Τα συμπεράσματα της 3ης αγωνιστικής των ομίλων
Ο Άγιαξ του '90, η άγνοια κινδύνου του Ολυμπιακού, ο λαγός του Άλεξ Φέργκιουσον, το παιχνίδι της κάμερας από την Μπαρτσελόνα, ο πιο αδικημένος Ισπανός και η σκόνη κάτω από το χαλί της Γιουβέντους. Το Contra.gr βγάζει τα συμπεράσματά του από την 3η αγωνιστική της φάσης των ομίλων του Champions League.
Τι είδαμε
Την πραγματική ταυτότητα του Άγιαξ. Με προπονητή το Φρανκ ντε Μπουρ, βοηθούς τους Ντένις Μπέργκαμπ, Βιμ Γιονγκ και διευθυντή ποδοσφαίρου το Μαρκ Όφερμαρς, είναι αναπόφευκτο αυτός ο Άγιαξ να έχει ως γνώμονα τον “Αίαντα” του ’90. Μετά από 15 χρόνια όπου υποδυόταν ένα σύλλογο που στην πραγματικότητα απέχει παρασάγγας από το DNA του, ο 4 φορές πρωταθλητής Ευρώπης αποφάσισε να κάνει μία στροφή και να γυρίσει στις βασικές αρχές του. Τόσο εξωγηπεδικά, όπου φέτος διαθέτει ένα ρόστερ 32 παικτών, εκ των οποίων οι 25 γεννήθηκαν από το 1989 και μετά και οι 23 προέρχονται από τις ακαδημίες του, όσο και αγωνιστικά. Τρανό παράδειγμα ο τρόπος παιχνιδιού απέναντι στη Μάντσεστερ Σίτι, στο… κακό του ποδοσφαίρου κατά τους φιλάθλους που διαμαρτυρήθηκαν με τον τρόπο τους στην εισροή άπλετου χρήματος που διαβρώνει τα χαρακτηριστικά του αθλήματος. Μία φιλοσοφία που θύμιζε εν πολλοίς το total football που παίχθηκε επί Λουίς φαν Χάαλ πριν 2 δεκαετίες, από τους ανθρώπους που τώρα βρίσκονται πέριξ του αγωνιστικού χώρου. Ένας τρόπος παιχνιδιού που θέλει τον αριστερό μπακ να γίνεται “φουνταριστός” και τον εξτρέμ να γίνεται στόπερ, ανάλογα με τις απαιτήσεις της φάσης. Και ακόμα κι όταν οι Ολλανδοί βρέθηκαν πίσω στο σκορ, επέμειναν στην ταυτότητά τους και δικαιώθηκαν, κερδίζοντας μία ομάδα της οποίας μόνο οι επιθετικοί κόστισαν 142.000.000 ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί σε 1,5 φορά το μπάτζετ των πρωταθλητών Ολλανδίας.
Τον πιο αδικημένο Ισπανό. Όταν ο Ρομπέρτο Σολδάδο άνοιξε το σκορ στη Λευκορωσία στο 45ο λεπτό, γράφτηκε ιστορία. Ο Ισπανός φορ έγινε ο παίκτης με την καλύτερη αναλογία γκολ ανά λεπτό συμμετοχής στη διοργάνωση, με κατώτατο όριο τα 6 τέρματα. Το ένα γκολ ανά 97 λεπτά ξεπέρασε την επίδοση του Νίκολα Αμορούζο με ένα γκολ κάθε 99 λεπτά, αυτή του Μάριο Γκόμεθ με ένα γκολ ανά 102 λεπτά και του Λιονέλ Μέσι με ένα γκολ ανά 107 λεπτά. Ακολούθησαν ακόμα 2 γκολ σε 32 λεπτά συμμετοχής για τον 27χρονο επιθετικό, ο οποίος έγινε ο μοναδικός Ισπανός που σημειώνει 2 χατ τρικ στο θεσμό (το άλλο απέναντι στην Γκενκ το 2011). Κι, όμως, αυτός ο παίκτης βρίσκεται εκτός εθνικής Ισπανίας. Βρίσκεται πίσω από τον Ντάβιντ Βίγια που ακόμα δεν έχει παίξει 90λεπτο μετά το σοβαρό τραυματισμό του, πίσω από το Φερνάντο Τόρες που αδυνατεί να βρει τον καλό εαυτό του και πίσω από το Φερνάντο Γιορέντε, που βρίσκεται σε κόντρα με τους φίλους και τον προπονητή της Αθλέτικ Μπιλμπάο και ψάχνει νέα ποδοσφαιρική “στέγη”. Ίσως ακόμα πιο ανεξήγητος είναι ο παραγκωνισμός του για τον Τσεσκ Φάμπρεγας ως “ψεύτικο 9άρι”. Με όρους ’70, ένας γκολτζής ολκής που χωράει σε κάθε ομάδα και κάθε σύστημα…
Την άγνοια κινδύνου του Ολυμπιακού. Εάν χαρακτηρίζει κάτι τις ευρωπαϊκές παρουσίες των ελληνικών ομάδων στο Champions League από το 1994 και μετά είναι η αμυντική προσέγγιση της πλειοψηφίας των αγώνων. Το επίπεδο είναι πολύ υψηλό ώστε να πέσουν στην παγίδα της διαφορά δυναμικότητας με την πλειοψηφία των ομάδων του ελληνικού πρωταθλήματος, με συνέπεια τα ανασταλτικά καθήκοντα να αποκτούν προτεραιότητα για κάθε προπονητή και παίκτη. Τα τελευταία χρόνια, ο Ολυμπιακός φαίνεται πως έχει ξεφύγει από αυτό το… τριπάκι. Συνειδητά ή ασυναίσθητα, δεν διστάζει να επιτεθεί ολομέτωπα ακόμα και εκτός έδρας, με αντιπάλους πάσης δυναμικής. Φέτος, το έκανε με την Άρσεναλ, διεκδικώντας μέχρις εσχάτων κάτι θετικό από το παιχνίδι του Λονδίνου και ακολούθησε αυτό με την Μονπελιέ. Ο Ολυμπιακός προ μερικών ετών, μετά από το τέρμα του Γκαετάν Σαρμπονιέ, θα αγωνιζόταν κλειστά, αμυντικά, προσβλέποντας σε μία ευκαιρία που θα μετέτρεπε σε γκολ για να “κλέψει” το βαθμό της ισοπαλίας, ακόμα κι από την 16η ομάδα της Ligue 1. Οι “ερυθρόλευκοι” των τελευταίων ετών, όμως, ξεχύνονται στην επίθεση κάθε φορά που παίρνουν στην κατοχή τους την μπάλα, διεκδικώντας το καλύτερο δυνατό, με πολύ περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας. Ίσως σε αυτήν τη μεταστροφή να οφείλεται το τέλος της… κατάρας των διπλών, σίγουρα σε αυτήν την κατά μία έννοια άγνοια κινδύνου οφείλεται η νίκη στο “Μοσόν”.
Τι δεν είδαμε
Τη… σκόνη κάτω από το χαλί της Γιουβέντους. Ρόμπιν φαν Πέρσι. Φερνάντο Γιορέντε. Θίο Γουόλκοτ. Ντιντιέ Ντρογμπά. Και πολλά ακόμα ονόματα που προτάθηκαν στα γραφεία της Γκαλιλέο Φεράρις όπου στεγάζεται το διοικητικό κομμάτι της Γιουβέντους. Αποτέλεσμα; Νίκλας Μπέντνερ. Κι αυτός έχει καθίσει στον πάγκο της “γηραιάς κυρίας” περισσότερο από τον Αντόνιο Κόντε τη φετινή σεζόν. Η Γιουβέντους δαπάνησε περί τα 50.000.000 ευρώ στο μεταγραφικό παζάρι, αλλά δεν πήρε κανένα πρωτοκλασάτο “φουνταριστό”. Στις πρώτες αγωνιστικές της Serie A, υπήρχαν ενδείξεις του προβλήματος. Το κέντρο συνηθίζει να βγάζει τα “κάστανα” από τη φωτιά με τα τέρματά του, αλλά οι αγχώδεις νίκες έχουν γίνει δεύτερη φύση της αήττητης πρωταθλήτριας Ιταλίας. Στο Champions League το επίπεδο ανεβαίνει κι η αποτελεσματικότητα ακολουθεί αντίστροφη πορεία. Τρία ματς, ισάριθμες ισοπαλίες και μπορεί η Γιουβέντους να έκανε αντίστοιχη αρχή το 1998-1999 άρχισε με 5 ισοπαλίες και προκρίθηκε χάρη στη νίκη την τελευταία αγωνιστική), αλλά έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του θεσμού. Τώρα, μία επανάληψη της ίδιας πορείας μοιάζει απίθανη εάν επιθετικά η Γιουβέντους συνεχίζει να δεινοπαθεί μέχρι να βρει γκολ από τα φορ της (τον εξής ένα Μίρκο Βούτσινιτς) ή απέναντι σε ομάδες όπως η Νόρτζελαντ επιχειρεί 30 σουτ (τα 15 στην εστία) και σκοράρει μόνο μια φορά.
Την Τσέλσι του 2011. Πέρυσι, βασισμένη στα αμυντικά πλάνα του Ρομπέρτο ντι Ματέο, η Τσέλσι έφτασε μέχρι την κατάκτηση του βαρύτιμου τροπαίου. Φέτος πραγματοποιείται η επιθυμητή από το Ρόμαν Αμπράμοβιτς στροφή προς το θέαμα, αλλά εκτός του πακτωλού χρημάτων που απαιτήθηκε, χρειάζονται και θυσίες. Επίθεση εις βάρος άμυνας, δημιουργία εις βάρος καταστροφής. Ως αποτέλεσμα, ο ανεπαρκής “κόφτης” Τζον Όμπι Μίκελ, ο ανεπαρκής ως ανασταλτικός μέσος Φρανκ Λάμπαρντ, οι ασταθείς Τζον Τέρι και Ντάβιντ Λουίζ να γκρεμίζουν κάθε προσπάθεια της πολυδιαφημισμένης δημιουργικής τριπλέτας (Χουάν Μάτα, Εντέν Αζάρ, Όσκαρ). Όταν, μάλιστα, αυτή δεν βρίσκεται στη μέρα της, τότε οποιαδήποτε αξιοπρεπής ομάδα μπορεί να διαπεράσει ένα τείχος ενός εκπληκτικού Πετρ Τσεχ, που βάσει σχεδίου απολαμβάνει μικρότερης προστασίας από ό,τι πέρυσι.
Τη μπάλα στο γκολ του Αντρές Ινιέστα. Οι αναλύσεις επί αναλύσεων δεν έχουν λόγο ύπαρξης, εάν δεν καταλήγουν κάπου. Κι αυτό το κάπου παρουσιάζεται μόνο στο χορτάρι και μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις. Μία εξ αυτών είναι το γκολ της ισοφάρισης της Μπαρτσελόνα στο ματς με τη Σέλτικ. Ο Λιονέλ Μέσι, ο Τσάβι κι ο Ινιέστα έκρυψαν την μπάλα και την εμφάνισαν ξαφνικά στην εστία του Φρέιζερ Φόρστερ. Με εξωπραγματική ταχύτητα, με συνέπεια το κανονικό πλάνο να μην προλάβει την πορεία της μπάλας. Όσο κι αν μισεί κάποιος το tiki-taka, όσο κι αν θεωρεί βαρετό αυτό το στυλ, η συγκεκριμένη φάση είναι ένας από τους λόγους να ερωτευθείς το ποδόσφαιρο.
Τι θα δούμε
Τους λαγούς από το καπέλο του σερ Άλεξ. Η παρουσία του Μάικλ Κάρικ στο κέντρο της άμυνας της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ προκαλεί τουλάχιστον μειδίαμα. Οι Άγγλοι πάσχουν στη μεσαία γραμμή και παίρνουν παίκτες από αυτόν το χώρο για να συμπληρώσουν αμυντική τετράδα. Διότι κι εκεί αντιμετωπίζουν μυριάδες προβλήματα εξαιτίας τραυματισμών. Και την ίδια στιγμή, για τη μία θέση στην επιθετική γραμμή της ομάδας ερίζουν 4 αξιολογότατοι φορ: Γουέιν Ρούνεϊ, Ρόμπιν φαν Πέρσι, Ντάνι Γουέλμπεκ και Χαβιέρ Ερνάντες. Με δεδομένο πως η “κατάρα” των τραυματισμών που έχει πλήξει από πέρυσι το σύλλογο θεωρείται δεδομένη, έχει ενδιαφέρον να δούμε πως ο Άλεξ Φέργκιουσον θα γεμίζει τις “τρύπες” που θα εμφανίζονται διαρκώς. Τελευταία, αυτή που θα αφήσει ο Σίντζι Καγκάβα, ο οποίος χτύπησε στο γόνατο και αγωνίστηκε λαβωμένος για περίπου 20 λεπτά απέναντι στην Μπράγκα. Ήδη η οπισθοχώρηση του Ρούνεϊ στο κέντρο που είχαμε… προτείνει ως μόνιμο μέτρο προ εβδομάδων, φαίνεται πως υλοποιείται σταδιακά. Σειρά έχουν οι επόμενες αλχημείες, ώστε να βγει αξιοπρεπώς η χρονιά. Αλλά επιτυχώς;
Το μέλλον του Γίργκεν Κλοπ. Μόνο λίγα 24ωρα έχουν περάσει από την ταπεινωτική ήττα της Ντόρτμουντ στο ντέρμπι του Ρουρ απέναντι στη Σάλκε, η οποία ουσιαστικά έβαλε “ταφόπλακα” στα όποια όνειρα των Βεστφαλών για διατήρηση των σκήπτρων της Bundesliga για 3η σερί χρονιά. Μία ήττα η οποία προέκυψε κι από την ατυχή έμπνευση του προπονητή της Μπορούσια, Γίργκεν Κλοπ, να παρατάξει την ομάδα με τον πρωτοφανή σχηματισμό 3-5-2, τον οποίο άλλαξε στο 29′ και όντας πίσω στο σκορ. Οι τραυματισμοί δεν τον βοήθησαν είναι η αλήθεια, αλλά 4 ημέρες αργότερα, η ίδια πάνω-κάτω ομάδα κατάφερε να επιβληθεί της πρωταθλήτριας Ισπανίας και για πολλούς ένα από τα δύο μεγάλα φαβορί για την κατάκτηση του φετινού Champions League, Ρεάλ Μαδρίτης. Κοιτάζοντας στα μάτια τους “μερέγκες”, οι Γερμανοί έβγαλαν στο χορτάρι όλη την ποιότητα που διαθέτουν στις 3 γραμμές του γηπέδου και το αποτέλεσμα ήταν συναρπαστικό. Νίκη 2-1 και πρωτιά στο “γκρουπ του θανάτου” μετά από 3 αγωνιστικές. Απόλυτο έργο του 45χρονου προπονητή, ο οποίος δίνει σόου κάθε φορά με τις δηλώσεις του, είτε χάνει, είτε κερδίζει. “Δεν παίξαμε καλά και πρέπει να αναλάβω την ευθύνη γι’ αυτό”, είχε πει μετά την ήττα από τη Σάλκε. “Δεχθήκαμε ένα γκολ, αλλά η επιρροή του δεν ήταν τόσο μεγάλη, αφού γνωρίζαμε ότι 8.000.000 άλλες ομάδες έχουν δεχθεί γκολ από αυτούς”, τόνισε για το τέρμα που δέχθηκε η Μπορούσια από τη Ρεάλ. Ήδη η παρουσία της Μάντσεστερ Σίτι στον ίδιο όμιλο φέρνει σε ευθεία αντιπαράθεση τα πεπραγμένα του Κλοπ στην 4ετία που βρίσκεται στη Βεστφαλία με αυτά του Ρομπέρτο Μαντσίνι και τα στοιχήματα δίνουν και παίρνουν για το ποιος από τους 2 θα κάθεται στον πάγκο των πρωταθλητών Αγγλίας του χρόνου.
Τι… ψάρια πιάνει η Παρί. Όταν ο Κάρλο Αντσελότι κάνει το ελάχιστο δυνατό από τς καθήκοντά του και παρατάσσει ορθολογική ενδεκάδα σε κατανοητό σχηματισμό, τότε το πλάνο των εκατοντάδων εκατομμυρίων από το Κατάρ πιάνει τόπο. Οι Παριζιάνοι γίνονται μία ποδοσφαιρική “μηχανή” ικανή να σμπαραλιάσει οποιονδήποτε αντίπαλο. Η Ντιναμό Ζάγκρεμπ πάτησε στον αγωνιστικό χώρο του “Μάκσιμιρ” ορκισμένη να… χάσει, εάν κρίνουμε από τις δηλώσεις των παικτών πριν τον αγώνα και τη φήμη που κυκλοφόρησε πως ο προπονητής Άντε Τσάτσιτς παραιτήθηκε λίγες ώρες πριν το ματς. Παρ’ όλα αυτά, με ηγέτη τον Ζλάταν Ιμπραχίμοβιτς, το ποδόσφαιρο των επικεφαλής της Ligue 1 θύμισε μία ιδανική μίξη του παιχνιδιού της Μπαρτσελόνα με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Αμεσότητα και ταχύτητα, αλλά με τον Μάρκο Βεράτι να οργανώνει “μαεστρικά” σε ρόλο Τσάβι. Οι τραυματισμοί έχουν πλήξει προς το παρόν το έμψυχο δυναμικό του συλλόγου, αλλά σε αυτήν την πρώτη φάση, η Παρί δεν θα δυσκολευτεί να προχωρήσει. Ακολούθως, θα πρέπει να αποδειχθεί η στόφα των αστέρων που κόστισαν τόσο ακριβά.
