Στο χέρι του Πεσέιρο

Η ισοπαλία στη Λάρισα πρόσφερε απλώς ανακούφιση για έναν βαθμό που ο Παναθηναϊκός δεν άξιζε βάσει αγωνιστικής παρουσίας. Η ισοπαλία με την Ξάνθη σκόρπισε απλώς απογοήτευση για τη δημιουργική και εκτελεστική δυστοκία που στοίχισε άλλους δύο υπερπολύτιμους βαθμούς (Κασναφέρη επιτρέποντος).

Αν και η ήττα από τον Πανιώνιο δεν επιβάλλει βαθιά περισυλλογή στο διοικητικό και τεχνικό επιτελείο, τότε ξεκάθαρα δεν είναι στραβός ο γιαλός, αλλά στραβά αρμενίζουμε. Και για να εξηγούμαστε, δεν είναι μόνο οι επτά βαθμοί που χαράμισαν οι «πράσινοι» στις τρεις από τις τέσσερις τελευταίες αγωνιστικές (εξαίρεση το Καυταντζόγλειο) και από μόνοι πρώτοι βρέθηκαν τρίτοι και σε απόσταση τριών βαθμών από την κορυφή, αλλά η εικόνα βάλτου στα αγωνιστικά προβλήματα που παρουσιάζει το Τριφύλλι, με έμφαση μετά την τελευταία διακοπή.

Κομμένος

Το εάν κακώς χρησιμοποιήθηκε ο Ίβανσιτς στη Λάρισα μετά την κόπωση από τα δύο συνεχόμενα ενενηντάλεπτα με την εθνική του ομάδα ή κακώς δεν ήταν στην αρχική ενδεκάδα του αγώνα της Νέας Σμύρνης, θα ήταν απλά παρανυχίδες, αν ο Παναθηναϊκός διέθετε αξιόπιστες εναλλακτικές λύσεις στις πτέρυγες.

Δεν είναι όμως θέμα πεντικιούρ, αλλά προγραμματισμού. Γιατί όλοι δέχονται ότι οι απουσίες του Νίνη (ακόμη κι αν μιλάμε για ένα καθ’ όλα ανερχόμενο παιδί, αλλά παιδί 17 χρόνων) , του Ίβανσιτς (μετά τον τραυματισμό του στο φιλικό με τη Λοζάνη – μερική ρήξη έσω πλαγίου συνδέσμου δεξιού γόνατος), ακόμη και η παράταση απουσίας του Γκονζάλες (θλάση στον δεξί δικέφαλο μηριαίο μυ στο φιλικό με τον Ηλυσιακό) είναι δεδομένα που επιβάρυναν σε πολύ μεγάλο βαθμό την απόκτηση απαιτούμενης χημείας και την εμπέδωση αγωνιστικής τακτικής, αλλά το να παρακολουθούμε μήνες τώρα μία ομάδα με τέσσερα κεντρικά χαφ στη μεσαία γραμμή της σε σύστημα 4-4-2, ε, δεν είναι διάολε και το πλέον ορθολογικό.

Αν ο Ζοσέ Πεσέιρο κρίνει ότι δεν έχει ικανές και αξιόπιστες εναλλακτικές λύσεις, οφείλει να τις ζητήσει και το μεταγραφικό παζάρι του Ιανουαρίου δεν είναι μακριά. Έως ότου όμως τις αποκτήσει, δεν θα έπρεπε να κινηθεί λίγο διαφορετικά στο θέμα της τακτικής, ώστε να προσαρμόσει το υλικό που διαθέτει σ’ ένα σύστημα περισσότερο αποδοτικό και αποτελεσματικό;

Το να διαπιστώνουμε κάθε εβδομάδα την δημιουργική αναποτελεσματικότητα του Παναθηναϊκού και να μην γίνεται η παραμικρή διορθωτική κίνηση είναι ένα επικίνδυνο παιχνίδι με τη φωτιά που πολύ δύσκολα θα έχει αίσιο τέλος. Γιατί το πρόβλημα της απουσίας καθαρόαιμων ακραίων μέσων (ή μεσοεπιθετικών) από την ενδεκάδα του, γίνεται εντονότερο όταν οι κατά συνθήκη αυτοί ακραίοι, πλαισιώνονται από μπακ που δεν προωθούνται ή δεν είναι αποτελεσματικά όταν περνούν την μεσαία γραμμή.

Δεν φτάνει δηλαδή που οι ακραίοι κλίνουν διαρκώς προς τον άξονα (χωρίς την τεχνογνωσία και την προηγούμενη εμπειρία να αναπτυχθούν παράλληλα με την τελική γραμμή), δεν φεύγουν στην πλάτη τους και τα μπακ ώστε να αυξήσουν αριθμητικά την παρουσία του Παναθηναϊκού μπροστά, να δεχθούν τη μπάλα και να βγάλουν μία σέντρα αν υπάρξουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις ή τουλάχιστον να απασχολήσουν τα αντίπαλα μπακ, τα οποία ελλείψει αντιπάλου δέους ακολουθούν τον ακραίο μέσο του Παναθηναϊκό στον άξονα, πολλαπλασιάζοντας την συμφόρηση σε αυτόν το χώρο.

Αυτά είναι πολύ απλά και κατανοητά από τον καθέναν πράγματα…

Πολυτέλεια

Πιθανότατα θα πει κάποιος «αυτοί δεν ήταν που έπαιζαν στο καλύτερο φετινό 45λεπτο του Παναθηναϊκού, το πρώτο κόντρα στην ΑΕΚ; Τι έγινε τότε;». Και αν είναι καλόπιστος, δεν θα το κάνει από άγνοια, αλλά από αμέλεια. Αμέλεια να ρίξει μία επαναληπτική ματιά στο συγκεκριμένο παιχνίδι και να διαπιστώσει ότι ο Παναθηναϊκός σκόραρε από μία προσωπική ενέργεια του Βαγγέλη Μάντζιου και από μία φάση διαρκείας (προϊόν στημένης μπάλας, πάσα -προβολή του Μόρις και τελείωμα του Μάντζιου).

Και αν ο Παναθηναϊκός καταφέρει να ανοίξει το σκορ, τότε τα πράγματα γίνονται αυτόματα πολύ ευκολότερα, ιδιαίτερα με μία τετράδα μέσων-εργαλείων που έχουν την δυνατότητα και να πρεσάρουν ψηλά (άρα να υποχρεώνουν σε λάθη και να κλέβουν μπάλες), αλλά και να λειτουργούν συλλογικά ανασταλτικά.

Το θέμα είναι τι γίνεται όταν δεν έρχεται το γκολ (όταν δεν δημιουργούνται καν οι απαιτούμενες προϋποθέσεις για να έρθει!) και αυτό είναι το μέγιστο «αγκάθι» στον Παναθηναϊκό (όχι μόνο το 2007 και αυτό είναι το τραγικό της ιστορίας…). Αυτό συνέβη και με τη Λάρισα και με την Ξάνθη και με τον Πανιώνιο και γύρευε να βρεις πόσες φορές θα συμβεί ακόμη.

Επαναλαμβάνουμε ότι η μεταγραφική περίοδος του Γενάρη βρίσκεται πλέον πολύ κοντά και μπορεί να προσφέρει κάποιες λύσεις. Σίγουρα δεν είναι το ίδιο εύκολη, όσο η καλοκαιρινή, σε διαθεσιμότητα, αλλά αν το σκάουτινγκ έχει λειτουργήσει το ίδιο αποτελεσματικά, τότε δύο τουλάχιστον προσθήκες είναι ικανές για να αλλάξουν άρδην τα δεδομένα.

Θα επαναλάβουμε όμως επίσης, ότι είναι δουλειά του Πεσέιρο να βρει την άκρη του νήματος στον λαβύρινθο που βρίσκεται στην παρούσα φάση ο Παναθηναϊκός, ανακατεύοντας περισσότερο τα τραπουλόχαρτα στο αγωνιστικό τραπέζι. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι αυτό το 4-4-2 ή το 4-3-2 και ο Καραγκούνης, για όσους δυσκολεύονται να τον τοποθετήσουν κάπου (λες κι αν τον τοποθετήσουν θα κάτσει εκεί), δεν προσφέρει τα εχέγγυα για περιορισμό των βαθμολογικών απωλειών και οφείλει να απαντήσει.

Κι επειδή ακόμη κι αν αποκτηθούν οι ποθητές λύσεις, δεν μπορούν φυσικά να προσφέρουν άμεσα και ο Γενάρης είναι γεμάτος ντέρμπι, πρέπει επειγόντως να αναζητήσει τις λύσεις και να αποζημιώσει ως έναν βαθμό την εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του, αλλά και την συνεχιζόμενη πίστη στην προπονητική του ικανότητα να δημιουργήσει έναν καλύτερο Παναθηναϊκό.

Κι εν πάση περιπτώσει, ακούγαμε για την έφεσή του ή την πρόθεσή του -αν προτιμάτε- να δοκιμάσει τον ρόμβο στη μεσαία γραμμή ιδιαίτερα σε παιχνίδια που ο αντίπαλος αμύνεται μαζικά, προκειμένου να διευκολυνθεί η ομάδα του στην εξεύρεση της τελικής πάσας. Τι περιμένουμε;