Σενάρια για τον διάδοχο του ΜακΛάρεν
Ο Στιβ ΜακΛάρεν αποτελεί παρελθόν για τον πάγκο της εθνικής Αγγλίας...
Ποιος όμως μπορεί να είναι αυτός; Το contra.gr επιχειρεί μία σκιαγράφηση ορισμένων εκ των κύριων υποψηφίων, τοποθετώντας τους με σειρά πιθανοτήτων. Ευτυχώς δεν είμαστε επιφορτισμένοι με ένα τόσο βαρύ καθήκον, οπότε η (πολύ πιθανή) διάψευση δεν κοστίζει. Πάμε:
1. Φάμπιο Καπέλο
Πρόκειται για τον άνθρωπο που συγκεντρώνει τα περισσότερα πλεονεκτήματα για το πόστο. Έχει βρεθεί στους πάγκους των Μίλαν (δις), Ρεάλ Μαδρίτης (δις), Ρόμα και Γιουβέντους. Κοινό χαρακτηριστικό όλων των θητειών του είναι το γεγονός ότι κλήθηκε να διαχειριστεί ένα κάρο φουρτούνες και (σχεδόν) πάντα το στομάχι του αποδεικνυόταν πιο γερό από αυτό των αντιμάχων του. Παρέδωσε με θαυμαστή συνέπεια, κάνοντας πρωταθλήτριες απλά καλές ή αποτραβηγμένες από την επιτυχία ομάδες. Δούλεψε στο εξωτερικό και, πιστέψτε μας, η Βασίλισσα της Ευρώπης δεν είναι και το πιο εύκολο καράβι.
Αντίλογος : Ουδέποτε δοκίμασε την τύχη του σε Εθνική ομάδα.
2. Λουίς Φελίπε Σκολάρι
Ο άνθρωπος που συγκεντρώνει το μεγαλύτερο χαρακτηριστικό των… ζωγράφων. Πρέπει πρώτα να φύγει από μία θέση για να λείψει. Το γεγονός ότι η Αγγλία δεν πέρασε στο Euro δεν είναι και τόσο κακό. Όπως λέει και το ανέκδοτο, ούτως ή άλλως, ο Σκολάρι θα την απέκλειε. Το έκανε με τη Βραζιλία στο Μουντιάλ του 2002, με την Πορτογαλία στο Euro 2004 και στο Μουντιάλ του 2006. Στα συν του το γεγονός ότι έχει αφιερωθεί στο ποδόσφαιρο εθνικού επιπέδου. Μετά την απόλυση του Σβεν Γιόραν Έρικσον, αναφέρουν τα αγγλικά ΜΜΕ, τον είχαν πλησιάσει από την FA αλλά αρνήθηκε ευγενικά.
Αντίλογος : Ποιος θα κάτσει να τον περιμένει να τελειώσει το Ευρωπαϊκό και να πιάσει δουλειά σε οκτώ μήνες από τώρα;
3. Μαρσέλο Λίπι
Αν κάποιος ψάχνει τον μάστερ της τακτικής, καλύτερα να διαβάσει το νούμερο έξι. Δεν έχει θέση εδώ. Ο Πολ Νιούμαν του ιταλικού ποδοσφαίρου φημίζεται για το ότι στην καριέρα του έκανε κυρίως δύο πράγματα αλλά τα έκανε άριστα: Υποκινούσε και ποτέ δεν έλεγε ψέματα σε ποδοσφαιριστή του. Ο άνθρωπος που το 1994 έβγαλε την προβληματική Νάπολι στο ΟΥΕΦΑ, μεγαλούργησε με τη Γιουβέντους και το καλοκαίρι του 2006 στέφθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής με την Ιταλία, δουλεύει ως τηλεσχολιαστής αλλά πριν από μερικούς μήνες ήταν σαφής. Αρχίζει και αναπολεί τις μέρες του πάγκου. Αυθεντική ποιότητα, ουδείς μπορεί να του… κουνηθεί και να του χαλάσει τα αποδυτήρια.
Αντίλογος : Ο Λίπι έβγαινε από την Ιταλία μόνο όταν αυτό ήταν αναγκαίο. Τώρα, στα 59 του, θα μείνει στο Λονδίνο;
4. Χάρι Ρέντναπ
Η παλιά, καλή μορφή του Άγγλου τεχνικού, της αλεπούς. Πρόκειται για τον άνθρωπο που θα ξεζουμίσει το κάθε τι προκειμένου να μην χάσει ούτε το 1% από τους παίκτες του. Διπλωμάτης, πανέξυπνος, δηκτικός αλλά και στοργικός, αρέσει στον κόσμο. Οι ομάδες του παίζουν ανοικτό και γρήγορο ποδόσφαιρο, σκοράρουν πολύ, δέχονται πολλά γκολ. Άκρως συμπαθητική φιγούρα, το σίγουρο είναι ότι στις μίνιμουμ απαιτήσεις δεν πρόκειται να μην ανταποκριθεί. Από το 2005, οπότε και ανέλαβε την Πόρτσμουθ, και έπειτα, οι μετοχές του κάνουν διαρκή limit up.
Αντίλογος : Δεν γίνεσαι ομοσπονδιακός με μοναδική ευρωπαϊκή πείρα μερικά ματς Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ στον πάγκο της Γουέστ Χαμ.
5. Μαρκ Χιούζ
Αλλάζουμε στιλ. Φανταστείτε ένα γήπεδο γεμάτο λάσπες, στο οποίο τα σκληρά, αθλητικά πάντα, μαρκαρίσματα πηγαίνουν σύννεφο και το ένα τάκλιν διαδέχεται το άλλο. Πάθος για τη φανέλα, φωνές, οι απαραίτητοι μικροτσαμπουκάδες και μάλλον βρήκατε το ποιος προπονεί αυτή την ομάδα. Ο Μαρκ Χιούζ έκανε σοβαρό έργο στην εθνική Ουαλίας και ομοίως πράττει τώρα και στη Μπλάκμπερν. Οι υποστηρικτές του ίσως δεν είναι τόσο πολλοί αλλά όσοι υπάρχουν κόβουν το κεφάλι τους για την αξία του.
Αντίλογος : Η Λάρισα του Γιώργου Δώνη τον έκανε του αλατιού. Άλλο το Λανκασάιρ, άλλο τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
6. Ζοσέ Μουρίνιο
Αν μιλούσαμε για μία απλή δουλειά προπονητή, τότε ο Πορτογάλος θα βρισκόταν στην κορυφή της λίστας ως ο ιδανικός υποψήφιος. Ο special one όμως έχει τονίσει κατ’ επανάληψη ότι το εθνικό ποδόσφαιρο δεν τον απασχολεί, τουλάχιστον για τα επόμενα (αρκετά) χρόνια. Το μοναδικό δέλεαρ που μπορούν να ρίξουν οι ιθύνοντες του αγγλικού ποδοσφαίρου στο τραπέζι είναι η πιθανότητα κατάκτησης του βαρύτιμου τροπαίου. Κάτι τέτοια τον εξιτάρουν. Κατά τα άλλα, πρόκειται για άριστο γνώστη της ψυχολογίας, ισοπεδώνει τα πάντα για το καλό της ομάδας και όσον αφορά στις τακτικές ικανότητές του, καλύτερα να μην αναφερθούμε εκτενώς. Αυθεντία.
Αντίλογος : Πρόκειται για εργασιομανή. Το ” μαζευόμαστε δύο φορές τον μήνα και ξεμουδιάζουμε” δεν του πάει. Τουλάχιστον όχι πριν το 2020.
7. Μάρτιν Ο’ Νιλ
Πεισματάρης, δουλευταράς, εκδηλωτικός, δημιουργεί πάντα καλή ψυχολογία, ως κι επιθετική, στους ποδοσφαιριστές του. Χοροπηδάει στον πάγκο, μπαίνει στη μέση, παλεύει για το αποτέλεσμα. Αν στην Αγγλία ψάχνουν για θέαμα, καλύτερα να το ξεχάσουν. Αν όμως θέλουν… the job done, τότε δεν είναι κακή περίπτωση. Ουδέποτε βέβαια κράτησε το τιμόνι ενός τόσο μεγάλου καραβιού. Ούτε κατά διάνοια. Η Σέλτικ παίζει διαχρονικά με έναν αντίπαλο στη Σκωτία.
Αντίλογος : Τον απέρριψαν πριν πάρουν τον ΜακΛάρεν, θα τον προτιμήσουν τώρα;
8. Γκους Χίντινκ
Αν δεν είχε δώσει τα χέρια με τους Ρώσους, θα είχε νικήσει σίγουρα τον ΜακΛάρεν στην κούρσα διαδοχής του Έρικσον. Πρόκειται για εξαιρετικό προπονητή. Το δόγμα του; Απλό. Πάσα, τρέξιμο, πάσα, τρέξιμο, πάσα γκολ. Οι ομάδες του πάντα έπαιζαν απλό ποδόσφαιρο, δίχως όμως η μπάλα να μένει πάνω από δύο δευτερόλεπτα στα πόδια ενός παίκτη. Έχει το μαγικό ραβδάκι με το οποίο μετατρέπει μία καλή ομάδα σε πάρα πολύ καλή ομάδα. Ήρεμος, σοβαρός, αποφεύγει επιμελώς να έρχεται σε ρήξη με το προσωπικό του.
Αντίλογος : Οι Ρώσοι τον ξαναπρόλαβαν και ανανέωσε μέχρι το 2010, οπότε το πουλάκι πέταξε.
Σε τέτοιες περιπτώσεις είθισται να υπάρχουν και τα λεγόμενα αουτσάιντερς. Αν κρίνουμε το πόσο έχουν κουραστεί οι Άγγλοι να συμβιώνουν με την αποτυχία, δεν αποκλείεται να κρίνουν κατάλληλο τώρα τον
Σαμ Αλαρντάις ή να στραφούν σε έναν… μη προπονητή όπως είναι ο
Άλαν Σίρερ. Είπαμε όμως: Ακόμη και οι πιο δύσκολες επιχειρήσεις οφείλουν να έχουν ρεαλιστικό πλάνο. Το brainstorming δεν ενδείκνυται την παρούσα στιγμή.
