
Οτο Ρεχάγκελ στον πάγκο της εθνικής Ελλάδοςήταν αυτό του Σαββάτου απέναντι στη Μάλτα για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Αυστρίας και Ελβετίας. Ο 69χρονος τεχνικός με τις αμέτρητες παραστάσεις και την απλούστατη άποψη και στάση ζωής, ισοφάρισε τον
Αλκέτα Παναγούλια και την Τετάρτη, απέναντι στην Ουγγαρία, θα τον αφήσει πίσω του.

Τίποτα όμως δεν έδειχνε πριν από περίπου έξι χρόνια ότι ο Οθωνας θα έμενε για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα σε έναν πάγκο ο οποίος είχε κατά το παρελθόν αποδειχθεί ισάξιος ιταλικών ομάδων με εκκεντρικούς προέδρους. Να που τα κατάφερε και όχι μόνο. Στο 23-20-31 (νίκες, ισοπαλίες, ήττες) που έχει να επιδείξει ο “Αμερικάνος”, ο Γερμανός απαντάει με 38-16-19, ενώ χρειάστηκε μόλις 42 παιχνίδια για να γίνει ο πολυνίκης με 24 επικρατήσεις.

Πόσοι όμως πόνταραν στη διαγραφή της συγκεκριμένης πορείας της οποίας κορύφωση ήταν η κατάκτηση του Ευρωπαϊκού της Πορτογαλίας το καλοκαίρι του 2004, όταν στις 5 Σεπτεμβρίου του 2001, στο ντεμπούτο του, οι διεθνείς έχαναν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους σε εκείνο το αλήστου μνήμης 5-1 από τη Φιλανδία;

Τα ελληνικά ΜΜΕ, πολύ θέλουν, δεν άργησαν. Ο Ρεχάγκελ χαρακτηρίστηκε από μπαρμπα-Οτο ο… κανατάς μέχρι συνταξιούχος που θέλει να κολλήσει τα τελευταία ένσημα. Τώρα, το πώς είναι δυνατόν να απαξιώνεται συλλήβδην ένας άνθρωπος που, μεταξύ άλλων, οδήγησε την Καϊζερσλάουτερν στο πρωτάθλημα αμέσως μετά την άνοδό της στην πρώτη κατηγορία το 1998, είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο.

Οι απαντήσεις, όχι πως ο ίδιος είχε ή ήθελε να δώσει κάποιες, άρχισαν να δίνονται στη συνέχεια και μάλιστα με μορφή χιονοστιβάδας. Έναν μήνα και μία μέρα μετά το ματς του Ελσίνκι, η ίδια ομάδα με τον ξοφλημένο τεχνικό και τους κακομαθημένους διεθνείς παίρνουν 2-2 στο Ολντ Τράφορντ απέναντι στην εθνική Αγγλίας. Ή μάλλον την παραχωρούν την ισοπαλία, δεδομένου ότι ο Ντέιβιντ Μπέκαμ ισοφαρίζει στις καθυστερήσεις με (άπιαστο) φάουλ και χρόνια αργότερα, σε βιβλίο του, κάνει ιδιαίτερη μνεία για το πόσο σημαντικό ήταν εκείνο το γκολ. Βλέπετε, οδήγησε τα “λιοντάρια” απ’ ευθείας στο Μουντιάλ Νοτίου Κορέας και Ιαπωνίας.

Επόμενη πρόκληση τα προκριματικά του Euro 2004. Οι μαζεμένες ήττες από Ισπανία και Ουκρανία δεν αφήνουν περιθώρια για αισιοδοξία. Ακολουθούν δύο νίκες με Αρμενία και Βόρειο Ιρλανδία αλλά και πάλι τα πράγματα δεν είναι υπέρ της γαλανόλευκης. Ο Ρεχάγκελ όμως, τον Ιούνιο του 2003, πετάει τον άσο στο τραπέζι.

Πείθει τον Γιαννακόπουλο να θυσιάσει τον εγωισμό του (πράγμα όχι δύσκολο), στη Σαραγόσα τον τοποθετεί στο αριστερό άκρο της μεσαίας γραμμής προκειμένου να έχει τη διαγώνια κίνηση και το σουτ και από μία τέτοια προσπάθεια μπαίνει το μοναδικό γκολ του αγώνα με την Ισπανία.

Τέσσερις μέρες μετά έρχεται και το 1-0 επί των Ουκρανών, Οι “φούριας ρόχας” σκαλώνουν στο Μπέλφαστ και η πρόκριση αρχίσει να κλείνει το μάτι. Τα τρίποντα με Αρμενία και Βόρειο Ιρλανδία είναι γεγονός, όπως και η πρόκριση, η οποία συνοδεύεται από έξι συνεχόμενα μηδενικά παθητικά.

Όσον αφορά στο τι έγινε στα τελικά της διοργάνωσης, όσοι διαβάζετε αυτό το κείμενο τα γνωρίζετε καλά. Ο Οτο όμως δεν είναι για τα ευχάριστα. Δεν του αρέσει να στέκονται σε αυτά. Δεν σταματά να τονίζει πως ο υπέρμετρος ενθουσιασμός είναι αυτός που του έχει προξενήσει τεράστια εντύπωση στην εν Ελλάδι παρουσία του.

Μετά το τέλος της πιο ωραίας ελληνικής ποδοσφαιρικής ιστορίας, το πρέσινγκ από την πλευρά των Γερμανών να αναλάβει καθήκοντα ομοπονδιακού είναι γεγονός. Εκείνος δεν ενδίδει σε αυτό και φαντάζεται ήδη, ίσως και με τις πιο… γαργαλιστικές λεπτομέρειες, τη μέρα που θα αντιμετωπίσει με την Ελλάδα τη “νασιοναλμανσάφτ”, στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Η μέθη της κατάκτησης της κορυφής και το παρατεταμένο ντεφορμάρισμα ορισμένων ποδοσφαιριστών όμως οδηγεί σε μία προκριματικά διαδικασία οποία δεν στέφεται από επιτυχία. Το δεύτερο κύμα κριτικής προς τον Γερμανό εκλέκτορα είναι γεγονός. Θαρρεί κάποιος πως κάθε τέσσερα χρόνια δίνουμε το παρόν σε Μουντιάλ, οπότε πρέπει να αρχίσει η καταστροφολογία. Ο ίδιος ο Ρεχάγκελ αρνείται πεισματικά να προβεί στην παραμικρή υποψία ανανέωσης και βασίζεται σε δοκιμασμένες λύσεις. Έτοιμος να “πεθάνει” μαζί με τις επιλογές του.

Νέα περιπέτεια είναι αυτή των προκριματικών του Euro 2008. Το τρία στα τρία στα πρώτα ματς δεν σημαίνει τίποτα. Τι κι αν, με τύχη είναι η αλήθεια, η μία νίκη ήταν το 0-4 με τη Βοσνία, ενώ στον Πειραιά υποτάχθηκε και η Νορβηγία, εκ των κύριων αντιπάλων. Όταν στις 24 Μαρτίου του 2007 έρχεται το 1-4 από την Τουρκία, τα πάντα σβήνονται.

Σε πρωτοσέλιδο εφημερίδας υπάρχει μέχρι η χαρακτηριστική φράση ” Οτο πήγαινε σπίτι σου “. Για να μην πούμε για τους διεθνείς οι οποίοι χαρακτηρίζονται ΚΑΠΗ, νεόπλουτοι, ου μην και εγκληματίες. Άλλο που οι περισσότεροι εκ των οποίων έσπευσαν να εκτεθούν ανεπανόρθωτα έχουν από μηδενική ως ελάχιστη σχέση με το ποδόσφαιρο. Το άτιμο το “ανάθεμα” όμως πουλάει στην Ημετέρα.

Αυτή η ήττα ήταν και η αρχής της δεύτερης… αρχής. Το “νέο αίμα” μπαίνει μαζικά στην Εθνική και ακολουθούν πέντε νίκες και μία ισοπαλία. Το διπλό στην Κωνσταντινούπολη σφραγίζει την πρόκριση. Οι ειδήμονες… δικαιώθηκαν. Η Ελλάδα είναι για δεύτερη συνεχόμενη φορά στα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος και ο Ρεχάγκελ τονίζει πως την άνοιξη θα αποφασίσει το αν θα συνεχίσει στον ελληνικό πάγκο ή θα “κρεμάσει” τις πλούσιες παραστάσεις του.

Το σίγουρο είναι πως ο άνθρωπος ο οποίος έχει δηλώσει ότι το χρήμα δεν είναι το παν… ” όσα και να παίρνω, ένα φιλέτο θα τρώω κάθε μέρα “, ότι δεν θα το χρειάζεται αιώνια… ” το ξύλινο παλτό δεν έχει τσέπες “, ότι θα επιμένει στις απόψεις του ” ο πρώτος πρωθυπουργός της Γερμανίας είπε κάποτε πως οι άνθρωποι είναι έτσι όπως είναι και δεν υπάρχουν άλλοι ” και ” ο καθένας έχει το δικαίωμα να διαφωνήσει αρκεί νακάνει αυτό που λέω εγώ “, αξίζει ένα μεγάλο “ευχαριστώ”. Για τα καλά και τα άσχημά του.

Ίσως η κατάκτηση του Euro δεν είναι στο τέλος της ημέρας το μεγαλύτερο κληροδότημα της εποχής του ιδίου και των παικτών. Το… άλλο επίπεδο, η ανεβασμένη ποιότητα, η διαφορετική προοπτική, ο καθολικός σεβασμός, οι ομάδες στις οποίες αγωνίστηκαν και αγωνίζονται πολλοί διεθνείς είναι αυτά που επίσης μένουν. Πριν έξι χρόνια θα ήταν αβάσιμο να μιλάμε για ανάλογα προνόμια που απολαμβάνει το ελληνικό ποδόσφαιρο.