Σ. Ντάισλερ: Μια καριέρα που δεν έγινε ποτέ

Στις 16 Ιανουαρίου του 2007, ο
Σεμπάστιαν Ντάισλερ μπήκε και αυτός στην μακρόσυρτη λίστα των “αν”. Στη λίστα των παικτών που… αν δεν αντιμετώπιζαν προβλήματα τραυματισμού ή άλλου είδους, θα μπορούσαν να είχαν αφήσει το στίγμα τους στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Ο 27χρονος μέσος ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση εξαιτίας των πολλών σοβαρών τραυματισμών στο δεξί του γόνατο, το οποίο, όπως τόνισε
“δεν μπορώ να το εμπιστευτώ πλέον”.

Η “χρυσή” ελπίδα

Ο διεθνής ποδοσφαιριστής αποτέλεσε ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της Γερμανίας. Η αποχώρηση της παλαιάς “φουρνιάς” στα μέσα της δεκαετίας του ’90, των Κλίνσμαν, Μπρέμε, Μέλερ, Ματέους, Φέλερ έπρεπε να βρει διάδοχη κατάσταση. Οι Μίκαελ Μπάλακ, Σεμπάστιαν Κελ και Σεμπάστιαν Ντάισλερ ήταν η “χρυσή τριπλέτα” στα πόδια της οποίας, οι Γερμανοί φίλαθλοι είδαν τον ηγετικό άξονα για μία νέα “νασιονάλμάνσαφτ”. Με τη φανέλα της εθνικής ελπίδων, εξάλλου, ο Ντάισλερ είχε φτάσει μέχρι τον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το 1998, όπου ηττήθηκε κόντρα στην Ιρλανδία στα πέναλτι.

Το ταλέντο του ήταν αδιαμφισβήτητο από τότε. Αλλωστε, τα πρώτα δείγματα γραφής τα είχε δείξει στην Γκλάντμπαχ, με την οποία έκανε το ντεμπούτο του στην Bundesliga το 1998 σε ηλικία 18 ετών. Σημειώνοντας ένα γκολ και έχοντας εκπληκτική απόδοση σε ένα ματς με την Μόναχο 1860, μπήκε αμέσως στα μπλοκάκια των Γερμανών τεχνικών, αλλά και της Ρεάλ Μαδρίτης. Μαζί με τους Μαρσέλ Κέτελερ, Μπέντζαμιν Αουερ και Ρόμπερτ Ενκε ηγήθηκε των “πουλαριών” και το καλοκαίρι του 1999 “μετακόμισε” στην Χέρτα έναντι 2,3 εκατομμυρίων ευρώ.

Στην ομάδα του Βερολίνου δεν κατάφερε να “στεριώσει” αφού οι σοβαροί τραυματισμοί είχαν ήδη αρχίσει. Παρ’ όλα αυτά, στις 23 Φεβρουαρίου του 2000 έκανε το διεθνές ντεμπούτο του σε παιχνίδι κόντρα στην Ολλανδία στο Αμστερνταμ. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς επέστρεψε στις Κάτω Χώρες για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, στη μοναδική μεγάλη διεθνή διοργάνωση που έλαβε μέρος με την εθνική Γερμανίας.

Η αρχή του… τέλους

Τον Μάιο του 2002 τραυματίστηκε στο δεξί του γόνατο και η αποθεραπεία του δεν έγινε εγκαίρως, με αποτέλεσμα να χάσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του καλοκαιριού. Η Γερμανία έφτασε μέχρι τον τελικό, με ηγέτη τον συμπαίκτη του στις “μικρές” εθνικές, Μίκαελ Μπάλακ. Ο Ιούνιος, πάντως, είχε και την καλή του πλευρά, αφού μαζί με τον Μπάλακ, αποκτήθηκε από την πάντα κραταιά Μπάγερν Μονάχου. Η αξία του είχε φτάσει τα εννέα εκατομμύρια ευρώ.

Η φανέλα με το νούμερο 26 που φορά γίνεται ανάρπαστη από τους μικρούς και τους μεγάλους φίλους της ομάδας και το αίτημά του να αλλάξει νούμερο και να φορά τη φανέλα με το νούμερο 10 απορρίπτεται, λόγω της εμπορικής ζημίας που θα προκαλούσε μία τέτοια αλλαγή.

Οι τραυματισμοί δεν αφήνουν ήσυχο τον Ντάισλερ. Είτε στο πολύπαθο δεξί του γόνατο, είτε σε διαφορετικά σημεία του σώματος, ο μέσος των Βαυαρών είναι ιδιαιτέρως επιρρεπής και χάνει αρκετούς αγώνες της Μπάγερν. Τον Οκτώβριο του 2003, μετά από έναν τραυματισμό στη μέση, δεν επανέρχεται άμεσα στα γήπεδα, αφού σύμφωνα με το ιατρικό ανακοινωθέν του επιτελείου της Μπάγερν υπέφερε από ίωση. Η αλήθεια αποκαλύπτεται λίγες μέρες μετά.

Κατάθλιψη…

Ο Ντάισλερ είχε εισαχθεί σε ειδική κλινική, έχοντας πέσει σε κατάθλιψη. Η νοσηλεία του κρατά πολύ περισσότερο από όσο περίμεναν οι άνθρωποι του συλλόγου. Τον Ιανουάριο του 2004, η γυναίκα του Γιουνίς φέρνει στον κόσμο το πρώτο τους παιδί, τον Ράφαελ. Η εξέλιξη αυτή φαίνεται πως έπαιξε ευεργετικό ρόλο στην κατάσταση της υγείας του, αφού μία εβδομάδα αργότερα παίρνει εξιτήριο από την κλινική, ωστόσο απουσιάζει από το Euro 2004.

Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, ο Φέλιξ Μάγκατ τον συμπεριέλαβε στην αποστολή για το παιχνίδι του Τσάμπιονς Λιγκ με αντίπαλο την Γιουβέντους. Ο Ντάισλερ πέφτει και πάλι σε κατάθλιψη και επιστρέφει στη Γερμανία. Η κρίση αυτή τη φορά διαρκεί πολύ λιγότερο και τη σεζόν 2004-05 αγωνίζεται για περισσότερες φορές από κάθε άλλη σεζόν (23).

Τη νέα σεζόν, όμως, το δεξί του γόνατο τον προδίδει εκ νέου. Στις 14 Μαρτίου τραυματίζεται σοβαρά και εγχειρίζεται για πέμπτη φορά μέσα σε οκτώ χρόνια στο ίδιο σημείο. Χάνει και το δεύτερο Μουντιάλ της καριέρας του, το οποίο, μάλιστα, διεξήχθη στην πατρίδα του και τα “πάντσερ” έφτασαν μέχρι τα ημιτελικά.

Επιθανάτιος ρόγχος

Η επάνοδός του γίνεται τον Νοέμβριο του 2006. Η Μπάγερν Μονάχου έχει χάσει τον Μίκαελ Μπάλακ που έχει μεταπηδήσει στην Τσέλσι και αναζητεί το νέο της ηγέτη στο κέντρο. Ο Ντάισλερ, όμως, ποτέ δεν επανέρχεται στην κατάσταση που βρισκόταν στην αρχή της καριέρας του.

Μετά από λίγο καιρό συνεχών αγωνιστικών υποχρεώσεων παθαίνει θλάση στον αριστερό του μηρό. Ηταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Δεν άντεξε άλλο την αποχή λόγω τραυματισμού και στις 16 Ιανουαρίου του 2007 ανακοινώνει την αποχώρησή του από την ενεργό δράση.

Το συμβόλαιό του λήγει το καλοκαίρι του 2009, αφού η Μπάγερν τον εμπιστεύτηκε ακόμα και όταν ήταν στο κρεβάτι του πόνου και του επέκτεινε τη συνεργασία. “Δώσαμε μάχη όλα αυτά τα χρόνια για τον Σεμπάστιαν. Είναι ένας από τους καλύτερους παίκτες που εμφανίστηκαν ποτέ στη Γερμανία. Ακόμη και τώρα, νομίζω ότι πρόκειται για εφιάλτη και ότι θα τον δω στην προπόνηση. Αν αλλάξει γνώμη σε κάποια φάση, μετά από μερικούς μήνες, μπορεί να γυρίσει σε μας. Δεν έχουμε συναντήσει ποτέ μία ανάλογη κατάσταση. Απλώς υποθέτουμε ότι ο Σεμπάστιαν σταματάει το ποδόσφαιρο. Αυτό είναι δεδομένο”, δήλωσε ο γενικός διευθυντής της Μπάγερν, Ούλι Χένες.

Ο κύβος, όμως, ερρίφθη. Ο “Μπάστι”, όπως είναι το παρατσούκλι του, αφήνει πίσω του το ποδόσφαιρο από το πόστο του ποδοσφαιριστή, αφού το ταλαιπωρημένο του γόνατο αποτελεί τροχοπέδη για μεγάλες φιλοδοξίες. “Το είχα πάντα στο μυαλό μου”, δήλωσε στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε για να πληροφορήσει την αποχώρησή του. Με σκυμμένο κεφάλι, κάνει ένα νεύμα χαιρετώντας τους εκπροσώπους του Τύπου και φεύγει από την αίθουσα. Αυτό ήταν. Η καριέρα του ολοκληρώθηκε μόλις στα 27 του χρόνια…