Τα είκοσι “ροσονέρι” χρόνια του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου

Η κατάκτηση του φετινού
Τσάμπιονς Λιγκ από τη
Μίλαν αποτελεί ακόμα μία επιβεβαίωση ενός συμπεράσματος που εξάγεται αβίαστα τα τελευταία χρόνια. Οι “ροσονέρι” αποτελούν την κορυφαία ομάδα της Ευρώπης εδώ και δύο δεκαετίες, κάτι που διαφαίνεται τόσο από τους τίτλους που έχει κατακτήσει, όσο και από τη διαρκή παρουσία της στο κορυφαίο επίπεδο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Από το 1987 μέχρι το 2007, οι Ιταλοί έχουν βρεθεί σε οκτώ τελικούς του Κυπέλλου Πρωταθλητριών και του Τσάμπιονς Λιγκ, με πέντε επιτυχίες. Την ίδια στιγμή, η επόμενη ομάδα σε παρουσία σε τελικούς, η Γιουβέντους, έχει τις… μισές εμφανίσεις, ήτοι τέσσερις. Ακολουθούν οι δύο Ισπανοί “κολοσσοί”, Ρεάλ Μαδρίτης και Μπαρτσελόνα και από εκεί και πέρα το… χάος.

Στις 20 Φεβρουαρίου του 1986, όταν ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι αναλάμβανε τις τύχες μιας μισοδιαλυμένης ομάδας με ένδοξο παρελθόν, ουδείς μπορούσε να φανταστεί ότι αυτός ο πολιτικός (ή πολιτικάντης κατά άλλους), θα έκανε την υπόσχεσή του πραγματικότητα. Ποια ήταν αυτή ; “Σε λίγα χρόνια η Μίλαν θα γίνει η κορυφαία ομάδα της Ευρώπης”, είχε δηλώσει αυτή η εμβληματική φιγούρα του Μιλάνου και δεν χρειάστηκε παρά τρία χρόνια για να βάλει το πρώτο θεμέλιο στο δημιούργημά του.

Το 1989, οι “ροσονέρι” των Μάρκο φαν Μπάστεν, Ρουντ Γκούλιτ, Φρανκ Ράικαρντ, αλλά και της αδιαπέραστης άμυνας των Φράνκο Μπαρέζι και Πάολο Μαλντίνι, συντρίβει με 4-0 τη Στεάουα Βκουκουρεστίου στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών και επιστρέφει στο θώκο μετά από είκοσι χρόνια. Τόσος καιρός χρειάστηκε να περάσει ώστε η ιταλική ομάδα να επαναλάβει το κατόρθωμα του Νερέο Ρόκο και της παρέας τους.

Ο Αρίγκο Σάκι έφτιαξε ένα μοναδικό σύνολο που ένα χρόνο αργότερα, στο «Πράτερ» της Βιέννης, κέρδισε με 1-0 την Μπενφίκα και έγινε η τελευταία ομάδα μέχρι σήμερα που κατακτά δύο συνεχείς τίτλους. Οι βάσεις είχαν μπει και μπορεί ο Σάκι να αποτέλεσε παρελθόν το 1991 (μετά από ακόμη δύο Διηπειρωτικά), ωστόσο οι “Immortali” (=”Αθάνατοι”) του έγιναν οι “Invincibili” του Φάμπιο Καπέλο. Κοινώς, η παράδοση συνεχίστηκε…

La famiglia rossonera

Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι “κυβέρνησε” την ομάδα του με έναν ξεχωριστό τρόπο. Ο Ιταλός επιχειρηματίας προτίμησε να δείξει εμπιστοσύνη στους ανθρώπους που περιέβαλλαν τη Μίλαν, τόσο στο διοικητικό κομμάτι, όσο και στο αγωνιστικό. Εφυγε ο Σάκι, έγινε η εσωτερική διαδοχή, με τον Καπέλο να γίνεται πρώτος προπονητής. Τα αποτελέσματα, γνωστά.

Η Μίλαν, έστω και χωρίς τους Ολλανδούς, έφτασε και πάλι στον τελικό το 1993, όπου ηττήθηκε από την Μαρσέιγ, αν και ήταν το φαβορί. Στην Ιταλία είχε δημιουργήσει ήδη την… αυτοκρατορία της κι έτσι η πρόκληση ήταν η επιστροφή στην κορυφή της Ευρώπης. Τη νέα σεζόν, στην Αθήνα, κάνει το ταξίδι μέχρι το Ολυμπιακό Στάδιο, όπου αντιμετωπίζει (ως αουτσάιντερ αυτή τη φορά) τη Μπαρτσελόνα. Οι “ροσονέρι” επικρατούν με 4-0 και η Μίλαν κατακτά την κορυφή της Ευρώπης και τρίτη φορά μέσα σε έξι χρόνια. Νέα σεζόν, νέος τελικός για τους Ιταλούς, αν και αυτή τη φορά ο Αγιαξ, με τον Πατρικ Κλάιφερτ στο τέλος του αγώνα, κατάφερε να πάρει τη νίκη.

Η κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση εξελίχθηκε, αναπτύχθηκε, γιγαντώθηκε. Νέες ομάδες ήρθαν στο προσκήνιο, η Γιουβέντους αγωνίστηκε σε τρεις συνεχείς τελικούς, η Ρεάλ Μαδρίτης κατέκτησε τρία τρόπαια. Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Μπάγερν Μονάχου, ακόμα και η Βαλένθια, είχαν περισσότερες επιτυχίες από τη Μίλαν, η οποία περιορίστηκε σε δύο τίτλους “εντός των τειχών”.

Το 1996 (με τον Καπέλο να αποχωρεί) και το 1999 η Μίλαν κατακτά το σκουντέτο, ωστόσο η εποχή Μπερλουσκόνι περνά την πιο δύσκολη περίοδο. Η ευρωπαϊκή αίγλη της ομάδας θολώνει, αφού δεν κατορθώνει να ξεχωρίσει και ο “Καβαλιέρε” αναζητά τη λύση σε αλόγιστες σπατάλες και αμφιβόλου σχεδιασμού κινήσεις.

Οικογενειακή θαλπωρή

Το 2001, κατά την προσφιλή φιλοσοφία του συλλόγου, ο Κάρλο Αντσελότι επιστρέφει στο Μιλανέλο. Παρά το αποτυχημένο πέρασμά του από τη Γιουβέντους, οι άνθρωποι της Μίλαν εμπιστεύτηκαν τις τύχες της ομάδας σε έναν ποδοσφαιριστή που έδωσε το “παρών” στους θριάμβους του 1989 και του 1990.

Με τον Ιταλό τεχνικό στον πάγκο να παραδίδει “μαθήματα” συμπεριφοράς απέναντι σε ένα σύνολο αστέρων και τους Κοστακούρτα και Μαλντίνι να εμπνέουν σεβασμό σε κάθε παίκτη που φορούσε τη φανέλα του συλλόγου, δημιουργήθηκε σταδιακά το κατάλληλο κλίμα για την επάνοδο στις επιτυχίες.

Το 2003, οι “ροσονέρι” φτάνουν μέχρι τον τελικό του “Ολντ Τράφορντ”, όπου κερδίζουν τη Γιουβέντους στα πέναλτι. Ο Πάολο Μαλντίνι, ο οποίος πριν δέκα χρόνια στεκόταν δίπλα στον Μάουρο Τασότι όταν σήκωνε το βαρύτιμο τρόπαιο, τώρα ήταν αυτός που είχε την τιμή να δώσει το έναυσμα για έξαλλους πανηγυρισμούς στους συμπαίκτες του. Η συνταγή πέτυχε…

Ομάδα που κερδίζει…

Ο Ντίντα, ο Νέστα, ο Μαλντίνι, ο Καλάτζε, ο Πίρλο, ο Ζέεντορφ, ο Γκατούζο, ο Σεφτσένκο, ο Ιντζάγκι δημιούργησαν έναν αξιόλογο κορμό και δεν υπήρχε λόγος να αλλάξει. Αντ’ αυτού, κάποιες προσθήκες ισχυροποίησαν ακόμα περισσότερο την ομάδα, που τη νέα σεζόν κατέκτησε το πρωτάθλημα, έστω κι αν στην Ευρώπη δεν είχε την ίδια τύχη.

Το 2005, όμως, η Μίλαν κατάφερε να φτάσει σε ακόμα έναν ευρωπαϊκό τελικό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Η εμπιστοσύνη του Μπερλουσκόνι και του Γκαλιάνι στο μοντέλο που είχαν εφαρμόσει απέδωσε για έβδομη φορά καρπούς. Οι “ροσονέρι” έφτασαν για ακόμα μία φορά στον τελικό και μπορεί η έκβασή του να μην ήταν η αναμενόμενη, ωστόσο οι άνθρωποι του συλλόγου είχαν ακόμα μία ευκαιρία να πάρουν, αλλά και να δώσουν μαθήματα λειτουργίας μιας ομάδας.

Ο Αντσελότι παρέμεινε, αν και θεωρήθηκε βασικός υπαίτιος για την ανατροπή από 3-0 σε 3-3, ενώ το έμψυχο δυναμικό παρέμεινε κατά ένα μεγάλο ποσοστό ίδιο. Στο πρωτάθλημα η Μίλαν δεν μπορούσε να κοντράρει στα ίσια τη Γιουβέντους, η οποία κατακτούσε τα πρωταθλήματα, ωστόσο η επιτυχία ή η αποτυχία της ομάδας μετριέται στην Ευρώπη.

V for Vendetta

Αυτό επεδίωξε ο Μπερλουσκόνι, ο οποίος στην αρχή της φετινής σεζόν, μετά τις αποφάσεις των ιταλικών αθλητικών αρχών έστειλε τελεσίγραφο στον προπονητή του. “Τσάμπιονς Λιγκ, ή έξοδος”. Ο Αντσελότι έλαβε το μήνυμα και αυτή τη φορά ένιωσε πραγματικά ανασφαλής. Αν και κατά καιρούς έχει έρθει σε ανοιχτή κόντρα με τον Μπερλουσκόνι (ίσως ο μοναδικός που άντεξε σε μία τέτοια μάχη με τον “Καβαλιέρε”), ποτέ δεν είχε κινδυνεύσει πραγματικά.

Η Μίλαν, όμως, έπρεπε να διασφαλίσει το κύρος της και μία ευρωπαϊκή επιτυχία, σε μία τόσο δύσκολη σεζόν, θα ήταν το απαύγασμα της προσπάθειας του πρώην Ιταλού πρωθυπουργού και των ποδοσφαιριστών του. Ο Λεάντρο Μεάνι “πλήγωσε” το ήθος που θέλουν να παρουσιάσουν οι διοικούντες του συλλόγου με τις κατηγορίες που του αποδόθηκαν, ο Αντρέι Σεφτσένκο το αγωνιστικό τμήμα με την ξαφνική αποχώρησή του, ωστόσο το απαράμιλλο “δέσιμο” που υπάρχει σε αυτή την ομάδα ήταν αρκετό για να μην προκληθεί ρήξη.

Παίζοντας όσο χρειαζόταν σε κάθε παιχνίδι, η Μίλαν κατάφερε να φτάσει μέχρι τον τελικό της Αθήνας. Γενικότερα στην Ελλάδα είχε κατακτήσει και τους δύο τελικούς που είχε αγωνιστεί: το 1973 απέναντι στη Λιντς στο Κύπελλο Κυπελλούχων και το 1994 απέναντι στη Μπαρτσελόνα. Το… καλό τρίτωσε απέναντι στη Λίβερπουλ, αυξάνοντας τη συγκομιδή στα πέντε τρόπαια σε οκτώ τελικούς τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Ο Πάολο Μαλντίνι, στα 39 του, ολοκληρώνει μία εικοσαετία επιτυχιών στο Μιλανέλο. Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι μπορεί στον τομέα των media και στην πολιτική να αντιμετώπισε προβλήματα, ωστόσο υπερηφανεύεται ότι η Μίλαν αποτελεί το μεγαλύτερο επίτευγμα της 71χρονης ζωής του.

Η Γιουβέντους, η ομάδα με τα 27 πρωταθλήματα στην Ιταλία, θεωρείται ο κορυφαίος ιταλικός σύλλογος. Η Μίλαν, όμως, με τα επτά ευρωπαϊκά τρόπαια, πέντε εκ των οποίων τα τελευταία είκοσι χρόνια, έχει ξεπεράσει τη “γηραιά κυρία” και έχει υλοποιήσει την υπόσχεση του ιδιοκτήτη της. Τότε, που το 1986, μεταξύ σοβαρού (κατά τον ίδιο) και αστείου (κατά τον Τύπο), θα έκανε τους “ροσονέρι” την καλύτερη ομάδα της Ευρώπης…