Τα συμπεράσματα των επαναληπτικών προημιτελικών (videos)

The Curious Case of Ryan Giggs. Όταν τον Σεπτέμβριο του 1992 οι χρήστες Amiga και Atari ST άρχιζαν σεζόν στο πρώτο Championship Manager της ιστορίας, επέλεγαν “λαβράκια” όπως ο Άλαν Σίρερ και ο Ράιαν Γκιγκς για να κάνουν τη διαφορά στην ομάδα τους. Είκοσι χρόνια αργότερα, πολλά πράγματα έχουν αλλάξει, ακόμα-ακόμα και το ίδιο το παιχνίδι, αφού από CM έγινε FM (Football Manager, η αυθεντική συνέχεια). Αυτό που δεν άλλαξε, όμως, είναι αυτή η ιδιότητα του Ουαλού, να κάνει τη διαφορά. Ο ίδιος ήταν το στοιχείο που χώρισε τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με την Τσέλσι στην προημιτελική φάση. Ένας 37χρονος (γενέθλια τον Νοέμβριο) παγιδευμένος σε σώμα 25χρονου. Μία πατρική φιγούρα για τους νεαρούς, άπειρους, άβγαλτους παίκτες των “κόκκινων διαβόλων”, όπως ο Χαβιέρ Ερνάντες, στον οποίο κόντρα στους “μπλε” έδωσε… χαρτζιλίκι με τη μορφή ασίστ. Από το 1992, ο Ουαλός ήταν πιο μπροστά από τους συμπαίκτες του, τη “χρυσή γενιά” των Ντέιβιντ Μπέκαμ, Γκάρι και Φιλ Νέβιλ, Νίκι Μπατ και φυσικά Πολ Σκόουλς. Τον θεωρούσαν από τότε αρχηγό τους. Σήμερα, όποτε βλέπει νεαρούς στην προπόνηση της Γιουνάιτεντ να μην δίνουν το 100%, τους βάζει τις φωνές. Δικαίως. Ο ίδιος είναι 37 και βρίσκεται σε άριστη κατάσταση, τόσο φυσική (απόδειξη οι κούρσες του στο “Ολντ Τράφορντ”, όσο και διανοητική (απόδειξη η έμπνευση στην 2η ασίστ με μία μπάλα που ήταν στρωμένη μόνο για σουτ). Μέχρι να εγκαταλείψει την ενεργό δράση ο συνδετικός κρίκος 11 πρωταθλητριών ομάδων της Γιουνάιτεντ, ο κάτοχος 23 τροπαίων, ο (από την Τρίτη) γηραιότερος μη τερματοφύλακας στην ιστορία του συλλόγου που συμμετείχε στο Champions League (σε ηλικία 37 ετών και 128 ημερών ξεπέρασε τον Λοράν Μπλαν), ο πρώτος σε συμμετοχές στο πρωτάθλημα με τη φανέλα του συλλόγου (τον Μάρτιο ξεπέρασε τις 606 εμφανίσεις του Μπόμπι Τσάρλτον), ο δημιουργός των τελευταίων 4 γκολ της Γιουνάιτεντ στην Ευρώπη, ο πιο σεβάσμιος ποδοσφαιριστής των αγγλικών γηπέδων θα αποτελεί τρανό παράδειγμα προς μίμηση.

Τη βιτρίνα της Σαχτάρ. Με το που τελείωσε ο αγώνας, ο Πεπ Γκουαρδιόλα πλησίασε τον Μιρτσέα Λουτσέσκου και τον ρώτησε: “Πού βρήκες τον Ρακίτσκι; Είναι πολύ καλός. Πολύ δυνατός, πολύ επιθετικός…”. Αν και πριν 2 καλοκαίρια, από την ίδια ομάδα ψώνισε παίκτη (Ντμίτρο Τσιγκρίνσκι) ίδιων προσδοκιών ίδιας θέσης και 1 καλοκαίρι αργότερα τον πούλησε στην ίδια ομάδα αλλά με διαφορετικό ποσό (10.000.000 ευρώ λιγότερα), ο Γκουαρδιόλα γνωρίζει καλά τον ρόλο της Σαχτάρ στο ποδόσφαιρο. Είναι αυτός ακριβώς. Να συγκεντρώνει την “αφρόκρεμα” του ποδοσφαίρου της ανατολικής Ευρώπης και τους λατινοαμερικανούς που διαφεύγουν από τα “ραντάρ” των μεγάλων ευρωπαϊκών συλλόγων και να τους “μοσχοπουλάει”. Οι Ουκρανοί θα απολαύσουν σύντομα τους “καρπούς” από την εντυπωσιακή πορεία τους στον θεσμό, με τον Ντάγκλας Κόστα ήδη να ακούγεται για μεταγραφή στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με ποσό που αγγίζει τις 20.000.000 ευρώ, ενώ υπάρχει μία πλειάδα άλλων παικτών που έδειξαν τα διαπιστευτήριά τους στους δυτικοευρωπαίους και πλέον είναι έτοιμοι για το επόμενο βήμα στην καριέρα τους. Ο Ρινάτ Αχμέτοφ πάντα ήταν καλός ποδοσφαιρικός έμπορος (με εξαίρεση φυσικά την περίπτωση Νέρι Καστίγιο) και έχοντας στον πάγκο παίκτες όπως ο Φερναντίνιο, ο Εντουάρντο ντα Σίλβα, ο Αλεκσέι Γκάι και ο Μίκολα Ίστσενκο δεν θα διστάσει να αποχωριστεί ορισμένα βασικά στελέχη της ενδεκάδας, κατόπιν κατάλληλης συμφωνίας βεβαίως…

Το εκρηκτικό μίγμα της Σάλκε. Η θέα του Ότο Ρεχάγκελ μετά της συζύγου του Μπεάτα σε γερμανικό γήπεδο όπου για να παρακολουθήσει σύλλογο της πατρίδας του στον οποίο αγωνίζονται Έλληνες ποδοσφαιριστές είναι το ίδιο συνηθισμένη με την κίνηση στην Κηφισίας στις 3 το μεσημέρι. Μόνο που το να παρακολουθεί ο Γερμανός τεχνικός τον Άγγελο Χαριστέα και τον Κυριάκο Παπαδόπουλο για την Εθνική Ελλάδας είναι μία πραγματικότητα που έπαψε να ισχύει από το περασμένο καλοκαίρι. Πλέον το ενδιαφέρον πέρασε στον εκ δεξιών του κύριο, τον Άλεξ Φέργκιουσον, και αυτά που είδε από τον προσεχή αντίπαλο της ομάδας του στο Champions League. Για τον Ραούλ τα γράψαμε την προηγούμενη εβδομάδα. Αυτό που άλλαξε, ήταν ότι ισοφάρισε ακόμη 1 ρεκόρ, αυτό των 18 γκολ του Αντρέι Σεφτσένκο σε νοκ άουτ φάσεις του θεσμού. Για τον Παπαδόπουλο ομοίως, και μάλιστα αυτήν τη φορά ήταν καλός σε όλο το ματς, σε σχέση με την αναμέτρηση του Μιλάνου. Αυτά τα 2 πρόσωπα αποτελούν και την καλύτερη εκπροσώπηση του διπλού χαρακτήρα της ομάδας. Από τη μία υπάρχουν οι έμπειροι ποδοσφαιριστές, που έχουν φάει τα γήπεδα και τα σπουδαία ματς με το κουτάλι, προεξάρχοντος του αρχισκόρερ της Ευρώπης (72 γκολ). Ο “μαέστρος” Χουράδο δεν υπολείπεται σε τίποτα, ο Κλάας Γιαν Χούντελααρ οδήγησε την Σάλκε μέχρι εδώ μέχρι να αναλάβει ο Ραούλ, ο Τζέφερσον Φαρφάν διανύει δεύτερη νεότητα και ο Έντου από την Ιαπωνία πέρυσι, πραγματοποιεί την καλύτερη μετάβαση στο προχωρημένο επίπεδο. Από την άλλη, υπάρχει ο ενθουσιασμός, το πάθος και η άγνοια κινδύνου της νέας γενιάς, που εκφράζεται τόσο από τον Έλληνα αμυντικό (μέσο), όσο και από τον ωριμότερο από την ηλικία του (21) Ζοέλ Ματίπ, τον σαφώς βελτιωμένο Μπένεντικτ Χέβεντες, τον επιπέδου εθνικής Γερμανίας Αλεξάντερ Μπαουμγιόχαν, του… καμαριού της Ιαπωνίας Ατσούτο Ουτσίντα και του 17χρονου wunderkind Τζούλιαν Ντράξλερ. Ολο μαζί, συνθέτουν ένα μίγμα που μπορεί να συγκαταλεχθεί στις 4 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης με την ίδια ευκολία που “βολοδέρνει” στην 9η θέση της Bundesliga (και στην αρχή της σεζόν στην τελευταία).

Τι δεν είδαμε

Την ομάδα που θα αποκλείσει την Μπαρτσελόνα. Οι φίλαθλοι της Τότεναμ το περιέγραψαν ως “You’re just a shit Barcelona”, μέσω συνθήματος στο “Γουάιτ Χαρτ Λέιν”. Για τους μη αγγλομαθείς “είσαι απλώς μία κακή Μπαρτσελόνα”, αλλά σε πιο “βρόμικη” εκδοχή. Ποιος μπορεί να διαφωνήσει με αυτό βλέποντας την Ρεάλ Μαδρίτης του Λονδίνου; Με το πρώτο από τα 4 el clasico να βρίσκονται προ των πυλών, χρειάζονται δραστικά μέτρα για να έχουν ελπίδες οι “μερέγκες”. Κυρίως, απαιτείται μεγαλύτερη αυτοσυγκέντρωση στις μεταβιβάσεις τους, αφού εκεί θα κριθούν τα παιχνίδια με τους Καταλανούς. Εάν είναι τόσο άτσαλες, όσο αυτές στο εν λόγω ματς, τότε δίνοντας συνεχώς την μπάλα στους (πιεστικούς) “μπλαουγκράνα”, υπογράφεις το χαρτί της ευθανασίας σου. Οι Ισπανοί μπορεί να παρέμειναν η ομάδα που έχει μείνει πίσω στο σκορ στη διοργάνωση για τον λιγότερο χρόνο (μόλις 13 λεπτά), αλλά ουδείς δεν εντυπωσιάστηκε από την εικόνα τους. Ο Ζοζέ Μουρίνιο, στο 500ό παιχνίδι του ως προπονητής (335 νίκες, 104 ισοπαλίες, 61 ήττες) έμοιαζε σχετικά αδιάφορος και σε έναν βαθμό δικαιολογείται. Ωστόσο στους ημιτελικούς με την Μπαρτσελόνα είναι πιθανότερο τα πέναλτι στα οποία υποπέφτουν οι παίκτες του να καταλογίζονται και όταν κάνει φάουλ για κίτρινη κάρτα ο Σέρχιο Ράμος να “κιτρινίζεται”, εν αντιθέσει με όσα συνέβησαν στο Λονδίνο. Το κατανοεί και ο ίδιος σύμφωνα με όσα είπε στη συνέντευξη Τύπου ( “ελπίζω να μην αποβληθεί κανείς, διότι σε τέτοια ματς συνήθως υπάρχει κόκκινη”) και να μην αισθάνεται την ίδια σιγουριά, ώστε να παραμείνει το “εφιαλτικό” 1989 (ήττα 5-0 από τη Μίλαν) ο τελευταίος αποκλεισμός της Ρεάλ στα ημιτελικά του θεσμού (έκτοτε έχει προχωρήσει στον τελικό όσες φορές έχει φτάσει μέχρι αυτό το σημείο). Ειρήσθω εν παρόδω, ο Πορτογάλος ξεπέρασε τον Λουίς φαν Χάαλ, αφού είναι ο μοναδικός τεχνικός που έχει φτάσει στους “4” του θεσμού με 4 διαφορετικούς συλλόγους. Επιπροσθέτως, ο Ίκερ Κασίγιας ξεπέρασε στη 2η θέση τον Νέλσον Ντίντα με τα περισσότερα ματς δίχως παθητικό στον θεσμό (έφτασε τα 36 ματς, ο Έντβιν φαν ντερ Σαρ έχει 50).

Τον προπονητή Λεονάρντο. Ζούλιο Σέζαρ, Μάικον, Λούσιο, Ντέγιαν Στάνκοβιτς, Γουέσλεϊ Σνάιντερ, Σαμουέλ Ετό, Ντιέγο Μιλίτο. Επτά παίκτες που αγωνίστηκαν ως βασικοί και στα 2 ματς με τη Σάλκε, ήταν βασικοί και στον τελικό του περσινού Champions League. Τιάγο Μότα, Εστέμπαν Καμπιάσο, Χαβιέρ Ζανέτι, Γκόραν Πάντεφ, Κρίστιαν Κίβου. Ακόμα 4 παίκτες με τεράστια συμβολή στην ενδεκάδα της περσινής και της φετινής Ίντερ. Ίδιοι παίκτες και με τις προσθήκες των Αντρέα Ρανόκια και Χουσίν Χαρτζά, το ευρωπαϊκό ρόστερ των “νερατζούρι” είναι καλύτερο από πέρυσι. Πώς εξηγείται αυτό το κακέκτυπο πρωταθλήτριας κόσμου; Η απάντηση, αναπόφευκτα, έρχεται από τον πάγκο. “Έχει μικρή εμπειρία και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να δώσει κίνητρο. Η Ίντερ, με την τόση ποιότητα, θα έπρεπε να έχει διαφορετικό χειρισμό στο θέμα”. Ουδείς μπορεί να διαφωνήσει με αυτήν την άποψη, έστω κι αν προέρχεται από τα χείλη του Λουτσιάνο Μότζι. Δέκα μήνες μετά τις ευρωπαϊκές προσεγγίσεις του Ζοζέ Μουρίνιο που κατέληξαν σε κατάκτηση του βαρύτιμου τροπαίου, έχει αλλάξει ουσιαστικά μόνο το πρόσωπο στην άκρη του πάγκου. Η Ίντερ ολοκλήρωσε την παρουσία της στον θεσμό με 21 γκολ παθητικό, το χειρότερο ρεκόρ στην ιστορία του θεσμού. Champions League σημαίνει άμυνα και άμυνα σημαίνει πρωτίστως έναν προπονητή που κατέχει το κεφάλαιο τακτική και μπορεί να την οργανώσει. Απέναντι στη Μίλαν, το σύστημα “4-2-φαντασία” που εφήρμοσε (με τον χαρακτηρισμό του Τύπου) στη Μίλαν ήταν ένα μίγμα απαιτήσεων της λογικής και του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Δεν απέδωσε “καρπούς”, ωστόσο η αποτυχία δεν χρεώθηκε στον Βραζιλιάνο, λόγω των σχέσεων στοργής με τους “ροσονέρι” και του ιδιότυπου ρόλου… βοηθού του “καβαλιέρε” που έχουν οι τεχνικοί της Μίλαν. Τώρα, που από Λεονάρντο έχει γίνει… “Leobastardo”, η κριτική για τις δυνατότητές του δεν χωρούν “παρωπίδες” ούτε από τους φίλους της Μίλαν και ο Μάσιμο Μοράτι, βλέποντας ακόμα και το πρωτάθλημα να χάνεται (από τη Μίλαν ή τη… Νάπολι), ξανασκέφτεται το ορθόν της επιλογής του Λεονάρντο αντί του Ράφα Μπενίτεθ. Η Ιταλία, πάντως, έμεινε για ακόμα μία χρονιά χωρίς εκπρόσωπο σε προχωρημένη φάση του θεσμού. Η ανάγνωση είναι διπλή: σημασία έχουν οι 3 διαφορετικοί εκπρόσωποι στους τελευταίους 7 τελικούς και οι 2 κατακτήσεις στις τελευταίες 4 σεζόν ή η 5η φορά μετά την κυριαρχία της δεκαετίας του ’90 που δεν υπάρχει εκπρόσωπος στα ημιτελικά;

Την έκπληξη του θεσμού. Ο Μάριο Γέπες θα πρέπει να έκανε τον σταυρό του βλέποντας τον άνθρωπο που του στέρησε 2 γκολ στο ματς του Μιλάνου να δέχεται ένα τέτοιο γκολ. Η πολυδιαφημισμένη Τότεναμ αποδείχθηκε κατώτερη των περιστάσεων σε όλα τα επίπεδα στα 180 λεπτά της “παρθενικής” συμμετοχής της στη διοργάνωση και δη στα προημιτελικά. Ο Χάρι Ρέντναπ αδιάβαστος (αν και με παραδοχή του Ράφαελ φαν ντερ Φάαρτ, δεν κάνει τους παίκτες να βαριούνται με τακτική στην προπόνηση). Η νοοτροπία κάκιστη, ειδικά στον επαναληπτικό που από το 2′ άρχισε το “θέατρο” στην αντίπαλη περιοχή. Άλλα “αστέρια” απλώς δεν τράβηξαν, όπως φαν ντερ Φάαρτ, ο Λούκα Μόντριτς και ο Άαρον Λένον και άλλα “αστέρια” ήταν αρνητικά, όπως ο Πίτερ Κράουτς στο πρώτο ματς και ο Εουρέλιο Γκόμες και στα 2. Οι 2 τελευταίοι ευθύνονται, βέβαια, για τον αποκλεισμό της Μίλαν ένα γύρο πιο πριν! Και υπάρχει και ο Γκάρεθ Μπέιλ, ένας παίκτης για τον οποίο έχουν ακουστεί περισσότερα από όσα αξίζει, αλλά που έκανε “πάρτι” στην αριστερή πλευρά. Απέναντι σε έναν αμυντικό που συνήθως… έλειπε από τη θέση του (Σέρχιο Ράμος), αλλά που είχε βοήθειες ώστε να περιορίσουν κάπως τον “δαιμόνιο” Ουαλό. Το καλό για την Τότεναμ είναι πως έδωσε μία νότα “φρεσκάδας” στον θεσμό, αφού τόσα χρόνια είχαμε μάθει απ’ έξω και ανακατωτά το γνωστό Big 4 της Αγγλίας. Το κακό είναι πως η απειρία την οδήγησε σε αποκλεισμό από την κλήρωση κιόλας. Και το χειρότερο είναι πως οι Λονδρέζοι δύσκολα θα επιστρέψουν στον θεσμό τη νέα σεζόν, με τη θέση τους να παίρνει λογικά η Μάντσεστερ Σίτι.