Σε τροχιά ανάκαμψης

Η πολύ καλά δουλεμένη ομάδα του Φερνάντο Σάντος, άφησε πίσω της μια μικρή παρέθενση αγωνιστικής κάμψης και επανήλθε σε υψηλά στάνταρ απόδοσης, αντιπροσωπεύοντας τον ορισμό της έννοιας Ομάδα, που σημαίνει ότι «όλοι παίζουν για έναν και ένας για όλους». Και «η ισχύς εν τη ενώσει», συνήθως, είναι ανίκητη.



Η μικρής χρονικής διάρκειας αγωνιστική «κοιλιά» του Φεβρουαρίου στοίχισε τον αποκλεισμό στο κύπελλο, αλλά είχε μικρές επιπτώσεις στο πρωτάθλημα, αφού ο ΠΑΟΚ έχασε μόλις δυο βαθμούς στο Καυτανζόγλειο, κάτι που προμηνύει ότι έχει τις προϋποθέσεις να φτάσει ψηλά φέτος.



Η ομάδα του Σάντος έπαιξε σε ένα γήπεδο χωράφι με δυο εστίες, όπως σωστά το χαρακτήρισε ο Κώστας Χαλκιάς, χωρίς τους δυο βασικούς αμυντικούς της χαφ (Γκαρσία και Βιτόλο), χωρίς το βασικό κεντρικό αμυντικό της δίδυμο (Κοντρέρας και Τσιρίλο), με στόπερ τον ύψους μόλις 1.74 μ. Σνάουτσνερ αναγκαστικά, λόγω της απουσίας και του Σαβίνι, με 10 παίκτες από το 64΄, εξαιτίας της ανόητης αποβολής του Αραμπατζή, με μειωμένο ηθικό από τα τελευταία ανεπιτυχή αποτελέσματα και κόντρα στον ΠΑΣ που «καιγόταν» για τους βαθμούς της σωτηρίας.



Παρόλα αυτά, οι παίκτες του ΠΑΟΚ με πάθος, ψυχή, δύναμη και σωστή στρατηγική κυριάρχησαν πεντακάθαρα μέσα στον αγωνιστικό χώρο από το πρώτο λεπτό και δεν άφησαν τον αντίπαλο σε κανένα σημείο του αγώνα να διανοηθεί ότι μπορεί να πάρει κάτι από το παιχνίδι. Περιόρισαν τους γηπεδούχους σε παθητικό ρόλο και δίκαια πήραν μια πολυτιμότατη νίκη.



Η αντίδραση μιας ομάδας, κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες, δείχνει και τις αντοχές της. Και ο ΠΑΟΚ του Σάντος απέδειξε για άλλη μια φορά, ότι είναι μια ομάδα φτιαγμένη από ένα πολύ συμπαγές κράμα με μεγάλες αντοχές. Μια ομάδα που έχει ως μεγαλύτερο «όπλο» της, την ομοιογένεια, το ομαδικό πνεύμα στο παιχνίδι της και το πάθος των παικτών της, που φτάνει στο σημείο να κάνουν ακόμα και τάκλιν στους συμπαίκτες τους, όπως αυτό που έκανε ο Μουν – άθελά του βέβαια – πάνω στον Σνάουτσνερ προς το τέλος του αγώνα.



Το ότι ο Σάντος έχει φτιάξει μια Ομάδα με όλη την σημασία της λέξης, που ξεπερνάει τα προβλήματα, φάνηκε και από την άρτια αναπλήρωση των κενών στην στελέχωση της 11άδας. Ο Φωτάκης και ο Σορλέν δεν άφησαν να φανεί η απώλεια του Γκαρσία και του Βιτόλο στο μεσοαμυντικό άξονα, κερδίζοντας κατά κράτος την «μάχη» στην μεσαία γραμμή από τους αντιπάλους τους και πραγματοποιώντας την καλύτερη εμφάνισή τους στην κατάλληλη χρονική στιγμή. Όταν τους χρειαζόταν, δηλαδή, όσο ποτέ άλλοτε η ομάδα τους.



Ο Σορλέν, επιτέλους, θύμισε τον πολύ ουσιαστικό και αθόρυβο χαφ της περσινής σεζόν. Ο Φωτάκης ήταν ο πολυτιμότερος παίκτης της ομάδας του. Έπαιξε με επιτυχία τον ρόλο – πασπαρτού του Βιτόλο και εκμεταλλευόμενος τα πολύ δυνατά πόδια του πέτυχε το εξαιρετικό γκολ που έδωσε τους τρεις βαθμούς στον ΠΑΟΚ.



Ο Ίβιτς ήταν καταπληκτικός και σ’ αυτό το παιχνίδι. Έκανε τα πάντα. Μάρκαρε, έκοβε, δημιουργούσε, κρατούσε αριστοτεχνικά την μπάλα για να «παγώσει» τον ρυθμό όταν έπρεπε, έπαιξε μέχρι και σέντερ φορ στο τελευταίο 20λεπτο στη θέση του Μουσλίμοβιτς.



Στους κορυφαίους της αναμέτρησης συγκαταλέγεται και ο Κώστας Χαλκιάς. Ήταν πάρα πολύ καλός. Γεμάτος αυτοπεποίθηση στις εξόδους του «καθάρισε» όλες τις μπαλιές και σέντρες μέσα στην περιοχή του, οι οποίες σε λασπωμένο τερέν μπορούσαν να γίνουν επικίνδυνες. Ήταν αλάνθαστος σε ολόκληρο το παιχνίδι και έδινε την σιγουριά στους συμπαίκτες του ότι η εστία του θα μείνει απαραβίαστη. Στα 36 του χρόνια, με την εμπειρία και τα προσόντα που διαθέτει, είναι ο καλύτερος τερματοφύλακας της χώρας.



Ο Βιερίνια ανέβηκε κι αυτός πολύ μαζί με την ομάδα και ήταν επικίνδυνος για την αντίπαλη εστία. Το ίδιο στυλ με τον νεαρό Πορτογάλο επιθετικό έχει και ο ταχύτατος και τεχνίτης Κριστιάνο, ο οποίος βελτιώνεται και προσαρμόζεται σταδιακά στο παιχνίδι της νέας του ομάδας και ευελπιστούν όλοι να εξελιχθεί σε «νέο Βιερίνια».



Ο Μουσλίμοβιτς ήταν μέσα στις φάσεις και κυνήγησε με πάθος και πείσμα το γκολ. Θα μπορούσε να το πετύχει στο τετ α τετ του δευτέρου ημιχρόνου, για να «καθαρίσει» το παιχνίδι, αλλά αστόχησε, ενώ ο Εντίνιο που τον αντικατέστησε, παίζοντας δεξιά στην επίθεση, έδειξε με μερικές απλές κινήσεις του την σπουδαία κλάση του και πόσο πολύ θα βοηθήσει μέχρι το τέλος της σεζόν στην επιδίωξη των υψηλών στόχων του ΠΑΟΚ.



Ο Λίνο ήταν επίσης πολύ καλός αμυντικά, διανύοντας πολλά χιλιόμετρα πάνω – κάτω στην αριστερή πλευρά, ενώ το ασυνήθιστο κεντρικό αμυντικό δίδυμο των Μαλεζά και Σνάουτσνερ λειτούργησε εξαιρετικά, εάν λάβουμε υπόψη μας τις συνθήκες του αγώνα.



Αρνητικός πρωταγωνιστής του ματς ήταν ο Αραμπατζής. Αποβλήθηκε, λόγω επιπολαιότητας, στο ίδιο χρονικό σημείο με τον αγώνα στη Λιβαδειά, θέτοντας σε πολύ σοβαρό κίνδυνο την προσπάθεια της ομάδας του για τη νίκη. Η πρώτη κίτρινη κάρτα που αντίκρυσε για καθυστέρηση στο 57΄ δεν δικαιολογείται, ενώ η αποβολή του με δεύτερη κίτρινη λίγα λεπτά μετά, ήταν δίκαιη. Επειδή το κάνει για δεύτερη φορά φέτος, δεν μπορεί να θεωρηθεί μεμονωμένο περιστατικό η συμπεριφορά του και από κει και πέρα το θέμα του θα το χειριστεί ο Σάντος.



Ευτυχώς, για τον ΠΑΟΚ, με γρήγορα αντανακλαστικά ο έμπειρος Πορτογάλος τεχνικός, αμέσως μετά την αποβολή, έκανε αλλαγή, βάζοντας στο παιχνίδι τον δυνατό και «διψασμένο» για μπάλα Μουν, για να καλύψει την θέση του δεξιού μπακ. Ο Νοτιοαφρικανός έκλεισε κάθε τρύπα στην δεξιά πλευρά της άμυνας, περιορίζοντας στο ελάχιστο τον επικίνδυνο Σίσιτς. Μ’ αυτή την κίνηση από τον πάγκο ο Σάντος «κλείδωσε» την νίκη για την ομάδα του, η οποία τελείωσε άλλο ένα ματς νικηφόρα, παίζοντας με 10 παίκτες, χάρη στην εξαιρετική ομαδική της λειτουργία.



Συμπερασματικά, ο ΠΑΟΚ, ξεπερνώντας μια σύντομη κρίση, πέτυχε άλλη μια σπουδαία εκτός έδρας νίκη και παρέμεινε μέσα στην τριάδα των πρωτοπόρων. Ετοιμάζεται, πλέον, για το φινάλε της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος με καλή ψυχολογία, ψυχραιμία, αυτοπεποίθηση και επίγνωση των δυνατοτήτων του και των δυσκολιών που θα συναντήσει έως το τέλος. Σαφώς, το σπουδαιότερο δείγμα για το πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει φέτος, είναι το Κυριακάτικο ντέρμπι της Τούμπας με τον Παναθηναϊκό τον οποίο αν κερδίσει θα βρεθεί σε απόσταση μόλις 2 βαθμών από την κορυφή.