Τα κέρδη της ΑΕΚ από το ντέρμπι με τον “εν δυνάμει” πρωταθλητή
Εάν είναι να κρατήσει πράγματα από το ντέρμπι η ΑΕΚ, το ένα είναι το αποτέλεσμα. Το άλλο ο Γιαννάκης ο Αραμπατζής. Και το τρίτο, ότι υπήρχε πάθος, θέληση, ακόμη και σε κάποιες στιγμές πανικού.
Πήρε Χ και στην έδρα του Άρη, τον οποίο πάτησε στο δεύτερο ημίχρονο χάνοντας τη μια ευκαιρία πίσω απ’ την άλλη. Έκανε το μεγάλο “διπλό” στον Ολυμπιακό, ανήμερα των Φώτων. Μπήκε την Κυριακή με διάθεση να κερδίσει και τον Παναθηναϊκό και τελικώς διαφύλαξε τον πόντο. Το μόνο που μένει σε πενήντα μέρες από τώρα είναι να πάει να κερδίσει και στην Τούμπα για να ολοκληρωθεί η… παράνοια της φετινής ΑΕΚ. Να χάνει στην Καβάλα, στην Τρίπολη, στη Ν.Σμύρνη, στην Ξάνθη και να κάνει τα μεγάλα ματς στα εκτός έδρας ντέρμπι.
Η εικόνα ήταν προβληματική, όχι τόσο με την ανασταλτική λειτουργία κι ας πίεσε ο Παναθηναϊκός, όσο με τη δημιουργική πλευρά. Δεν σου τυχαίνει συχνά σε ντέρμπι να προηγείσαι εκτός έδρας στο όγδοο λεπτό. Η ΑΕΚ το πέτυχε, χάρη σε Μαντούκα – Τζιμπούρ – Σκόκο και από τα αμέσως επόμενα λεπτά σου έδινε την εντύπωση πως δεν ήξερε τι να το κάνει αυτό το γκολ. Πως να το διαχειριστεί. Αντί να φέρει ηρεμία στο παιχνίδι της, αντί να εκνευρίσει τον αντίπαλο, αντί να χτίσει πάνω στο 0-1, έβγαλε για αρκετή ώρα στο τερέν σημάδια ομάδας με κακή ψυχολογία.
Και αυτή η κακή ψυχολογία, η αδυναμία της να βγάλει τον Παναθηναϊκό εκτός ρυθμού, φάνηκε περισσότερο στο κομμάτι της ανάπτυξης παιχνιδιού. Δεν μπορεί να σκοράρεις στο 8′ και η αμέσως επόμενη αξιόλογη φάση – ευκαιρία – σουτ να γίνεται στο 87′.
Σαφώς και πρώτο μέλημα της ομάδας μετά το 0-1 είναι να οργανωθεί πίσω και να διαφυλάξει το αποτέλεσμα. Σαφέστατα και μετά το 1-1 περισσότερο εκεί θα έχει το μυαλό της. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να αγνοήσει τις οργανωμένες επιθέσεις. Έβλεπες μια τσαπατσουλιά, μια απίστευτη προχειρότητα στον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνονταν οι όποιες προσπάθειες επίθεσης ή αντεπίθεσης. Δεύτερη πάσα σωστή σπανίως έβγαινε και μοιραία πουλούσαν (με φθηνό τρόπο) την μπάλα. Και αν το πάμε παραπέρα, αυτός ήταν ένας λόγος που για αρκετή ώρα ο Παναθηναϊκός, κυρίως από τις πτέρυγες και περισσότερο από την πλευρά Καράμπελα, μετέφερε το παιχνίδι στην περιοχή του Αραμπατζή.
Τέλος πάντων, το πρόβλημα της οργάνωσης παιχνιδιού είναι “καθρέφτης χρονιάς” και δεν μπορεί, τόσο απλά και εύκολα, να λυθεί μήνα Φλεβάρη. Στα καλά τώρα. Μετράει το αποτέλεσμα. Η ΑΕΚ, ό,τι κι αν γίνει, ό,τι κι αν περνάει, ό,τι κι αν της συμβεί, ήταν και παραμένει τεράστιο μέγεθος ομάδας. Που με κόντρα διαιτησία (δεν θα κάτσω τώρα να θυμίσω και να αναλύσω τις φάσεις που ο Σταθόπουλος απέτυχε παταγωδώς στον πειθαρχικό έλεγχο με τις κάρτες) σ’ ένα ακόμα ντέρμπι έκοψε βαθμούς από τον “παντοδύναμο” φέτος Παναθηναϊκό. Και δεν ήθελε και πολύ, ένα κλικ, να γίνει το “διπλό της χρονιάς” στο τέλος με ένα καλύτερο σουτ από τον Τζιμπούρ.
Ο Αραμπατζής είναι κέρδος. Τεράστιο. Όχι, δεν θα βιαστώ να πω ότι η ΑΕΚ βρήκε τερματοφύλακα για μια δεκαετία. Έχει “ψωμιά” ακόμα να φάει ο… μικρός, που δεν είναι πια μικρός, πάει στα 26. Η απόκρουση με το ένα χέρι, γυρίζοντας τη φορά του σώματος του στο ψηλοκρεμαστό του Σαλπιγγίδη, έχει ήδη καταγραφεί στις κορυφαίες των κορυφαίων επεμβάσεων από τερματοφύλακα στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Το έχω ξαναγράψει, ότι ο Νικοπολίδης στην ηλικία του Αραμπατζή δεν είχε κάνει πιο πολλά ματς στον Παναθηναϊκό και έφτασε εδώ που έφτασε. Ο Αραμπατζής καταρχάς είναι Ελληνόπουλο και αυτό είναι το πρώτο θετικό. Ναι, πρώτο θετικό, γιατί καλοί, χρυσοί και άγιοι οι ξένοι που κάνουν τη διαφορά σε μια ομάδα, αλλά το (καλό) ελληνικό στοιχείο δεν πρέπει να εκλείψει.
Με το κοροϊδίστικο γκολ που έφαγε από τον Σαϊτιώτη πριν από 9 μέρες όλοι κλονίστηκαν. Πιθανώς να δεχτεί κι άλλο γκολ-φάβα. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να καταδικάσουμε έναν τερματοφύλακα που για εφτά ολόκληρα χρόνια (2002-2009) είχε ένα και μοναδικό επίσημο ματς στα πόδια και τα χέρια του. Ούτε σε ματσάκι κυπέλλου δεν είχε αγωνιστεί όλες τις προηγούμενες χρονιές, ούτε καν σε σοβαρό καλοκαιρινό φιλικό.
Υπ’ αυτή την έννοια, ο Αραμπατζής τώρα έρχεται. Δουλεύει και έρχεται. Για να καθιερωθεί. Με τα όποια λάθη κάνει. Ματς σαν κι αυτό με τον Παναθηναϊκό τα έχει ανάγκη για να τονώσει την αυτοπεποίθηση του. Τεράστιο πράγμα για έναν τερματοφύλακα η ψυχολογία και ο Αραμπατζής την έχει ανάγκη. Δεν τον φοβάμαι, γιατί είναι σε καλά χέρια. Και δεν εννοώ τον Μπάγεβιτς, αλλά τον Σούιτσα…
ΥΓ: Δεν ξέρω πως το βλέπει ο Μπάγεβιτς, εκείνος ως προπονητής ας πούμε πως κάτι παραπάνω θα ξέρει, αλλά για εμάς τους… κοινούς θνητούς, τους απ’ έξω, είναι ακαταλαβίστικο αυτό το πείραμα με τον Μπλάνκο σε ρόλο δεξιού χαφ ή δεξιού εξτρέμ. Ανέκδοτο. Ναι, ξέρω πως έκανε “βρώμικη” δουλειά, πως κρατούσε αντίπαλο πίσω, πως έτρεξε, πάλεψε, μόχθησε. Για την χρησιμοποίηση του Αργεντινού σ’ αυτό τον ρόλο, μονάχα μια εξήγηση μπορώ να δώσω. Ότι έπρεπε σώνει και καλά να τον χωρέσει στην ενδεκάδα, έστω και… χιλιόμετρα μακριά από την αντίπαλη περιοχή. Τέλος πάντων, για μένα υπάρχει Μπλάνκο μονάχα μέσα στα όρια της περιοχής. Και μονάχα με την περσινή και προπέρσινη ρέντα (και υποστήριξη από συμπαίκτες…)
ΥΓ 2: Εντάξει, δεν ήταν ούτε θα γίνει ποτέ… Ρομπέρτο Κάρλος ο Καράμπελας. Ναι, τον έκανε γιο-γιο ο Σαλπιγγίδης σε 7-8 περιπτώσεις. Και άλλες 5-6 τον κράτησε, έκοψε. Μέσα στο παιχνίδι είναι και αυτά. Ο Καράμπελας μια χαρά εξελίσσεται στην ΑΕΚ, και καμία εφιαλτική βραδιά σαν της Κυριακής δεν μπορεί να τον ρίξει πίσω. Το πρώτο που δεν μπορεί ουδείς να αμφισβητήσει είναι ότι μοχθεί περισσότερο από οποιονδήποτε. Κάτι που τρεις χρονιές δεν είδαμε ούτε από τον Αρουαμπαρένα και (πολύ περισσότερο) ούτε από τον Χουανφράν. Κι ας είχαν αθροιστικά 400 ματς στην πριμέρα, κι ας έπαιρναν τέσσερις και πέντε φορές πιο πολλά από τον Καράμπελα.
ΥΓ 3: Το χαμένο στοίχημα του Μπάγεβιτς δεν είναι τελικώς ούτε ο Λεονάρντο, ούτε ο Μάκος. Ο Γιάχιτς είναι η τεράστια απογοήτευση. Μια χαρά έπαιζε στον Άρη, βασικός στην Εθνική Βοσνίας που διεκδίκησε μέχρι τα μπαράζ μουντιαλικό εισιτήριο, ίδια γλώσσα με τον προπονητή, αλλά από προσφορά και ουσία κάτω του μηδενός. Μέχρι στιγμής τουλάχιστον. Και μέσα σε 3 εβδομάδες, σε δυο εκτός έδρας ντέρμπι, ο χειρότερος παίκτης.
ΥΓ 4: Μήνες τώρα δεν πατάνε το πόδι τους στο γήπεδο. Σε ματς της ΑΕΚ. Μέσα κι έξω. Ο μεγαλομέτοχος μονίμως στη Ν.Υόρκη έχει να δει την ομάδα από τον Αύγουστο με τη Βασλούι. Ο Παπάς έχει κάρτα διαρκείας στον Απόλλωνα αλλά κατά που πέφτει ο δρόμος για το ΟΑΚΑ, προφανώς, δεν ξέρει. Ο Αδαμίδης έφερε την παρέα του σε ένα παιχνίδι, ας ελπίσουμε ότι θα το κάνει πιο συχνά, όταν αποκτήσει (και) θεσμικό ρόλο. Γενικώς όλοι οι μέτοχοι απουσιάζουν, δεν βλέπουν από κοντά την ΑΕΚ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα, Σάββατο 21 Νοεμβρίου στην Καβάλα, στο μπουθ που παραχώρησε ο Ψωμιάδης για τη διοίκηση της ΑΕΚ, να υπάρχει ένας και μοναδικός άνθρωπος: Χρήστος Παπαδημητρίου. Άρα, λοιπόν, προς τι οι φωνές και η αγανάκτηση που δεν τους έδωσε το κεντρικό μπουθ ο Παναθηναϊκός; Μήπως χάσαμε την ευκαιρία να τους δούμε ξαφνικά όλους μαζί σε ματς της ΑΕΚ; Αν, ναι, τότε ας κοπιάσουν το Σάββατο. ΑΕΚ-Ξάνθη…
ΥΓ 5: Κάποιοι φίλοι του, το έχουν σχεδόν σίγουρο. Ότι ο Μελισσανίδης μπαίνει στην ΑΕΚ το καλοκαίρι. Και δεν θα ‘ναι μόνος του. Ίδωμεν…
