Τα άδεια ταμεία έσωσαν τον Χιμένεθ
O αποδιοπομπαίος τράγος και το όνομα του διαδόχου του Ισπανού. Ο ερασιτεχνικός χειρισμός για τον Χιμένεθ και τα άδεια ταμεία. Διαβάστε ακόμη στο άρθρο του Γιάννη Ξενάκη για την παρακμή και τη μιζέρια στο παιχνίδι της ΑΕΚ. Μπείτε στον διάλογο. Σχολιάστε το θέμα του Μανόλο Χιμένεθ και τις κινήσεις της διοίκησης.
Την προηγούμενη Τρίτη ο πρόεδρος συναντήθηκε με τον προπονητή και τον στήριξε (μέχρι νεωτέρας).Την Πέμπτη μετά την ήττα από την Στουρμ ο προπονητής ήταν ο αποδιοπομπαίος τράγος και το βράδυ αποφασίστηκε να κινηθούν διαδικασίες απόλυσής του. Την Παρασκευή είχε οριστικοποιηθεί το όνομα του διαδόχου του Ισπανού. Ο Νίκος Κωστένογλου που έλαβε τη σχετική υπόσχεση στη συνάντησή του με τον πρόεδρο της ΑΕΚ. Το Σάββατο συνειδητοποίησαν ότι δεν τους βγαίνουν τα κουκιά. Έλειπε το ζεστό χρήμα για να αποζημιωθεί ο Μανόλο.
Ο Παππάς δεν βάζει μια, έτσι κι αλλιώς είναι ανενεργός μέτοχος στην ΠΑΕ ΑΕΚ και ενεργός μέτοχος ενός ανενεργού κλαμπ που φέρει την ονομασία σαπόρτερς κλαμπ. Ο Νοτιάς μια φορά πλήρωσε αποζημίωση Ισπανού, δεύτερη φορά δεν πληρώνει αμαρτίες και λάθη. Η Πετί Σατό; Αγνοείται η τύχη της και αυτό είναι κάτι που ουδόλως στενοχωρεί τους υγιώς σκεπτόμενους φίλους της ΑΕΚ…
Και φτάσαμε στην Κυριακή, μέρα κατά την οποία πρόεδρος και προπονητής διεκδίκησαν την …πατρότητα της νίκης στη Ν. Σμύρνη. “Παίξτε και για μένα” διαβάσαμε πως (φέρεται να) είπε ο προπονητής στους παίκτες. “Παίξτε και για μένα”διαβάσαμε ξανά πως (φέρεται να) είπε και ο πρόεδρος στους ποδοσφαιριστές. Μέχρι τώρα ξέραμε ότι ο παίκτες (παγκοσμίως) παίζουν για πάρτη τους, για το όνομα τους, για την εξέλιξη και καθιέρωση τους, για την υστεροφημία τους, για τα λεφτά τους. Και μαζί, λίγο πολύ, για τη φανέλα, για την ομάδα, για τον κόσμο. Επίσης παίζουν και για τους προπονητές, ποτέ όμως κατά …παραγγελία. Πρέπει να το νιώθουν και να το θέλουν για να το κάνουν.
Εν πάση περιπτώσει, ο καθ’ όλα ερασιτεχνικός χειρισμός της “υπόθεσης Χιμένεθ” αποδεικνύει ότι πολλά πράγματα στην ΑΕΚ κρίνονται στο φτερό. Παίρνονται αποφάσεις στο πόδι, ελλείψει προγραμματισμού κι ενός στοιχειώδους σχεδιασμού. Αν για παράδειγμα οι μέτοχοι αποφάσιζαν να καλύψουν έστω τη μισή αποζημίωση του Χιμένεθ, ο Ισπανός πιθανότατα θα ήταν τώρα παρελθόν. Επίσης αν η ΑΕΚ δεν κέρδιζε την ύστατη στιγμή στη Ν.Σμύρνη – για να έχανε απ’ αυτόν τον τραγικό Πανιώνιο, κομματάκι δύσκολο, μόνο αν τόβαζε μόνος του ο Αραμπατζής – θα έβγαινε ξανά στον αφρό η (νέα) άθλια εμφάνιση της ομάδας, κάτι που ασφαλώς θα δυσχέραινε περισσότερο τη θέση του Ισπανού.
Και για να βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους. Η ΑΕΚ σε 4 ματς πρωταθλήματος μετρά 3 νίκες και μια ήττα εντός προγράμματος – στην Τούμπα (το “εκτός προγράμματος”ήταν η έκταση του σκορ). Μιλάμε δηλαδή για μια φυσιολογική, για μια καλή συγκομιδή βαθμών, αν λάβουμε υπόψιν ότι έχει κάνει και πολύ χειρότερα ξεκινήματα. Υπ’ αυτή την έννοια, σαφέστατα και είναι μέσα στον στόχο του πρωταθλητισμού, πολύ περισσότερο δε αν καταφέρει σε δυο εβδομάδες να κερδίσει και τον Ολυμπιακό.
Το ανησυχητικό είναι η εικόνα της ομάδας. Η προοπτική της μέσα στη σεζόν. Αυτή η μιζέρια και παρακμή που βγαίνει από το παίξιμο της. Οι σοβαρές αμφιβολίες για τα περιθώρια βελτίωσης. Εκεί παίζεται και χάνεται το παιχνίδι. Στο γεγονός ότι αυτό που λανσάρει ο Χιμένεθ με δική του ευθύνη αλλά και ευθύνη των άστοχων επιλογών – χειρισμών της διοίκησης και της παθητικής στάσης των μετόχων, δεν είναι ΑΕΚ. Είναι το έκτρωμα της ΑΕΚ. Όποιος συμβιβάζεται μ’ αυτό που βλέπει, όποιος δεν έχει ψηλά τον πήχη των απαιτήσεων, όποιος δεν έχει δει την ΑΕΚ να παίζει πραγματικό ποδόσφαιρο, ας μοιράζει συγχωροχάρτια κι ας ωραιοποιεί καταστάσεις. Οι υπόλοιποι, όσοι δηλαδή έχουν δει την ΑΕΚ να διαφημίζει την χαρά του παιχνιδιού, γνωρίζουν πολύ καλά ότι με τα ψέματα, χαϊδεύοντας αυτιά και κλείνοντας τα μάτια, το πράγμα δεν πάει πουθενά.
Είναι ξεκάθαρο ότι ο Χιμένεθ θα λειτουργεί από δω και πέρα σε ένα καθεστώς αφόρητης πίεσης. Ο Αδαμίδης θα περιμένει στην πρώτη στραβή με το δάχτυλο στην σκανδάλη και ο Χιμένεθ γνωρίζει πολύ καλά ότι ένας προπονητής δεν μπορεί να αποδώσει μέσα σε κλίμα αμφισβήτησης. Ξέρει επίσης ο Ισπανός πως όταν δεν σε σηκώνει το κλίμα, τότε υπεισέρχεται στην καθημερινότητα της δουλειάς και ο παράγοντας “αξιοπρέπεια”. Εκτός κι αν σε φτύνουν και νομίζεις ότι ψιχαλίζει. Εκεί πάμε στον παράγοντα “αναισθησία”, για χάρη ενός παχυλού συμβολαίου.
Αν ο Αδαμίδης, οι συνεργάτες που το επώνυμο τους αρχίζει από “Κ” (συμπεριλαμβανομένου και του πρώην έμμισθου υπαλλήλου της ΠΑΕ Παναθηναϊκός αλλά και οργανωμένου οπαδού των “πρασίνων”) και οι εξαφανισμένοι μέτοχοι θέλουν πραγματικά να στηρίξουν τον Χιμένεθ, ας του φέρουν κανένα παίκτη απ’ ότι περίσσεψε από Βόλο και Καβάλα. Κι αν πέσει τελικώς ο Αστέρας Τρίπολης θα υπάρχουν κι από εκεί παίκτες διαθέσιμοι. Θα μου πείτε, θα σωθεί η ΑΕΚ με τον Ντολεζάι, τον Ρόκα (δηλαδή τον αναπληρωματικό του Γιακούποβιτς στον Βόλο) ή τον Οικονόμου; Όχι, φυσικά. Απλώς θα υπάρχουν δυο πρόσθετες λύσεις στο έτσι κι αλλιώς αποψιλωμένο (σε σχέση με πέρσι ρόστερ).
Για την παράσταση της Κυριακής στη Ν. Σμύρνη:
* Είναι το δεύτερο φετινό ματς (το πρώτο ήταν με την Τυφλίδα στις 18 Αυγούστου στο ΟΑΚΑ) που δεν κινδύνεψε ούτε στο ελάχιστο η εστία της ΑΕΚ.
* Τούτο οφείλεται σε δυο λόγους. Πρώτον, στην επιθετική ανυπαρξία του Πανιωνίου στον οποίο ο Εστογιανόφ περνούσε ό,τι ώρα ήθελε τον Λαγό, αλλά οι ντρίπλες του ήταν μόνο για τα μάτια του κόσμου, από ουσία μηδέν. Και δεύτερον, στο αλάνθαστο παιχνίδι αμυντικά του Κάλα (κορυφαίος), του Μανωλά και του Κοντοέ (στον οποίο παρεμπιπτόντως αξίζουν συγχαρητήρια για τις δηλώσεις που έκανε στο τέλος. Τον γιούχαραν αλλά αυτός κράτησε δεν καταφέρθηκε εναντίον του Πανιωνίου, απεναντίας. Και επίσης δεν φοβήθηκε να αναγνωρίσει δημοσίως ότι τον βοήθησε στην καριέρα του ο Λεμονής).
* Η ΑΕΚ σε 92 λεπτά αγώνα και μέχρι την άπιαστη κεφαλιά του Μανωλά, έδινε την εντύπωση ότι πρωτίστως την ενδιέφερε να μην χάσει παρά να κερδίσει. Κι όλα αυτά απέναντι στον χειρότερο Πανιώνιο που αντιμετώπισε τα τελευταία χρόνια
* Δημιουργικά ήταν απούσα η ΑΕΚ. Ο,τι καλό είδαμε, τρεις εκρηκτικές επελάσεις, μόνον από τον Λεονάρντο στα πρώτα 37 λεπτά. Δεν υπάρχουν αυτοματισμοί, κίνηση, ρυθμός, τελική και κάθετη πάσα. Μια τέτοια βγήκε σε όλο το ματς από τον (κρυμμένο) Χοσέ Κάρλος και ο Μπέλεκ απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι δεν είναι το σέντερ φορ που θα “σκοτώσει” τον αντίπαλο.
* Ο Λυμπερόπουλος το είχα γράψει προσφάτως, το επαναλαμβάνω και σήμερα, ότι πρέπει να προστατευθεί από τον προπονητή του. Δεν είναι για συνεχόμενα παιχνίδια.
*Χτύπησε καμπανάκι για τον Γκουντγιόνσεν, αν συνεχίσει ο Ισλανδός σ’ αυτό το τέμπο, θα μεγαλώσει η γκρίνια, θα σταματήσει η ανοχή. Το λένε και πίστωση χρόνου, αλλά ως πότε;
* Ο Μανωλάς θύμισε ολίγον από θείο Μανωλά στην οβίδα του 92ου λεπτού. Μ’ άρεσε η αυθόρμητη αντίδραση του να το αφιερώσει και να τρέξει στην αγκαλιά του προπονητή του. Ανεξαρτήτως της άποψης που μπορεί να έχουμε για τον Χιμένεθ, η αντίδραση του Μανωλά φανερώνει υγεία. Ο παίκτης πρέπει να στηρίζει τον προπονητή, ο προπονητής πρέπει να στηρίζει τον παίκτη, αυτά είναι αλληλένδετα πράγματα. Τι δεν μ’ άρεσε στον Μανωλά; Οι απαξιωτικές χειρονομίες στην άρνηση του με τη λήξη του αγώνα να μιλήσει μπροστά στην τηλεοπτική κάμερα. Καλό το θράσος του, καλός και ο τσαμπουκάς (όταν δεν ζημιώνει), αλλά κάποιος να του μιλήσει και για σεμνότητα.
* Ο Χιμένεθ μίλησε για “έλλειψη σεβασμού” μετά το παιχνίδι. Προφανώς δεν εννοούσε τον Αδαμίδη που διαπραγματευόταν πίσω από την πλάτη του με τον Κωστένογλου. Προφανέστατα εννοούσε τους δημοσιογράφους και όλα όσα του έχουν προσάψει το τελευταίο διάστημα επί δικαίω και αδίκω.
* Με κίνδυνο να κατηγορηθώ για “έλλειψη σεβασμού” από τον προπονητή, να καταθέσω μια απορία. Πως είναι δυνατόν στο 37ο λεπτό του αγώνα να αντικαθιστά τον Λεονάρντο, ένας ποδοσφαιριστής (Σιαλμάς) που χώρεσε από σπόντα στο παρά πέντε στην 18άδα, μόνο και μόνο επειδή χτύπησε και έμεινε εκτός ο Καράμπελας; Δηλαδή με απλά λόγια στις έξι και τέταρτο ο Σιαλμάς ήταν εκτός 18άδας. Και στις εφτά παρά πέντε βρέθηκε να παίζει στην ενδεκάδα…
