Τα συμπεράσματα των επαναληπτικών της φάσης των 16 (videos)

Τι είδαμε

Την πραγματική Ιντερ. Αυτή ακριβώς είναι η εικόνα της Ιντερ εν έτει 2011. Μια ομάδα με ηλικιωμένο ρόστερ, που δεν αντέχει να βγάζει 90λεπτα σε φουλ ρυθμούς σε 3 διοργανώσεις, με προπονητή που διαθέτει όρια στις δυνατότητές του, με το μυαλό στο παρελθόν και με γενικότερα λάθος νοοτροπία. Αλλά και με ορισμένους παίκτες, η ποιότητα των οποίων μπορεί να κάνει τη διαφορά. Ετσι και την Τρίτη, ο Σαμουέλ Ετό απέδειξε πως παραμένει ένας από τους κορυφαίους “φουνταριστούς” της 10ετίας, ειδικά… όποτε παίζει στη θέση του (πέρυσι κατέκτησε το τρεμπλ ως εξτρέμ!). Ολίγη στατιστική δια του λόγου το αληθές… Με το 8ο τέρμα του στη φετινή διοργάνωση επέστρεψε στην κορυφή του πίνακα των σκόρερ (μαζί του οι Λιονέλ Μέσι, Μάριο Γκόμες), ενώ μαζί με τις 4 ασίστ, έχει συμμετοχή στα 12 από τα 14 γκολ των “νερατζούρι” στο θεσμό. Σε 38 παιχνίδια φέτος σε όλες τις διοργανώσεις έχει σκοράρει 31 φορές και έφτασε τα 27 τέρματα στο Champions League, ξεπερνώντας τον Κριστιάνο Ρονάλντο (26) και ισοφαρίζοντας τον Ριβάλντο στη 13η θέση της λίστας. Μόνο ο Ερνάν Κρέσπο έχει σημειώσει περισσότερα σε 1 σεζόν για λογαριασμό της Ιντερ (9, 2002-2003), ενώ έφτασε τα 22 σερί προκριματικά σε όλες τις διοργανώσεις με την Μπαρτσελόνα και την Ιντερ δίχως ήττα. Με την αδιαφισβήτητη ποιότητά του οδήγησε την Ιντερ σε μία σπάνια πρόκριση, αφού έγινε μόλις η 2η ομάδα που παίρνει το “εισιτήριο” για τη συνέχεια έχοντας ηττηθεί στο 1ο ματς, εντός έδρας, μετά τον Αγιαξ στον ημιτελικό με τον Παναθηναϊκό το 1995-1996. Τότε, ο Λουίς φαν Χάαλ ήταν προπονητής του “Αίαντα”. Τώρα είναι προπονητής στη γωνιά του ηττημένου…

… που είναι η πραγματική Μπάγερν. Ο,τι ισχύει για τους “νερατζούρι”, ισχύει για τους έτερους φιναλίστ του περσινού τελικού της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Οι Βαυαροί μέσα σε 90 λεπτά παρουσιάσαν σε όποιον δεν έχει τύχει να τους παρακολουθήσει μέχρι στιγμής, την πορεία τους τη φετινή σεζόν. Το πώς αντιμετωπίζουν τρομερά αμυντικά προβλήματα, με τον φαν Χάαλ να επιδιώκει με αλχημείες να βρει την κατάλληλη συνταγή (εν προκειμένω ο Μπρένο στα αμυντικά χαφ ως αντί-Μαρκ φαν Μπόμελ). Το πως όταν βρίσκονται στην ενδεκάδα οι Αριεν Ρόμπεν και Φρανκ Ριμπερί πετάει. Το πως σπαταλά επιθέσεις δίχως συναίσθηση του τι μπορεί να σημαίνουν αυτές στο τέλος ενός αγώνα. Το πως η πλειάδα επιθετικογενών παικτών αφήνουν ακάλυπτη την ούτως ή άλλως δυσλειτουργική άμυνα όταν χάνει την μπάλα. Το πως, με λίγα λόγια, είναι ικανοί για το χειρότερο και το καλύτερο. Ειδικά φέτος, όμως, για το χειρότερο, αφού από το περσινό παρ’ ολίγον τρεμπλ, οι Βαυαροί πλέον έχουν τεθεί νοκ άουτ και από τους 3 τίτλους.

Το εξαιρετικό Ουγκο Λιορί. Το να χάνεις 3-0 από τη Ρεάλ Μαδρίτης δεν είναι ντροπή. Το να χρειάζεται γκολ για να προκριθείς και να χάνεις 3-0 χωρίς να δημιουργήσεις σοβαρή ευκαιρία, και με MVP του αγώνα τον τερματοφύλακά σου, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί έτσι. Παρ’ όλα αυτά, δεν θα σταθούμε στην αποκαρδιωτική εμφάνιση της περσινής ημιφιναλίστ, αλλά με αυτήν του Ουγκό Λιορί, του next-best-thing του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, του ανθρώπου που εκπροσωπεί με τον καλύτερο τρόπο το επόμενο στάδιο στη θέση του τερματοφύλακα, μετά το δίλημμα της πρώτης δεκαετίας του 2000, Ικερ Κασίγιας ή Τζιανλουίτζι Μπουφόν. Ο Γάλλος διαθέτει ίσως καλύτερα αντανακλαστικά και από τους 2 κι έχοντας δουλέψει πάρα πολύ στη Λιόν, εξελίσσεται σε παγκόσμιας κλάσης “1”. Ο,τι πρέπει για διάδοχος του Εντβιν φαν ντερ Σαρ στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, με τον Αλεξ Φέργκιουσον να αναζητά διάδοχο του Ολλανδού που σταματά το καλοκαίρι και που ειρήσθω εν παρόδω έκανε ρεκόρ ως ο γηραιότερος τερματοφύλακας σε νοκ άουτ φάση (40 ετών και 137 ημερών), καταρρίπτοντας αυτό του Γενς Λέμαν.

Τι δεν είδαμε

Το παρασκήνιο των αγώνων. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στις εκδηλώσεις συμπαράστασης στον ιαπωνικό λαό που έγινε είτε μέσω του καθιερωμένου ενός λεπτού σιγή πριν την έναρξη των αγώνων (έστω κι αν στο “Στάμφορντ Μπριτζ” δεν το σεβάστηκαν όλοι), είτε με πανό στήριξης στις εξέδρες, είτε με τον πανηγυρισμό του Σαμουέλ Ετό που πήρε μία σημαία της Ιαπωνίας από τον Γιούτο Ναγκατόμο όταν σκόραρε. Ομοίως, στους αγώνες της Τετάρτης (η είδηση έγινε γνωστή αργά το βράδυ), στο “Σαντιάγο Μπερναμπέου” οι παίκτες της Ρεάλ Μαδρίτης και της Λιόν φόρεσαν μπλουζάκια που ανέγραφαν το μήνυμα “Animo Abidal”, θέλοντας με αυτό τον τρόπο πρώην συμπαίκτες και αντίπαλοι να δείξουν τη στήριξή τους στον αριστερό μπακ της Μπαρτσελόνα που την Παρασκευή (18/03) υποβάλλεται σε επέμβαση αφαίρεσης όγκου από το συκώτι. Στο Λονδίνο την παράσταση έκλεψαν οι φίλοι της Κοπεγχάγης, οι οποίοι είχαν όρεξη για αστεία και αρχικά φώναζαν στα αγγλικά το σύνθημα “δεν έχει μαλλιά, αλλά τον αγαπάμε, Στάλε Σολμπάκεν”, για τον προπονητή της ομάδας τους και στο δεύτερο μέρος καλούσαν τους φίλους της Τσέλσι, λέγοντας “τραγουδήστε κάτι για εμάς”. Στο “Ολντ Τράφορντ”, ο Γκάμπριελ Χάιντσε έγινε αποδεκτός με αποδοκιμασίες εξαιτίας του τρόπου που αποχώρησε από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, έχοντας απαιτήσει προηγουμένως μεταγραφή στη Λίβερπουλ.

Την άμυνα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Το εξαιρετικό αμυντικό δίδυμο των Νεμάνια Βίντιτς και Ρίο Φέρντιναντ, ίσως το μοναδικό που μπορεί να σταματήσει τη φετινή Μπαρτσελόνα, απουσίασε από ακόμη ένα ματς των “κόκκινων διαβόλων”. Οι πιθανότητες να παίξουν μαζί οι 2 τους και φέτος είναι λιγότερες από το να ξεχωρίσει κάποιος τον Ράφαελ από τον Φάμπιο ντα Σίλβα και αυτό κοστίζει ακριβά στους πρωτοπόρους της Premiership. Η τετράδα ανάγκης στα μετόπισθεν που αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει για ακόμη μία φορά ο Αλεξ Φέργκιουσον οδήγησε σε… ρεκόρ αυτογκόλ στο Champions League, αφού ο απίστευτα κακός Γουές Μπράουν έγινε σκόρερ του 11ου φετινού αυτογκόλ (ρεκόρ τα 10 του 2002-2003) και πλέον έχει περισσότερα τέτοια τέρματα (μαζί με αυτό στο 1-1 με τη Βαλένθια τον Φεβρουάριο του 2001) από όσα κανονικά. Ο Τζον Ο’ Σέι και ο Ράφαελ αποχώρησαν με τον ίδιο μυϊκό τραυματισμό στον μηρό και από τη χρησιμοποίηση 7 αμυντικών στο πρόσφατο παιχνίδι πρωταθλήματος με την Αρσεναλ, ο Σκοτσέζος έφτασε σε σημείο να συμπληρώνει ίσα-ίσα αμυντική γραμμή στο ματς που συμπλήρωσε 100 νίκες στη διοργάνωση (ρεκόρ) και που η Γιουνάιτεντ έφτασε τις 150 σε θεσμούς της UEFA. Το αριθμητικό πρόβλημα ίσως οδηγήσει και σε αδιανόητες λύσεις, με τον σερ Αλεξ να ρωτάται εάν σκέφτεται να πείσει τον Γκάρι Νέβιλ να επιστρέψει εσπευσμένα στην ενεργό δράση (αποσύρθηκε προ μηνός) για να καλύψει τη θέση του δεξιού μπακ που στη δεδομένη στιγμή μόνο ο Φάμπιο μπορεί να τοποθετηθεί με αξιώσεις.

Τον Γκάρεθ Μπέιλ της Ρεάλ Μαδριης. Οταν ο Ζοζέ Μουρίνιο έλεγε πως η Ρεάλ δεν θα κινηθεί για τον Γκάρεθ Μπέιλ διότι διαθέτει τον Μαρσέλο, πολλοί χλεύασαν αυτήν τη δήλωση. Η αγγλοφιλία που υπάρχει σε όλον τον κόσμο, ειδικά σε ό,τι αφορά στο ποδόσφαιρο, τοποθέτησαν τον Ουαλό άσο στην κορυφή της ποδοσφαιρικής ελίτ τον Δεκέμβριο, μετά τα όργια που έκανε στα 2 ματς με την Ιντερ, έστω κι αν γενικότερα σε όλη τη σεζόν δεν έχει προσφέρει και πολλά στην Τότεναμ και δη σε σχέση με πέρυσι. Την ίδια στιγμή, ουδείς έβλεπε τις ομοιότητες που είχε ο πολυδιαφημισμένος διεθνής των “πετεινών” με τον συνομίλικό του Βραζιλιάνο. Αμφότεροι απέτυχαν ως αριστεροί μπακ, αλλά όταν μετατοπίστηκαν σε πιο προωθημένες θέσεις και απαλλάχθηκαν από τα αμυντικά καθήκοντα, άνθισαν. Στην περίπτωση του Μαρσέλο, η συνεργασία του με τον Ρονάλντο στην αριστερή πτέρυγα των “μερέγκες” δημιουργεί ρήγματα σε οποιαδήποτε αντίπαλη άμυνα και το τέρμα που σημείωσε, το 11ο στα πρώτα 154 με το σύλλογο (ο προκάτοχός του Ρομπέρτο Κάρλος είχε 18 στα ίδια ματς) εμφάνισε για ακόμη μία φορά το πλήρες πακέτο των ικανοτήτων του. Ταχύτητα, πάσα, ποδοσφαιρική ευφυία, ευλυγισία, διορατικότητα, αντίληψη, αντανακλαστικά, σωστές αποφάσεις και όλα αυτά υπό περαιτέρω καλλιέργεια.