ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Superleague: Οι τρεις… Χάριτες

Ενα αυτογκόλ του Κωστούλα έκρινε το μεγάλο ντέρμπι της 9ης αγωνιστικής με τον Παναθηναϊκό να επικρατεί δίκαια 1-0 του Ολυμπιακού, "βάζοντας φωτιά" στις πρώτες θέσεις του βαθμολογικού πίνακα. Ο πρώτος κύκλος των ντέρμπι έκλεισε και βρίσκει τον Ολυμπιακό να προηγείται δύο βαθμών του Παναθηναϊκού και τριών της ΑΕΚ. Εκτός όμως από την αδιαπραγμάτευτη πραγματικότητα της βαθμολογίας, αυτό που μένει είναι η δυναμική των τριών διεκδικητών του τίτλου. Τα Στατιστικά της Super League.

default image

Η αλήθεια είναι μία. Στο όνομά της έγιναν πόλεμοι, σφαγές, γενοκτονίες και για να σας γλιτώσουμε από την αγωνία, δεν πρόκειται να την βρείτε εδώ. Από την ώρα που έληξε το ντέρμπι των αιωνίων, άνοιξε μια νέα συζήτηση που αφορά στο θέαμα και στην ποιότητα των δύο «μεγάλων». Ας είναι. Αφού τελείωσε ο πρώτος κύκλος των ντέρμπι του λεκανοπεδίου, με τις αναμετρήσεις Ολυμπιακού, Παναθηναϊκού και ΑΕΚ που έδωσαν από μια νίκη σε κάθε ομάδα,
ανακαλύψαμε την ποδοσφαιρική… Αμερική. Και αναρωτιόμαστε ποιοι είναι τελικά τα αμερικανάκια: εκείνοι που πηγαίνουν στο γήπεδο, εκείνοι που το παρακολουθούν μανιωδώς, ή εκείνοι που παίζουν;

Ο πρώτος κύκλος των ντέρμπι έκλεισε και βρίσκει τον Ολυμπιακό να προηγείται δύο βαθμών του Παναθηναϊκού και τριών της ΑΕΚ. Εκτός όμως από την αδιαπραγμάτευτη πραγματικότητα της βαθμολογίας, αυτό που μένει είναι η δυναμική των τριών διεκδικητών του τίτλου. Ο Ολυμπιακός μπορεί να είναι πρώτος, ωστόσο μετρώντας μόλις μια νίκη στα τέσσερα τελευταία παιχνίδια του, συμπεριλαμβανομένου του αγώνα της Ρώμης και δεδομένων των μέτριων εμφανίσεών του δείχνει να είναι σε πτώση.

Ο Σόλιντ έπειτα από ένα χρόνο και κάτι, φαίνεται ότι δεν μπορεί να επιβάλλει το σύστημά του. Και αναφερόμαστε στην ανάπτυξη του παιχνιδιού. Ισως να φταίνε οι παίκτες, όταν δεν ακολουθούν τις οδηγίες του. Ισως να φταίει το γεγονός ότι πολλοί παίκτες επαναπαύονται σε κάποιες ικανότητες συμπαικτών τους και δεν συμμετέχουν στο παιχνίδι όσο θα έπρεπε. Ισως τελικά αυτό το σύστημα με αυτούς τους παίκτες να μην ταιριάζει σε αυτόν τον Ολυμπιακό. Ο Κωνσταντίνου χρειάζεται κάποιον δίπλα του. Εστω και από πίσω του. Οποτε μπλοκάρεται στο κέντρο ο Ριβάλντο, ακόμη και από το πλάι να γίνει η επίθεση του Ολυμπιακού, ο Κωνσταντίνου μοιάζει σαν την καλαμιά στον κάμπο.

Έπειτα από μια «γεμάτη» χρονιά που περιλάμβανε για πρώτη φορά και καλοκαιρινή διοργάνωση, όπως είναι το Μουντιάλ, ο Τζόρτζεβιτς δείχνει να μην έχει τις δυνάμεις να παίξει τη συγκεκριμένη θέση. Αυτό φαίνεται και από το βάρος που (δεν) ρίχνουν οι αντίπαλοι στο μαρκάρισμά του. Αντίθετα φροντίζουν να κλείνουν περισσότερο τον Καστίγιο. Και όταν τα καταφέρνουν, ο Ολυμπιακός εμφανίζει ένα πρόσωπο παρόμοιο με αυτό στο ντέρμπι. Είχε την κατοχή στο πρώτο ημίχρονο, αλλά δεν είχε ιδέες και όταν τις είχε έλειπε κάποιος συνδετικός κρίκος από αυτούς που απαιτούνται για την υλοποίησή της…

Αυτό που φαίνεται είναι ότι ο Ολυμπιακός μπαίνει σε μια διαδικασία ανανέωσης τα αποτελέσματα της οποίας θα αργήσουν να φανούν και το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: εμπιστεύεται ο Ολυμπιακός αυτή τη διαδικασία στον Σόλιντ; Μέχρι στιγμής η διοίκηση των ερυθρολεύκων δείχνει πως τον εμπιστεύεται. Αλλά είπαμε, η πραγματικότητα δείχνει τον Ολυμπιακό πρώτο στη βαθμολογία, έχοντας παράλληλα την ευκαιρία να παραμείνει στην Ευρώπη.

Στον δεύτερο αυτή τη στιγμή Παναθηναϊκό η μπόρα πέρασε με ελάχιστο κατά πως φαίνεται κόστος. Από την αστάθεια του Μαλεζάνι και το απόλυτο κενό του Χανς Μπάκε, οι πράσινοι εμπιστεύτηκαν τις τύχες τους στον Βίκτορ Μουνιόθ και αν μη τι άλλο είδαν άμεση πρόοδο. Σε όλους τους τομείς. Δεν είναι μόνο τα αποτελέσματα που ήρθαν, όσο και η εικόνα που βελτιώθηκε, αλλά και η «επανένταξη» κάποιων νεαρών κυρίως ποδοσφαιριστών. Βέβαια ο Παναθηναϊκός βρέθηκε πολύ πίσω, όσον αφορά στις απαιτήσεις που υπάρχουν. Οταν το ζητούμενο είναι να μπορέσουν να αλλάξουν τρεις πάσες μεταξύ τους και να αναπτυχθούν ορθολογικά, τότε εύκολα μπορεί κανείς να καταλάβει ότι υπάρχει αρκετός δρόμος ακόμη να διανυθεί. Ωστόσο το γεγονός ότι οι πράσινοι είναι ακόμη εντός των στόχων, τους δίνει τον απαραίτητο χρόνο να εξελιχθούν.

Και τέλος φτάνουμε στην τρίτη της βαθμολογίας ΑΕΚ, η οποία είναι επίσης κερδισμένη. Σε (ακόμη) μια χρονιά αναδιοργάνωσης, αλλαγής προπονητή και υλικού, η Ενωση παραμένει ζωντανή στο κυνήγι του τίτλου, κερδίζει εμπειρίες στο Τσάμπιονς Λιγκ, όπου φυσικά παραμένει ζωντανή τόσο στο κυνήγι της πρόκρισης στους «16», αλλά πολύ περισσότερο στην έκ-πτωσή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Τα κέρδη της ΑΕΚ είναι πολλαπλά, καθώς και νέους ποδοσφαιριστές κερδίζει και παρά τα λάθη και την απειρία τους, εξακολουθεί να βρίσκεται στο παιχνίδι της διεκδίκησης του τίτλου.

Κοιτώντας τις αλλαγές ισορροπιών μπορεί να πει κάποιος ότι το πρωτάθλημα απέκτησε εξαιρετικό ενδιαφέρον σε σχέση με τα όσα περιμέναμε. Ωστόσο είναι ξεκάθαρο ότι το επίπεδο σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια έχει πέσει κατακόρυφα. Τα γήπεδα παραμένουν άδεια, οι διαιτησίες (με ευχάριστη παρένθεση αυτή του ντέρμπι, όπου ο Τεροβίτσας τα πήγε περίφημα με εξαίρεση τον πειθαρχικό έλεγχο όπου μπορούσε να βγάλει περισσότερες κάρτες ένθεν και ένθεν) είναι μέτριες και τελικά η γεύση παραμένει πικρή.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ