Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη, παύει να είναι σύμπτωση
Τούτοι ‘δω έχουν βαλθεί πραγματικά να (μας ή σας) τρελάνουν. Αψηφούν τους νόμους της ποδοσφαιρικής λογικής και πορεύονται το δρόμο της καταξίωσης μ’ ένα μοναδικό τρόπο. Νικούν.Συχνά δεν εντυπωσιάζουν αλλά νικούν. Εντός ή εκτός, προηγούμενοι ή μένοντας πίσω στο σκορ. Και τούτο το γλυκό συναίσθημα της νίκης περνά σιγά-σιγά στο DNA τους, το αποζητούν, τους λείπει όταν δεν έρχεται.
Μόλις δώσαμε μία σύντομη περιγραφή του τρόπου με τον οποίο… “πολιτεύονται” οι ποδοσφαιριστές του Ατρομήτου. Μέταλλο, όχι αστεία. Μέταλλο για μία ομάδα που το καλοκαίρι που μας πέρασε άλλαξε το μισό ρόστερ της κάνοντας παράλληλα και μία γενναία ηλικιακή ανανέωση. Φληναφήματα του τύπου “η ομάδα είναι νέα και χρειάζεται χρόνο” δεν αναμασήθηκαν παρά ελάχιστα. Άλλωστε, το ποδόσφαιρο δεν είναι πυρηνική φυσική, ούτε μαθηματικά υψηλού επιπέδου. Εφόσον η χημεία διασφαλίζεται, οι καρποί της δουλειάς σου φαίνονται μέσα στο γήπεδο.
Από χημεία ο φετινός Ατρόμητος να φαν’ και οι κότες. Λες και παίζουν χρόνια μαζί ο Μήτρογλου με τον Τάτο, ο Σκόνδρας με τον Καραμάνο, ο Φυτανίδης με τον Νάστο, ο Μπάλλας με τον Σφακιανάκη. Όλοι για έναν και ένας για όλους (αν εξαιρέσει κανείς μόνο κάποια παρεξηγήσιμα ξεσπάσματα του Μήτρογλου). Και ψυχή. Μένουν πίσω στο σκορ, κρύο αίμα στις φλέβες και ζέστη στην καρδιά. Το έκαναν με τον Πανιώνιο, το ξαναέκαναν τώρα με τον Άρη. Και σύμπτωση που επαναλαμβάνεται, παύει να είναι σύμπτωση.
Η ομάδα σφύζει από υγεία. Οικονομική (δεν χρωστάει, παρουσίασε και κάποια λιγοστά κέρδη στην περσινή χρήση) αγωνιστική, ψυχολογική. Και για εσάς που πιθανόν να αναρωτιέστε, ναι και… προπονητική. Μπορεί ο καθένας να διαφωνεί με τις εκάστοτε επιλογές του Γιώργου Δώνη ή να ενοχλείται με τις κατά καιρούς δηλώσεις του που από πολλούς θεωρούνται υπερφίαλες, αυτό όμως που παρουσιάζει η ομάδα του στο γήπεδο αρέσει. Άρεσε και πέρυσι (περισσότερο από φέτος μάλιστα) αλλά το τερπνόν δεν συνδυάστηκε μετά του ωφελίμου. Φέτος που αυτός ο συνδυασμός αποτελεί πραγματικότητα (όχι σε όλα τα ματς αλλά σ’ αρκετά τον τελευταίο καιρό) όλα μοιάζουν ιδανικά.
Είναι πράγματι; Στο μίζερο μικρόκοσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου πρόκειται για μεγάλη κουβέντα. Και η αλήθεια είναι ο Ατρόμητος έχει ακόμη δρόμο να διανύσει. Πρέπει, ας πούμε, να κερδίσει μεγαλύτερες μάζες φιλάθλων, να σφυρηλατήσει ακόμη περισσότερο τη νοοτροπία του νικητή, να αποβάλλει σύνδρομα κατωτερότητας που τον διακατείχαν παλιότερα. Αλλά, διάολε, το νερό έχει μπει στ’ αυλάκι σ’ αυτήν την ομάδα. Δουλεύουν οι ακαδημίες, υπάρχει προπονητικό κέντρο, υφίσταται οργάνωση, υπηρετείται ένα πλάνο. Πόσες ελληνικές ομάδες μπορούν να ισχυριστούν ότι πράττουν με συνέπεια το ίδιο;
Ουδείς γνωρίζει που θα βγάλει ο δρόμος τη φετινή προσπάθεια. Αλλά πραγματικά θα ήταν κρίμα να μην δικαιωθεί αποκτώντας κάτι χειροπιαστό τον Απρίλη αυτή η ομάδα. Όπου χειροπιαστό, βάλτε την έξοδο στην Ευρώπη. Είτε μέσω του πρωταθλήματος είτε μέσω του Κυπέλλου. Ουδείς θα ενοχληθεί βέβαια αν συνδυαστούν τα δύο.
ΥΓ1. Οι δέκα Έλληνες στην ενδεκάδα του αγώνα με τον Άρη αποτελούν παράσημο για τον Ατρόμητο.
ΥΓ2. Η ευφορία της νίκης σκέπασε τις σκιές που άφησε το επεισόδιο που είχαν (δημόσια) ο Κώστας Μήτρογλου με τον Ανδρέα Τάτο αλλά το τεχνικό τιμ προφανώς δεν θα ξεγελαστεί. Οι συστάσεις στον, συχνά εριστικό με τους συμπαίκτες του, “Μητρογκόλ” θα γίνουν και επιβάλλεται να γίνουν.
Το video του αγώνα:
