Συνεχίζει να την κυνηγά το “φάντασμα” του Μπάγεβιτς

Είχαμε, πάλι δεν είχαμε, βρήκαμε δουλειά. Αν η ΑΕΚ δεν δούλεψε στην τακτική, αν η ΑΕΚ δεν διαθέτει φυσική κατάσταση. Το έδωσε το έναυσμα, γι’ αυτή την “καφενειακού τύπου” συζήτηση, ο ίδιος ο προπονητής. Ο Μανόλο Χιμένεθ.

Πρώτα μιλώντας σε ραδιόφωνο της Σεβίλης, όπου έριξε καρφιά για τον Μπάγεβιτς, βάζοντας μπροστά τους παίκτες. ” Μου είπαν ότι δεν είχαν δουλέψει στην τακτική.”

Και αμέσως μετά το ματς στις Βρυξέλλες, απέδωσε την κούραση και τους τραυματισμούς στη φυσική κατάσταση. Βέλη κι εδώ κατά Μπάγεβιτς για την προετοιμασία που έκανε.

Προπονητής είναι ο Χιμένεθ, κάτι παραπάνω θα ξέρει απ’ όλους εμάς που παρακολουθούμε, καταγράφουμε και σχολιάζουμε. Ωστόσο θεωρώ ότι δεν βγάζει πουθενά αυτή η κουβέντα. Ή αν θέλετε, τούτη η εύκολη λύση, ως δικαιολογία, για την κατάρρευση της ομάδας στις Βρυξέλλες.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η ΑΕΚ γυρίζει με “τριάρα” από ευρωπαϊκό ματς. Πάντα κάτι θα έφταιγε, τη μια γιατί δεν μάρκαραν σωστά τον Ρομάριο, την άλλη γιατί έκανε γκάφες ο Μπαμπούνσκι, την επόμενη γιατί φοβήθηκε ο Μπάγεβιτς. Την Πέμπτη έφταιξε του Χιμένεθ η φυσική κατάσταση.

Δεν νομίζω ότι η ΑΕΚ τρέχει λιγότερο από τον Παναθηναϊκό, για παράδειγμα, με τον οποίο μετράει τις δυνάμεις της την Κυριακή. Επίσης δεν είμαι γνώστης περί των προπονητικών προγραμμάτων, αλλά από τα λίγα που γνωρίζω, καμιά καλοκαιρινή δουλειά – προετοιμασία δεν μπορεί να κριθεί στις 21 Οκτωβρίου.

Και αν ο Μπουρουτζίκας είναι ξεπερασμένος, όπως διατείνονται αρκετοί ειδήμονες με “σύγχρονες και μοντέρνες” αντιλήψεις περί ποδοσφαίρου, τότε ας καλέσουν πίσω τον Κέζο να κάνει δουλειά μαζί με τον Ισπανό που έφερε ο Χιμένεθ.

Για να μην μακρηγορούμε, το “φάντασμα του Μπάγεβιτς” θα κυνηγά την ΑΕΚ για αρκετό καιρό ακόμη. Ματς τα οποία θα “στραβώνουν”, ματς στα οποία η απόδοση θα είναι κακή, θα φταίει πρωτίστως ο Μπάγεβιτς. Για την τακτική που δεν δούλεψε, για την φυσική κατάσταση που δεν έφτιαξε.

Εν πάση περιπτώσει, η ΑΕΚ στο Χαριλάου ήταν μια συμπαγής ομάδα, που κράτησε μακριά από την εστία της τον Άρη, που …έτρεξε, που είχε συνοχή, που ό,τι έκανε της έπιανε. Η ΑΕΚ στις Βρυξέλλες προσπάθησε και πάλι να είναι συμπαγής, αλλά τα τρία αμυντικά χαφ δεν είναι πανάκεια για κάθε πρόβλημα και σε κάθε ματς.

Έπιασε στον Άρη, δεν έπιασε στο Βέλγιο, γιατί η Άντερλεχτ χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο έτρεξε και πίεσε περισσότερο. Γιατί είχε αυτό το μοτεράκι τον Μπουσουφά που έτρεξε όσο όλη η ΑΕΚ μαζί. Γιατί έχει έναν Λουκάκου που δεν έχει κλείσει ούτε καν τα 18 κι αν όχι το επόμενο, σίγουρα το μεθεπόμενο καλοκαίρι θα φέρει αρκετά εκατομμύρια στα ταμεία του βελγικού συλλόγου. Οι αδυναμίες είναι αδυναμίες και δεν καλύπτονται τόσο απλά και εύκολα, όποιος κι αν είναι ο δείκτης της φυσικής κατάστασης.

Η ΑΕΚ δεν πάει πουθενά χωρίς ακραία μπακ που να φυσάνε. Η ΑΕΚ δεν πάει πουθενά αν στηρίζεται σε κάθε ματς στον Δέλλα, που παρεμπιπτόντως την Πέμπτη ήταν ο πιο αξιοπρεπής αμυντικός.

Η ΑΕΚ δεν πάει πουθενά όσο έχει παίκτες με τη νοοτροπία Γκέντσογλου. Ναι δεν είναι στόπερ η θέση του, ούτε καν κλασσικός κόφτης είναι, περισσότερο με “εξαρο-οχτάρι” φέρνει το στιλ παιχνίδι του, αλλά είναι φοβερό να βλέπεις πόσο νωχελικά παίζει ένας 20άρης ταλαντούχος, από τον οποίο ο προπονητής και όλοι έχουν την απαίτηση να …φάει το χορτάρι.

Η ΑΕΚ δεν πάει πουθενά όσο θα ζει με την ανάμνηση του Μπλάνκο που βγήκε δυο χρονιές πρώτος σκόρερ και μας είχε πείσει όλους (τότε) ότι για την ιδιαίτερη σχέση του με τα δίχτυα. Πάει αυτή η σχέση, πάει και ο Μπλάνκο. Ούτε που τον νιώθει η αντίπαλη άμυνα (που στην περίπτωση της Άντερλεχτ είναι και χαμηλού επιπέδου, για τα ευρωπαϊκά δεδομένα.)

Η ΑΕΚ δεν πάει πουθενά όσο θα προσπαθεί να τα ψευτο-μπαλώσει με παίκτες τύπου Λεονάρντο, Μπερνς και Έντερ. Θα κάνουν και καλά ματς, θα έρθει η στιγμή που θα πάρουν και ματς μόνοι τους. Αλλά μετράει η συνολική εικόνα. Αυτό που έχω εγώ στο μυαλό μου για τον Λεονάρντο των τελευταίων 15 μηνών, είναι ότι υπάρχει στην ΑΕΚ, παίζει στην ΑΕΚ, μόνο και μόνο επειδή τα αφεντικά της ομάδας δεν επιθυμούν να επενδύσουν περισσότερα χρήματα, για πιο ποιοτικούς παίκτες.



Δεν θέλω αδικήσω τον Έντερ, γιατί τον έχω δει ελάχιστα, αλλά κι απ’ αυτό το λίγο που έχω παρακολουθήσει, ρισκάρω να καταθέσω την ταπεινή μου γνώμη: Θα οδηγηθούμε σύντομα στο συμπέρασμα ότι ήταν (άλλη μια) ατυχής επιλογή του Μπάγεβιτς. Ένας ποδοσφαιριστής που δεν είναι επιπέδου ΑΕΚ. Βεβαίως όταν λένε του Μπάγεβιτς ότι στη θέση του Μαντούκα θα έρθει ένας ποδοσφαιριστής που θα κοστίζει 150 χιλιάρικα τον χρόνο, πιθανόν να μην μπορούσε να διαλέξει καλύτερον ο προηγούμενος προπονητής.

Η ΑΕΚ δεν πάει πουθενά, όσο συνεχίζεται αυτό το τροπάρι του “ο,τι πάει μέσα γράφει”. Είτε παίζει ο Σάχα, είτε ο Αραμπατζής. Προσπαθώ να θυμηθώ ένα φετινό ματς που κάποιος απ’ τους δυο να έκανε την υπέρβαση. Τίποτα.

Ναι, δεν είναι για πέταμα το υλικό της ΑΕΚ. Έχει και εξαιρετικούς παίκτες, έχει και χρήσιμους, έχει και εξελίξιμους. Αλλά είναι λίγοι. Το έλλειμμα ποιότητας υπάρχει και όποιος δεν το βλέπει θα γυρίζει στα περασμένα και θα τα φορτώνει όλα στον “παρωχημένο Μπάγεβιτς”.

Είναι σαφές επίσης ότι το παιχνίδι της ΑΕΚ το ομορφαίνει ο καλός Σκόκο. Αυτός βάζει την πινελιά. Με μια διείσδυση, με μια προσποίηση, με μια ντρίμπλα. Με μια πάσα, με ένα άπιαστο δυνατό σουτ. Χωρίς τον Σκόκο, ο Χιμένεθ τραβάει τα μαλλιά του και χτυπιέται στο έδαφος όπως έκανε στο “Κονστάντ Βαν Ντεν Στοκ” τη στιγμή του τραυματισμού, χωρίς τον Σκόκο η ΑΕΚ δείχνει να είναι ακίνδυνη, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι έκανε μια και μοναδική ευκαιρία προς το τέλος και μετά το 3-0.

Το πρώτο πραγματικό κρας-τεστ για την ΑΕΚ είναι το κυριακάτικο. Εκεί θα μετρήσει πραγματικά το μπόι της. Τι δυνατότητες έχει. Πόσο διαφορετική φιλοσοφία θα έχει προλάβει να της περάσει ο Μανόλο. Πως θα επανέλθει ανεπηρέαστη από το 3-0 για μια συνέχεια της εμφάνισης του Χαριλάου. Αυτό το 3-0 πάντως έχει κι ένα …καλό. Τελειώνουν τα πανηγυράκια και οι θριαμβολογίες από την “τεσσάρα” στο Χαριλάου, τα κεφάλια μέσα, με σύνεση και σοβαρότητα. Και δεν θα ‘ναι η πρώτη φορά που η ΑΕΚ θα δώσει ντέρμπι χωρίς τον πιο ποιοτικό της παίκτη. Ας δώσουν τον τόνο και το ρυθμό οι υπόλοιποι…