Το “πράσινο” πόκερ που δεν άρχισε ακόμη

Από τη στιγμή που το πόκερ μπήκε τόσο δυναμικά στη ζωή μας, ακόμη και μέσα από τα κορυφαία σε θεαματικότητα κανάλια (Mega, ANT1), η διάθεση του Έλληνα για στρατηγικές αναλύσεις εκτοξεύτηκε. Ταυτόχρονα όμως μοιάζει να εγκλωβίστηκε στη λογική ότι
παντού υπάρχει μία μπλόφα.

Κι ενώ δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι τα διοικητικά του Παναθηναϊκού είναι μια σκληρή παρτίδα πόκερ, διατυπώνονται μύριες όσες αμφιβολίες και εκτιμήσεις για το χαρτί του κάθε μεγαλομετόχου.

“Μπλοφάρει ο Γιάννης ότι θα συμμετάσχει με το ποσοστό του σε κάθε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου που θα αποφασιστεί”, “μπλοφάρει ο Παύλος πως δεν τον ενδιαφέρει η προεδρία”, “μπλοφάρει ο Νίκος στα περί αποχώρησης”, “μπλοφάρει ο Ανδρέας διαρρέοντας περί ταυτόχρονης δικής του αποχώρησης εάν αλλάξει ο πρόεδρος” λένε δεξιά αριστερά, μεταχειριζόμενοι πάντα τα μικρά ονόματα των μετόχων για να καταδείξουν πόσο “από μέσα” γνωρίζουν τα όσα διαδραματίζονται.

Κι όμως το σπάνιο ενδεχόμενο να βρισκόμαστε μπροστά σε μία παρτίδα, που στο τραπέζι των τεσσάρων παικτών θα συνυπάρξουν φλος, καρέ, χρώμα και φουλ, κανείς δεν μπορεί να το αποκλείσει! Σ’ ένα τέτοιο τραπέζι δεν υπάρχει μπλόφα. Αντίθετα περισσεύει στον καθέναν η βεβαιότητα ότι είναι ο ισχυρός και είναι έτοιμος ανά πάσα στιγμή να ποντάρει τα ρέστα του.

Και σ’ αυτό το ενδεχόμενο όμως οι απόψεις διίστανται! Υπάρχουν οι ενωτικοί που λένε ότι θα είναι ό,τι χειρότερο για τον Παναθηναϊκό να βγουν βαριά λαβωμένες δύο ή περισσότερες πλευρές. Αντίθετα, ιδανικό θα είναι να… ανθιστούν νωρίς την κατάσταση και να βαδίσουν επιφυλακτικά ως το τέλος, περιορίζοντας έτσι και τα κέρδη του ισχυρού και τις απώλειες των αδυνάτων.

Άλλοι πάλι επιθυμούν οριστικό ξεκαθάρισμα, προσδοκώντας ασφαλώς ότι ο εκλεκτός τους είναι αυτός που κρατάει το φλος και το μέλλον του κόσμου στα χέρια του.

Το δυνατό χαρτί και την πίστη του καθενός στο φύλλο του δεν θα τα διαπιστώσουμε πριν τους δούμε καθισμένους στο τραπέζι. Ως τότε θα εξάπτουν τη φαντασία μας τα κάθε λογής mind games που συνήθως προηγούνται μιας σκληρής παρτίδας, εκπορευόμενα είτε από τους ίδιους τους παίκτες, είτε από το… στρατευμένο περιβάλλον τους.

Τέτοιο και τίποτε περισσότερο δεν ήταν και η… διαρροή των πρακτικών της τελευταίας συνεδρίασης του διοικητικού συμβουλίου της ΠΑΕ Παναθηναϊκός. Η ενόχληση μάλιστα των μετόχων γι’ αυτή τη διαρροή ακούγεται τόσο ρομαντική, όσο και οι παραδοσιακοί ποκαδόροι που δηλώνουν κουρασμένοι από τη μονοτονία του Hold’ em και αναρωτιούνται με νοσταλγία “πού είναι ο κούκος μονός; Πού είναι η διπλή υποχρέωση;”.

Μιλάμε για διαλόγους που ήταν γνωστοί στους πάντες από το ίδιο κιόλας βράδυ της συνεδρίασης. Όσοι ανατρέξουν στα ρεπορτάζ εκείνης της ημέρας μάλιστα, θα διαπιστώσουν περισσότερους και περισσότερο πικάντικους διαλόγους. Υπ’ αυτή την έννοια λοιπόν ήταν όντως μια… επιλεκτική διαρροή.

Μια διαρροή που έγινε με 42 σελίδες, μέσα σ’ έναν λευκό φάκελο, με παραλήπτες τρεις (και όχι μία!) εφημερίδες. Η μία εξ αυτών έκρινε ότι δεν εξυπηρετούσε η δημοσίευση (στην ουσία υπενθύμιση και επίσημη επιβεβαίωση των τότε ρεπορτάζ) του περιεχομένου. Η δεύτερη έχασε πολύτιμο χρόνο έως ότου διαπιστώσει την αυθεντικότητα των εγγράφων και η τρίτη τα «μπουμπούνισε» όντας βέβαιη.

Ιδού και οι εκ των υστέρων εκτιμήσεις για τους δύο παρόντες στο διοικητικό συμβούλιο και αντίθετους -όπως όλα δείχνουν- μετόχους: ο Πατέρας απενοχοποιείται γιατί η συγκεκριμένη δημοσίευση τορπιλίζει τις ήδη τραυματισμένες σχέσεις του με τον Γιάννη Βαρδινογιάννη. Αντίθετα το αντίπαλο στρατόπεδο τον ενοχοποιεί, γιατί η εφημερίδα που το δημοσίευσε εκτιμάται ως φίλα προσκείμενη στον νυν πρόεδρο, ενώ ο Παύλος απενοχοποιείται γιατί οι διάλογοι -λίγο ως πολύ- φωτογραφίζουν μία στενή επαφή με τον Γιάννη Βαρδινογιάννη, την οποία ο ίδιος αρνείται μετ’ επιτάσεως σε κάθε off the record ευκαιρία, αλλά ενοχοποιείται εκ του αποτελέσματος, εφ’ όσον η αποδυνάμωση του αντιπάλου (Πατέρα) ενισχύει τις δικές του θέσεις ή προθέσεις.

Ας μην γελιόμαστε. Τα πρακτικά μιας συνεδρίασης -θα επαναλάβουμε- ήδη γνωστά στο σύνολό τους- δεν είναι το φύλλο που κρατούν στα χέρια τους οι παίκτες. Δεν είναι καν τα “βαριά χαρτιά” των mind games που θα ακολουθήσουν.

Απλώς οι ρομαντικοί της ιστορίας ανέμεναν την έναρξή τους μετά τον τελικό του κυπέλλου και στο χρόνο που θα μεσολαβήσει έως το πολυαναμενόμενο διοικητικό συμβούλιο. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη και μια πιθανή ζημία για το ποδοσφαιρικό τμήμα είναι κάτι που οφείλουν να αναλογιστούν όλοι.

Το εάν και σε ποιο ύψος θα γίνει αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, το εάν αποκαθίσταται η διατάραξη των ευαίσθητων ισορροπιών μεταξύ των μετόχων, το εάν επανεδραιώνεται η σχέση εμπιστοσύνης, το εάν υφίσταται κοινό όραμα και κυρίως κοινός δρόμος υλοποίησης, είναι προφανώς θέματα που δεν απασχολούν όσους επικεντρώνονται το τελευταίο εικοσιτετράωρο στα κωλόχαρτα (κατά το… κωλόσπιτο του αείμνηστου Γιαννόπουλου).

Αν και θα έπρεπε…