Το Όσκαρ στον Ντιόγκο
Ήταν και παραμένει ένα στοίχημα για τον Ολυμπιακού η εικόνα της ομάδας στα εννέα εκτός έδρας ματς του δεύτερου γύρου. Η ανησυχία υπήρχε και ήταν δικαιολογημένη, από τη στιγμή που στα ματς που έδωσαν οι ερυθρόλευκοι μακριά από το Καραϊσκάκη, δεν ενθουσίασαν.
Νίκη στην Τρίπολη, νίκη και στις Σέρρες, και για πρώτη φορά φέτος οι ερυθρόλευκοι έχουν δυο σερί εκτός έδρας επιτυχίες. Το πλέον ενθαρρυντικό για τον Ολυμπιακό είναι ότι αυτές οι επιτυχίες επιτεύχθηκαν σε συνθήκες που κάθε άλλο ευνοούσαν τους παίκτες του Ισπανού τεχνικού. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στις γηπεδικές αλλά και στον τρόπο που αγωνίσθηκαν μερικοί παίκτες του Αστέρα και του Πανσερραϊκού, (υπήρχαν πολλά αντιαθλητικά μαρκαρίσματα).
Όλα αυτά δίνουν μεγαλύτερες διαστάσεις σε αυτές τις νίκες. Και στα δυο ματς ο Ολυμπιακός δεν έφτασε σε υψηλά επίπεδα απόδοσης, αλλά υπήρχαν μερικά στοιχεία, όπως η σοβαρότητα και το κυριότερο η καλή αμυντική λειτουργία που αποτελούν σημεία αναφοράς.
Σε άλλες χρονιές η άμυνα, όπως λανθασμένα είχε ειπωθεί και γραφτεί ήταν η αχίλλειος πτέρνα αλλά φυσικά εννοούσαν την αμυντική λειτουργία. Στις Σέρρες, όμως, και σε πολλά ματς του ελληνικού πρωταθλήματος δεν δόθηκε η δυνατότητα στους αντιπάλους να απειλήσουν. Σε αυτό βέβαια έπαιξε ρόλο και η χαμηλή ποιότητα του ρόστερ των γηπεδούχων…
Θα μπορούσαμε να σταθούμε σε πολλούς παίκτες του Ολυμπιακού για την εμφάνιση που πραγματοποίησαν. Από τον Τοροσίδη,που απέδειξε ότι έχει και ένστικτο σκόρερ, τον Αντζα που καθάρισε όλες τις φάσεις, την εκρηκτικότητα του Λέτο αλλά και τον αθόρυβο ρόλο του Πατσατζόγλου,που από παιχνίδι σε παιχνίδι ανεβαίνει και αναλαμβάνει πολλούς ρόλους στο γήπεδο και δεν αρκείται στα ανασταλτικά του προσόντα. Για παράδειγμα, σε δεύτερο συνεχόμενο ματς βρέθηκε σε μερικές φάσεις σε θέση κρυφού κυνηγού. Το γεγονός ότι δεν κατάφερε να συνδυάσει την διορατικότητα του με την επίτευξη ενός τέρματος πρέπει να περάσει σε δεύτερη μοίρα.
Ο παίκτης που δικαιούται να πάρει ένα Όσκαρ είναι ο Ντιόγκο. Και δεν αναφερόμαστε σε Όσκαρ για καθαρά ποδοσφαιρική ενέργεια αλλά για την υπομονή. Ο Βραζιλιάνος τρώει πολύ ξύλο σε κάθε ματς και αν δεχθούμε ότι οι πολύ καλοί επιθετικοί σε όλο τον κόσμο δεν έχουν και την πιο… ευγενική αντιμετώπιση από τους αμυντικούς, θα πρέπει να σταθούμε σε μαρκαρίσματα που δεν έχουν σκοπό να αντιμετωπίσουν τον Βραζιλιάνο αλλά να τον εξοντώσουν.
Κριτική, πάντως, με την αίσθηση της σιγουριάς θα πρέπει να κάνουμε για τον Ολυμπιακό στα πιο δύσκολα από την στιγμή που με τον Πανσερραϊκό υπήρχε χαώδης απόσταση. Σε ατομικό επίπεδο ο Νικοπολίδης δικαιούται ένα μπράβο γιατί δεν… τσίμπησε από την προσπάθεια του Σωτήρη Κωνσταντινίδη να τον εκνευρίσει. Ο Τοροσίδης ήταν σούπερ, πέτυχε το πρώτο του γκολ στο φετινό πρωτάθλημα, κυνήγησε και το δεύτερο.
Οι Αντζας, Παπαδόπουλος δεν είχαν προβλήματα ενώ ο Πάντος, που χρειάστηκε να παίξει και αριστερό μπακ, είχε σταθερή απόδοση. Πήραν πολλές πρωτοβουλίες από τα πλάγια, δεξιά και αριστερά οι Γκαλέτι και Λέτο. Ο Πατσταζόγλου έκανε ώριμο παιχνίδι ενώ ο Ντουντού φάνηκε πολύ κουρασμένος και δεν βοήθησε ούτε στον ανασταλτικό τομέα, ούτε και στην ανάπτυξη από τα πλάγια.
Στον Ντιόγκο αναφερθήκαμε και σε όσους έχουν αρχίσει να γκρινιάζουν για το γεγονός ότι δεν σκοράρει στα εκτός έδρας ματς, να σκεφτούν την δουλειά που κάνει ο Βραζιλιάνος στο γήπεδο. Να αναλογιστούν πώς ο Μπελούτσι σε κάθε παιχνίδι έχει τρεις τουλάχιστον κλασικές ευκαιρίες προκειμένου να σκοράρει. Είναι αποτέλεσματου τρόπου που αγωνίζεται ο Ντιόγκο, ο οποίος αν και σε νεαρή ηλικία έχει δείξει ότι παίζει πρώτααπό όλα για την ομάδα και μετά για τον εαυτό του. Αυτό ίσως και να είναι το σημαντικότερο στοιχείο στον Ντιόγκο για το οποίο μπορεί να χαμογελάνε στον Ολυμπιακό. Ο Μπελούτσι στα τελευταία ματς δεν είναι στα καλύτερα του, έχει χάσει και την ρέντα του…
