Το ιταλικό… νταμπλ

Το καλοκαίρι του 2006, η
Ιταλία ταξίδεψε στα γήπεδα της Γερμανίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο με το
Calciopoli να βαραίνει τις πλάτες της. Παίκτες που δεν γνώριζαν το μέλλον τους, ένας προπονητής να ανησυχεί μήπως ο γιος του καταλήξει στη φυλακή για το σκάνδαλο και μία χώρα που δίσταζε να κάνει το οποιοδήποτε προγνωστικό.

Η ομοψυχία και ο κοινός στόχος, όμως, έδωσαν ώθηση στη “σκουάντρα ατζούρα”, η οποία κατάφερε να φτάσει μέχρι τον τελικό και να κατακτήσει στη διαδικασία των πέναλτι το τρόπαιο αντί της Γαλλίας.

Το… καλοκαίρι του 2006, η Μίλαν ταξίδεψε στην κόλαση. Η δίνη του Calciopoli την διέσυρε στα δικαστήρια και στην κοινή γνώμη. Αν και είχε την ελαστικότερη μεταχείριση από τα τέσσερα μεγαθήρια που κατηγορήθηκαν (Γιουβέντους, Λάτσιο, Φιορεντίνα), η αφαίρεση -8 βαθμών, ουσιαστικά της απέκλειε το ενδεχόμενο να κατακτήσει το πρωτάθλημα, πριν καλά-καλά αυτό αρχίσει.

Η έννοια όλων, όμως, δεν ήταν το σκουντέτο, έστω κι αν ένα αίσθημα αδικίας του έπνιγε. Εξάλλου, το φετινό δεν θα είχε την ίδια αξία μετά τα όσα προηγήθηκαν. Η Μίλαν είναι η μοναδική ιταλική ομάδα με ευρωπαϊκή αίγλη και η αρχική τιμωρία της στερούσε τη δυνατότητα να αγωνιστεί στο Τσάμπιονς Λιγκ. Η έφεση της έδωσε αυτό δικαίωμα, δίνοντας το έναυσμα, παράλληλα, για ατέρμονες συζητήσεις σχετικά με το αν η επιρροή του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και τα συμφέροντα της ΟΥΕΦΑ επέβαλλαν τη συμμετοχή της Μίλαν στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση.

Οι παίκτες του
Κάρλο Αντσελότι έκλεισαν τα αυτιά τους σε αυτές τις συζητήσεις και έκαναν τη δουλειά τους. Πρόκριση έναντι του Ερυθρού Αστέρα στα προκριματικά, εύκολη πορεία στους ομίλους, στην παράταση με Σέλτικ, με εκτός έδρας νίκη κόντρα στη Μπάγερν, πιο εύκολα με το φαβορί, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, και εκδίκηση στον τελικό με τη Λίβερπουλ. Η Ιταλία, εκτός από την κορυφή του κόσμου σε εθνικό επίπεδο, κατακτά και αυτή της Ευρώπης στο διασυλλογικό πεδίο. Κατόρθωμα μοναδικό; Οχι ακριβώς…

Το γερμανικό παράδειγμα

Το δεκαετία του ’70, η γερμανική βιομηχανία ποδοσφαιριστών παρήγαγε μία εκπληκτική φουρνιά παικτών, που συνέπεσαν, δέθηκαν και καθιέρωσαν δύο ομάδες στην κορυφή του αθλήματος. Η μία ήταν η Μπάγερν Μονάχου, των Φραντς Μπεκενμπάουερ, Γκερντ Μίλερ, Πολ Μπράιτνερ, Ζεπ Μάιερ, Ούλι Χένες που έδωσαν στους Βαυαρούς ταυτότητα νικητή και στην Ευρώπη, κατακτώντας το Κύπελλο Πρωταθλητριών από το 1974 μέχρι το 1976.

Οι παίκτες της Μπάγερν αποτελούσαν παράλληλατον κορμό της εθνικής Γερμανίας, η οποία αναζητούσε διέξοδο στις επιτυχίες μετά την κατάκτηση του Μουντιάλ του 1954 απέναντι στην Ουγγαρία. Το 1974, το Παγκόσμιο Κύπελλο διεξήχθη στην έδρα των “πάντσερ” και θεωρήθηκε η μεγάλη ευκαιρία για την επιστροφή στην κορυφή. Η πορεία μέχρι τον τελικό σχετικά εύκολη και στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου, κόντρα στον Αγιαξ του Γιόχαν Κρόιφ, ένα γκολ του Μπράιτνερ και ένα του Μίλερ, ανέτρεψαν το τέρμα του Νέεσκενς και έδωσαν τη νίκη με 2-1 στους Γερμανούς. Η Μπάγερν Μονάχου κατέκτησε την κορυφή της Ευρώπης και λίγες εβδομάδες μετά, με τη… φανέλα της εθνικής Γερμανίας, κατέκτησε την κορυφή του κόσμου…

Το Μιλάνο πανηγυρίζει

Σημάδι για την έκβαση του τελικού η Μίλαν είχε λάβει και από κάπου αλλού, από την “αιώνια” αντίπαλο Ιντερ, συνεπικουρούμενη από την ιστορία.

Το 1989, οι “νερατζούρι” κατακτούν το τελευταίο τους πρωτάθλημα πριν τη μακριά περίοδο ξηρασίας. Την ίδια χρονιά, οι “ροσονέρι” φτάνουν μέχρι την κορυφή της Ευρώπης, συντρίβοντας με 4-0 τη Στεάουα Βουκουρεστίου στο πρώτο πετυχημένο τελικό του Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Δεκαοκτώ χρόνια αργότερα, η Ιντερ επιστρέφει στον ιταλικό θρόνο και μέσα στους αγωνιστικούς χώρους (αφού θεωρείται πρωταθλήτρια και του 2006) και οι μνήμες ξυπνούν. Οι “νερατζούρι” έστειλαν το μήνυμα και περίμεναν. Η… αναφορά ήρθε στις 23 Μαΐου. Το μήνυμα ελήφθη από τον Πάολο Μαλντίνι και την παρέα του…