Συνέντευξη Σάκη Τσιώλη στο contra.gr (vids)

Κάνατε πολλές αλλαγές στο έμψυχο δυναμικό αυτό το καλοκαίρι…

“Πράγματι έχουν γίνει αλλαγές στο ρόστερ της τάξης του 50% σε σχέση με πέρυσι. Έχουν μείνει περίπου 10-12 παιδιά από την περσινή ομάδα. Δεν θα μπορούσε έτσι και αλλιώς να γίνει διαφορετικά, γιατί είχαμε πολλούς παίκτες που ανήκαν σε άλλες ομάδες. Φυσικά είναι και διαφορετικές οι απαιτήσεις της Σούπερ Λίγκα, γι’ αυτό και στραφήκαμε σε παίκτες που θεωρούμε ότι μπορούν να μας δώσουν κάτι περισσότερο”.

Αρα το μοντάρισμα θα πρέπει να είναι δύσκολη υπόθεση…

“Δεν θα το έλεγα γιατί ξέρουμε τι ακριβώς ζητάμε από τον κάθε παίκτη και τι χαρακτηριστικά έχει ο παίκτης αυτός. Θέλουμε να περάσουμε ένα νέο στιλ παιχνιδιού, πιο επιθετικό. Θέλουμε επίσηςνα δημιουργήσουμε μία ομάδα που θα δουλεύει πολύ, όταν έχει την μπάλα στα πόδια της. Αυτό το στιλ εκφράζει την κουλτούρα που έχει ο Ολυμπιακός Βόλου για το ποδόσφαιρο αλλά και τη δική μου ποδοσφαιρική φιλοσοφία”.


Είναι μία φιλοσοφία που την περάσατε σ’ όλες τις ομάδες που είχατε…

“Σωστά και κατά τη γνώμη μου έτσι πρέπει να γίνεται. Αλλά υπάρχουν και φορές που ο προπονητής πρέπει να τιθασεύσει τις δικές του σκέψεις και επιθυμίες. Δεν μπορεί να κοουτσάρεις τον Θρασύβουλο, ας πούμε, και σε παιχνίδια κόντρα στον Ολυμπιακό να έχεις την απαίτηση η ομάδα σου να πιέζει ψηλά. Ο Ολυμπιακός Βόλου έχει όλες τις προϋποθέσεις να παίξει ένα ποδόσφαιρο στα 3/4 του γηπέδου και να διεκδικεί σε κάθε παιχνίδι το θετικό αποτέλεσμα. Αυτή είναι η φιλοδοξία μας”.

Άρα στόχος είναι να συνδυαστεί η ουσία με το θέαμα;

“Κοίταξε, εγώ πιστεύω ότι, όταν υπάρχει το θέαμα, σε ένα ποσοστό 70% έρχεται και η ουσία, το αποτέλεσμα δηλαδή. Αν δεν έρθει μία-δύο φορές, από συγκυρία δεν θα έρθει. Από εκεί και πέρα επιθυμούμε να έχουμε έναν τρόπο παιχνιδιού γρήγορο και αποτελεσματικό. Είναι γεγονός πάντως ότι, όταν το αποτέλεσμα δεν έρχεται, στη συνέχεια χάνεις και το θέαμα, διότι κυριεύεσαι από το άγχος και την πίεση”.

Ο τύπος έγραψε ότι είχατε μία εξαιρετική πρόταση από τον ΠΑΣ, εσείς όμως προτιμήσατε να μείνετε στον Ολυμπιακό. Εκτός από το κίνητρο της Σούπερ Λίγκα, τι άλλο σας κράτησε στο Βόλο;

“Η αλήθεια είναι ότι είχα προτάσεις και από ομάδες της Σούπερ Λίγκα. Αυτό που με έκανε να μείνω στο Βόλο ήταν σε πρώτη φάση το δέσιμο που απέκτησα με την ομάδα. Η πρόταση του κ. Μπέου για ανανέωση του συμβολαίου μου ήταν τιμητική και με γέμισε αυτοπεποίθηση, αλλά και ικανοποίηση για τη δουλειά μου. Επειτα, υπήρχε και το κομμάτι του κόσμου που πέρυσι μας βοήθησε πάρα πολύ στην προσπάθειά μας. Η εκτίμηση του κόσμου στο πρόσωπό μου έπαιξε σημαντικό ρόλο στην απόφασή μου να παραμείνω στον Ολυμπιακό”.

Οι σχέσεις με τον κ. Μπέο σε ποιο επίπεδο βρίσκονται; Ρωτώ γιατί κατά καιρούς έχει ακουστεί ότι είναι απαιτητικός και δύστροπος με τους προπονητές…

“Ο κ. Μπέος είναι ένας άνθρωπος που πάντα απαιτεί το τέλειο για την ομάδα του. Το απαιτεί μέσα από τις προϋποθέσεις που δημιουργεί. Είμαστε βέβαια και οι δύο εκρηκτικοί χαρακτήρες, έχουμε ξανασυνεργαστεί στο παρελθόν στον Πανιώνιο, όταν εγώ ήμουν συνεργάτης του Γιάτσεκ Γκμοχ. Θεωρώ πάντως ότι εκτιμά τη δουλειά μου. Μαζί του πάντως νιώθω ότι ασφαλίζω τη δουλειά μου γιατί πρόκειται για παράγοντα ισχυρό. Δύσκολα θα πειράξει κανείς την ομάδα του. Από εκεί και πέρα κάποιες εντάσεις που μπορεί να δημιουργηθούν ίσως καταλήξουν και σε θετικό αποτέλεσμα. Πάντα υπάρχει όμως ο αμοιβαίος σεβασμός”.

Εχουμε ακούσει αρκετές φορές τον κ. Μπέο να λέει ότι ο Ολυμπιακός είναι σε θέση να διεκδικήσει φέτος κάτι παραπάνω από την απλή παραμονή. Συμφωνείτε μ’ αυτήν την άποψη;

“Ρεαλιστικά αν το δει κανείς, με την εμπειρία που έχουμε ως ομάδα, δεν μπορούμε να μπούμε στη λογική της απλής παραμονής στην κατηγορία. Ο στόχος μας είναι να μείνει για πολλά χρόνια ο Ολυμπιακός Βόλου στη Σούπερ Λίγκα. Ενας πιθανός υποβιβασμός θα ήταν πισωγύρισμα γι’ αυτήν την ομάδα. Με τις προϋποθέσεις όμως που υπάρχουν στο Βόλο, το Πανθεσσαλικό Στάδιο, το ΕΑΚ, το αθλητικό κέντρο, δεν νομίζω ότι είναι σωστό να βάζουμε ως στόχο τη σωτηρία και μόνο. Ο Βόλος έχει μία δυναμική και θέλουμε να δώσει το στίγμα του στη μεγάλη κατηγορία. Φέτος θα προσπαθήσουμε να βάλουμε τις βάσεις για μία ακόμη καλύτερη πορεία στο άμεσο μέλλον”.

Το βιογραφικό της προπονητικής καριέρα σας, αν και γεμάτο, δεν αναγράφει πουθενά το όνομα τηςΑΕΛ με την οποία ζήσατε μεγάλες στιγμές ως παίκτης…

“Εχεις δίκιο. Είναι γεγονός ότι έχω ταυτιστεί με την ομάδα της Λάρισας. Το νιώθω σε όποιο γήπεδο και αν πάω. Σίγουρα η ΑΕΛ είναι ένα ξεχωριστό κομμάτι όχι μόνο στην καριέρα μου, αλλά και στη ζωή μου. Διαμόρφωσε την οικογενειακή και την οικονομική μου κατάσταση. Η ΑΕΛ μου έδωσε όλα όσα ονειρεύτηκα, έφτασα μαζί της μέχρι την Εθνική ομάδα. Δεν σου κρύβω ότι ο πάγκος της Λάρισας μου είχε γίνει εμμονή κατά το παρελθόν. Σιγά-σιγά όμως, βλέποντας πιο ρεαλιστικά τα πράγματα, κατάλαβα ότι οι ομάδες έχουν γίνει πλέον εταιρίες και ότι ο κάθε προπονητής προσλαμβάνεται για να προασπίσει τα συμφέροντα της εταιρίας. Ο Χ μεγαλομέτοχος, που βρίσκεται στην ΑΕΛ τώρα ή που βρισκόταν στο παρελθόν, προφανώς αποφάσισε ότι εγώ δεν θα μπορούσα να προασπίσω τα συμφέροντά του.

Εγινε κουβέντα δύο τρεις φορές στο παρελθόν αλλά εγώ έτυχε τότε να δουλεύω σε άλλες ομάδες. Και πέρυσι υπήρξε θέμα αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσα να αφήσω το Βόλο και τον κόσμο του. Εγώ, έτσι και αλλιώς, την ιστορία μου την έχω γράψει στη Λάρισα και νιώθω γεμάτος μ’ αυτήν. Δεν υπάρχει περίπτωση ούτε να ξεχαστώ, ούτε να ξεχάσω. Αν λοιπόν οι παράγοντες δεν θέλουν τη συνεργασία μαζί μου, εμένα ούτε καν με απασχολεί”.

Είχατε κάνει και μία δήλωση που δημιούργησε αίσθηση, ότι θέλατε να είστε ο πρώτος προπονητής της ΑΕΛ στο νέο γήπεδό της…

“Πράγματι, γιατί πρόκειται για μία ιστορική στιγμή. Και πίστευα ότι καλό θα ήταν σ’ αυτήν την ιστορική στιγμή προπονητής της ΑΕΛ να ήταν κάποιος από τη θρυλική ομάδα του ’80. Δεν το είπα μόνο για μένα. Απλώς έτυχε να είμαι αυτός που βρισκόταν κατά κάποιο τρόπο στο προσκήνιο. Υπάρχουν και άλλα παιδιά από εκείνη την ομάδα όπως ο Μιχάλης ο Ζιώγας και ο Κώστας ο Κολομητρούσης που είναι πολύ καλοί προπονητές. Παρόλ’ αυτά, η πραγματικότητα απέχει πολύ από το ρομαντισμό. Εγώ πλέον πορεύομαι με τον Ολυμπιακό Βόλου και είμαι πολύ ευχαριστημένος γι’ αυτό”.

Aλήθεια, όταν αναλάβατε τον Ολυμπιακό σκεφτήκατε ότι πιθανόν να αντιμετωπίσετε προβλήματα λόγω του ότι υπηρετήσατε τη Λάρισα για πολλά χρόνια; Η αντιπαλότητα του Βόλου με τη Λάρισα είναι γνωστή…

“Δέχθηκα την πρόταση του Ολυμπιακού κυρίως για την εκτίμηση του κόσμου προς το πρόσωπό μου. Κάποιοι με επισκέφθηκαν στο σπίτι μου στην Αθήνα για να με πείσουν να αναλάβω. Η αντιπαλότητα της Λάρισας και του Βόλου είναι δύσκολο να ξεπεραστεί. Εγώ όμως δεν αντιμετώπισα κανένα απολύτως πρόβλημα. Ο κόσμος ξέρει ποιος είμαι και επίσης ξέρει ότι σαν επαγγελματίας θα δώσω το 101% για τον Ολυμπιακό”.

Ως άνθρωπος του ποδοσφαίρου που έχει υπηρετήσει με συνέπεια την επαρχία, πιστεύετε ότι στο άμεσο μέλλον είναι εφικτό για κάποια επαρχιακή ομάδα να στεφθεί πρωταθλήτρια;

“Νομίζω ότι σιγά-σιγά τα δεδομένα που διαμορφώνονται στο πρωτάθλημά μας αρχίζουν και αλλάζουν. Μικρομεσαίες ομάδες κατορθώνουν και εξασφαλίζουν μεγάλες χορηγίες. Αν υπάρχει και ο παράγοντας του κόσμου, τότε τα πράγματα διαφοροποιούνται ακόμη περισσότερο. Πάνω απ’ όλα, για να φθάσει μία ομάδα στον τίτλο, θα πρέπει να το πιστεύει. Οι συζητήσεις περί κατεστημένου δεν μ’ ενδιαφέρουν. Αν έχεις μία καλή ομάδα και πίστη, μπορείς να καταφέρεις τα πάντα. Ετσι όπως το έκανε η ΑΕΛ το 1988 δηλαδή. Τότε εμείς, βλέποντας ότι στον πρώτο γύρο νικήσαμε όλους τους μεγάλους, πιστέψαμε ότι έχουμε την καλύτερη ομάδα. Παίζαμε πράγματι φανταστικό, κινηματογραφικό μπορώ να πω, ποδόσφαιρο. Kαι έτσι καταφέραμε να πάρουμε το πρωτάθλημα”.

Η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει το ποδόσφαιρο;

“Η κρίση έχει επηρεάσει τους πάντες μέσα στο άθλημα. Τις ομάδες, τους προπονητές και τους παίκτες. Από την άλλη πλευρά εγώ λέω ότι η οικονομική κρίση αποτελεί μία “χρυσή” ευκαιρία να δουλευτεί περισσότερο ο νέος Έλληνας ποδοσφαιριστής και να γίνει σωστή δουλειά στις ποδοσφαιρικές ακαδημίες. Ταλέντο υπάρχει αλλά οι περισσότερες ομάδες προτιμούν τους ξένους γιατί ο νέος Ελληνας ποδοσφαιριστής χρειάζεται πολύ δουλειά. Στην Ελλάδα, δυστυχώς, οι παράγοντες βιάζονται. Γι’ αυτό και στο πρόσφατο παρελθόν είδαμε ομάδες με 10, 15 ακόμη και 20 ξένους ποδοσφαιριστές. Αυτή η λύση τους συνέφερε και οικονομικά. Χρειάζονται επίσης και οι κατάλληλοι χώροι για να αναπτυχθούν οι Ακαδημίες. Ευτυχώς στο Βόλο αυτοί οι χώροι υπάρχουν. Υπήρχαν και στον Πανηλειακό όταν δούλευα εκεί και γι’ αυτό βγήκαν παίκτες όπως ο Βύντρα και ο Ταραλίδης”.

Ζηλεύετε τους ποδοσφαιριστές που παίζουν τώρα; Εχει κάτι αυτή η εποχή που δεν το είχε η δική σας;

“Ζηλεύω την οργάνωση και την εξειδίκευση που υπάρχει τώρα στο ποδόσφαιρο. Στην εποχή τη δική μας ο ποδοσφαιριστής έπρεπε να ψαχτεί μόνος του για να δουλέψει σε επιμέρους αδυναμίες του. Τώρα ο παίκτης περνάει από την πρώτη μέρα της καριέρας του μέσα από το κομπιούτερ και γνωρίζει ακριβώς τι πρέπει να κάνει για να βελτιωθεί”.

Γιατί μέχρι στιγμής δεν έχει δουλέψει ένας Έλληνας προπονητής στο εξωτερικό;

“Γιατί τα πράγματα για τους Έλληνες προπονητές είναι διαφορετικά σε σχέση με τους ποδοσφαιριστές. Ο παίκτης που παίζει σε μία πρωτοκλασάτη ομάδα, η οποία αγωνίζεται στην Ευρώπη, παίρνει εύκολα, θα μπορούσε να πει κανείς, τη μεταγραφή. Οι πέντε-έξι μεγάλοι σύλλογοι της χώρας δεν προτιμούν τους Έλληνες προπονητές, ή τους εμπιστεύονται μόνο ως εναλλακτικές λύσεις. Η κριτική είναι πάντα πολύ πιο αυστηρή για τον Έλληνα. Ο Κούπερ έχασε από τον Πανθρακικό, δεν έτρεξε τίποτα. Τέσσερα γκολ έφαγε ο Σάντος από τον ΠΑΣ, πάλι τίποτα. Ο Ολυμπιακός έχασε πρόπερσι 15 εκατομμύρια ευρώ από τον αποκλεισμό από το Τσάμπιονς Λιγκ με ξένο προπονητή στον πάγκο του και πάλι όλοι φέτος μιλούσαν γι’ αυτόν τον προπονητή.

Αν ήταν Έλληνας στη θέση αυτών, θα τον είχαν κρεμάσει. Για να προοδεύσει ο γηγενής προπονητής πρέπει να έχει πρόεδρο που να τον εμπιστεύεται. Παράδειγμα ο Εργοτέλης του Παπουτσάκη και του Καραγεωργίου. Αλλιώς δεν γίνεται. Πρέπει να ξεκινήσεις από χαμηλά, να φτύσεις αίμα στις μικρές κατηγορίες, να ανεχθείς όλους τους γραφικούς παράγοντες και μετά να πάρεις, αν πάρεις, την ευκαιρία σου. Ο προπονητής έτσι και αλλιώς είναι αναλώσιμος”.

Τη ζωή σας χωρίς το ποδόσφαιρο την φαντάζεστε;

“Πολύ δύσκολα. Όταν τελείωσα την ποδοσφαιρική μου καριέρα, ως παίκτης-προπονητής στον Αστέρα Αμαλιάδας, είχα μία πρόταση από το μακαρίτη τον Νίκο Κανελλάκη να αναλάβω κάποιο πόστο στην εταιρία του. Άντεξα ακριβώς 10 ημέρες. Ήταν σαν να έχουν περάσει 10 χρόνια. Μου στοίχισε πολύ. Γι’ αυτό και στράφηκα στο δρόμο της προπονητικής, αν και δεν είχα από την αρχή αυτόν το στόχο”.

Το ποδόσφαιρο εν τέλει τι σας έδωσε;

“Θα σας πω πρώτα γι’ αυτά που δεν μου έδωσε. Δεν μου έδωσε την ευκαιρία να είμαι όσο θα ήθελα με την οικογένειά μου και το παιδί μου. Η ψυχολογία μου εξαρτιέται από το αποτέλεσμα της Κυριακής χρόνια τώρα και αυτό το κουβαλάω στο σπίτι. Από εκεί και πέρα όμως, το ποδόσφαιρο μου έδωσε τη χαρά της δημιουργίας. Είμαι εθισμένος στην ποδοσφαιρική δημιουργία. Όταν αυτό που σχεδιάζουμε στην προπόνηση, βγαίνει μέσα στο γήπεδο και δίνει χαρά στον κόσμο, τότε είμαι ικανοποιημένος. Η μεγαλύτερη όμως ικανοποίηση που μου έχει χαρίσει το ποδόσφαιρο είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι σε όλη την Ελλάδα, από την Αλεξανδρούπολη έως την Κρήτη, από τους οποίους μπορώ να ακούσω μία καλή κουβέντα για τη δουλειά μου. Όταν γυρίζω στο γήπεδο της ΑΕΛ, του Πύργου, της Καρδίτσας, του Ιωνικού και ακούω τα θετικά σχόλια των φιλάθλων λέω από μέσα μου ότι αυτός ήταν ο δρόμος που έπρεπε να επιλέξω στη ζωή μου”.