Το pregame του Ντόρτμουντ – Μπάγερν Μονάχου

Πρώτα ήταν ο ισπανικός (2000). Ακολούθησε ο ιταλικός (2003) και το 2008 ήταν η σειρά του αγγλικού. Ήταν απλά θέμα χρόνου να προκύψει και γερμανικός “εμφύλιος”. Η αγωνιστική άνοδος της Ντόρτμουντ και η μονιμοποίηση της Μπάγερν Μονάχου στην παγκόσμια ποδοσφαιρική ελίτ έδωσαν τη δυνατότητα στη Bundesliga να πανηγυρίσει τη διπλή εκπροσώπησή του στο “Γουέμπλεϊ” του Λονδίνου, καταστρέφοντας το πάρτι των Άγγλων για τα 150 χρόνια από την ίδρυση της FA.

Για να συμβεί αυτό, οι κυρίαρχοι του γερμανικού ποδοσφαίρου τα τελευταία 4 χρόνια έπρεπε να υποτάξουν τους παντοκράτορες της Ισπανίας, το clasico. Μπαρτσελόνα και Ρεάλ Μαδρίτης αποδείχθηκε πιο εύκολη λεία από όσο υπολόγιζαν οι Γερμανοί, οι οποίοι τη φετινή σεζόν πραγματοποίησαν επίδειξη δύναμης στο θεσμό.

Η παρουσία τους στον τελικό δεν αμφισβητείται από κανένα. Η δυναμική τους επίσης. Πρόκειται για τους ιδανικούς διαφημιστές του γερμανικού ποδοσφαιρικού μοντέλου, που εναντιώνεται στη σύγχρονη τάξη πραγμάτων και τουλάχιστον φέτος δικαιώθηκε σε απόλυτο βαθμό.

Λελογισμένη οικονομική χρήση, αξιόπιστες επενδύσεις, εμπιστοσύνη στα φυτώρια και στον προπονητή. Γίργκεν Κλοπ και Γιουπ Χάινκες πήραν την μπαγκέτα και καθοδήγησαν τη γερμανική επανάσταση με προορισμό το Λονδίνο.

Στην αγγλική πρωτεύουσα θα βρίσκονται ο Ρόμπερτ Λεβαντόβσκι, ο Άριεν Ρόμπεν, ο Τόμας Μίλερ, ο Μάρκο Ρόις, ο Φρανκ Ριμπερί και όλα τα αστέρια των 2 ομάδων που θα δώσουν τα πάντα για να σηκώσουν για πρώτη φορά στην καριέρα τους το βαρύτιμο τρόπαιο. Μαζί τους, αν και δεν θα αγωνιστεί λόγω τραυματισμού, θα βρίσκεται και ο κορυφαίος νεαρός ποδοσφαιριστής της Γερμανίας, στο τελευταίο παιχνίδι που θα μπορούσε να φορέσει τη φανέλα των Βεστφαλών, πριν μεταπηδήσει στους Βαυαρούς. Ο Ματς Χούμελς, από την πλευρά του, αν και δεν θα είναι 100% έτοιμος, θα αγωνιστεί κανονικά απέναντι στην ομάδα όπου πέρασε 12 χρόνια από τα παιδικά και τα εφηβικά χρόνια του. Νοκ άουτ λόγω τραυματισμού θα είναι στον αντίποδα ο MVP της φετινής Μπάγερν, Τόνι Κρόος, μαζί με τον Χόλγκερ Μπάντστουμπερ, ο οποίος υπέστη υποτροπή στον παλαιότερο σοβαρό τραυματισμό του και θα μείνει για άλλους 6 μήνες εκτός δράσης.

Η γερμανική μάχη αρχίζει στις 21:45, με το Contra.gr να μεταδίδει live από νωρίς το απόγευμα τα πάντα για τον τελικό, προσδοκώντας σε ένα παιχνίδι αντάξιο των περιστάσεων. Μέχρι τότε, ακολουθεί η προαναγγελία του αγώνα…

Τα αστέρια

Όσο σημαντικός για την Ντόρτμουντ και να είναι ο Μάριο Γκέτσε, θα απουσιάσει από το γερμανικό ντέρμπι, με συνέπεια τα φώτα της δημοσιότητας να τα κλέψει ο αρχισκόρερ και της φετινής σεζόν, Ρόμπερτ Λεβαντόβσκι. Λίγες εβδομάδες πριν από την ένταξή του στην Μπάγερν (ή ένα χρόνο και λίγες εβδομάδες, εάν αποχωρήσει ως ελεύθερος το καλοκαίρι του 2014), ο Πολωνός επιθετικός θέλει να αποδείξει ότι μπορεί να τα καταφέρει στο ύψιστο διασυλλογικό επίπεδο. Ακόμα και μετά από τα 4 γκολ που σημείωσε στον ημιτελικό απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης, υπήρχε αμφιβολία σχετικά με το πρόσωπο του 24χρονου Πολωνού, ο οποίος μέχρι να ταξιδέψει στη Βεστφαλία, είχε γνωρίσει δεκάδες απορρίψεις από συλλόγους της χώρας του και του εξωτερικού, μεταξύ των οποίων και του Παναθηναϊκού. Εδώ και λίγα χρόνια φορτώνει τα αντίπαλα δίχτυα με γκολ χρησιμοποιώντας κάθε δυνατό τρόπο, απόρροια τους πλήρους σετ ικανοτήτων που διαθέτει. Παιχνίδι με το σώμα, ευλυγισία, δύναμη, κεφάλι, σουτ, ταχύτητα, σκέψη, κίνηση στον κενό χώρο. Όλα τα χαρακτηριστικά των προβεβλημένων φορ ανήκουν στο πεδίο ικανοτήτων του, ακόμα κι αν δεν του αναγνωρίζονται όσο θα έπρεπε. Ο τελικός θα είναι η βραδιά του, ώστε να σβήσει και τις ύστατες αμφιβολίες.

Όποιος κι αν είναι ο ρόλος του στην ομάδα, η αστερόσκονη που σκεπάζει κάθε κίνησή του τον χρίζει αναπόφευκτο πρωταγωνιστή. Η τύχη (ή η ατυχία του Τόνι Κρόος) τα έφερε έτσι ώστε από αναπληρωματικός και ουσιαστικά έτοιμος να αποχωρήσει από το Μόναχο, ο Άριεν Ρόμπεν έγινε ηγετικό στέλεχος της αρμάδας των Βαυαρών. Σε μία χρονιά που ο Κρόος είναι καταπληκτικός, ο Φρανκ Ριμπερί ξαναβρήκε τον παλιό, καλό εαυτό του, ο Τόμας Μίλερ ωρίμασε, ο Μάριο Μάντζουκιτς σκοράρει κατά ριπάς, οι αρχηγοί Φίλιπ Λαμ και Μπάστιαν Σβάινσταϊγκερ δίνουν το στίγμα και ο Μάνουελ Νόιερ είναι “κέρβερος” κάτω από την εστία, ο Ολλανδός εξτρέμ χρειάστηκε μόλις ένα μήνα αγώνων για να αποδείξει ότι δεν διαθέτει μόνο δύστροπο χαρακτήρα, αλλά και στόφα. “Τα πράγματα δεν είναι καλά για τον Κρόος, αλλά από την άλλη, αυτό είναι καλό για μένα. Έτσι είναι το ποδόσφαιρο”, δήλωσε ευθαρσώς ο 29χρονος μεσοεπιθετικός, ο οποίος ποτέ δεν δίσταζε να λέει την άποψή του, αψηφώντας αντιδράσεις. Και με τις εμφανίσεις των τελευταίων εβδομάδων, θύμισε ότι είναι ο βασικός τρόπος “ξεκλειδώματος” των πιο σφιχτών οπισθοφυλακών, με συνέπεια να είναι απαραίτητος σε κάθε αγώνα και δη τελικό.

Οι προπονητές

Πρόκειται για τον μοναδικό προπονητή που μπορεί να κάνει τις δηλώσεις του Ζοζέ Μουρίνιο να μοιάζουν ανιαρές. Το φαινόμενο Γίργκεν Κλοπ έχει αναλυθεί επισταμένως τον τελευταίο καιρό, μετά από την νίκη του στην προσωπική μονομαχία με τον Special One. Ο Γερμανός τεχνικός νίκησε και στα λόγια και στις πράξεις τον αντίπαλό του, αλλά το έργο του δεν περιορίζεται στα πεπραγμένα ενός μήνα. Άρχισε πριν από 5 χρόνια, όταν επελέγη να αναλάβει την Μπορούσια και να την οικοδομήσει ξανά. Ο -τότε- 40χρονος τεχνικός, αν και προερχόταν από την Zweiteliga, αποδέχθηκε την πρόκληση και 3 χρόνια αργότερα πανηγύριζε το πρωτάθλημα, με 10 πόντους διαφορά από την Μπάγερν και 7 από τη Λεβερκούζεν (του Χάινκες). Κάποτε πήγε σε συνέντευξη για δουλειά στο Αμβούργο, φορώντας ένα ξεβαμμένο τζιν. Απορρίφθηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Στην Ντόρτμουντ δεν αποχωρίζεται ποτέ το τυχερό καπελάκι του και το ατημέλητο look. Ούτε τις φωνές προς τους διαιτητές, τις αμέτρητες γκριμάτσες και τις διαρκείς οδηγίες. Είναι ο αυτός του και το απολαμβάνει, όσο κι αν δεν ταιριάζει στο άτεγκτο προφίλ των κορυφαίων προπονητών ποδοσφαίρου. “Ορειβάτες γνώριζαν ότι μπορεί να έφταναν 10 μέτρα από την κορυφή του Έβερεστ και να αναγκάζονταν να γυρίσουν πίσω. Κι όμως προσπάθησαν”, δήλωσε στη συνέντευξη Τύπου. Έτσι κι αυτός, δεν παράτησε το έργο του το καλοκαίρι, όταν έχασε ακόμα ένα βασικό στέλεχος, τον MVP του 2012, Σίντζι Καγκάβα, ένα χρόνο μετά από την απώλεια του MVP του 2011, Νουρί Σαχίν. Συνέχισε το έργο του και κράτησε την Ντόρτμουντ στην κορυφή, χωρίς να θυσιάσει ούτε ικμάδα της φιλοσοφίας του. Κι αν οι εγχώριοι τίτλοι χάθηκαν εξαιτίας ενός ανυπέρβλητου εμποδίου από το Μόναχο, στον τελικό του Champions League στο Λονδίνο, ο 45χρονος Κλοπ δεν θα σταματήσει την προσπάθεια.

Πέρυσι έχασε την ιδανική ευκαιρία. Τελικός στο Μόναχο, απέναντι σε θεωρητικά βατό αντίπαλο. Σε ηλικία 67 ετών, ίσως προλογίστηκε και ως έσχατη ευκαιρία για τον Γιουπ Χάινκες και την έχασε. Πριν από την έναρξη της φετινής σεζόν, έριξε βόμβα στους Βαυαρούς: “Το καλοκαίρι με βλέπω να κάνω κάτι διαφορετικό”. Το τέλος είχε έρθει. Ουδείς δεν μπορούσε να φανταστεί, όμως, τον τρόπο με το οποίο θα έρχονταν. Το πιο επιβλητικό πρωτάθλημα στην ιστορία της Μπάγερν είναι γεγονός, όπως και ο πρώτος εγχώριος τίτλος του Χάινκες μετά από 2 δεκαετίες. Και όλα αυτά, ενώ έπρεπε να αντιμετωπίζει από ένα σημείο και μετά την ιδιότητα του ανθρώπου που… ζεσταίνει τον πάγκο του Πεπ Γκουαρδιόλα. “Είμαι ακόμα προπονητής εδώ”, χρειάστηκε να δηλώσει on camera μετά από έναν αγώνα πρωταθλήματος. Τέλη Μαΐου και κανείς πλέον δεν το ξεχνάει. Είναι ο προπονητής που κατάφερε να νικήσει στα ίσια και χωρίς αντιποδοσφαιρικά τρικ την πιο… ποδοσφαιρική ομάδα του αθλήματος. Και όχι απλώς να τη νικήσει, αλλά να τη συνθλίψει. Είναι ο προπονητής για τον οποίο όλοι αναρωτιούνται τον λόγο που φεύγει, αφού στην αρχή της χρονιάς, ουδείς ασχολήθηκε μαζί του. Είναι ο προπονητής που τελειοποίησε την μεταμόρφωση της Μπάγερν που άρχισε με την πρόσληψη του Γίργκεν Κλίνσμαν το 2008 και που ουσιαστικά παραδίδει μία δουλειά σχεδόν αδύνατη να βελτιωθεί στον Καταλανό τεχνικό που θα τον διαδεχθεί το καλοκαίρι. Είναι ο προπονητής που εάν καταφέρει να κατακτήσει το τρόπαιο (το 2ο του μετά από τη σεζόν 1997-1998 στον πάγκο της Ρεάλ Μαδρίτης), θα φιγουράρει στο πάνθεον των Βαυαρών, μαζί με τους Ούντο Λάτεκ και Ότμαρ Χίτσφελντ.

Η προϊστορία

Μία φορά έχουν τεθεί αντιμέτωποι σε ευρωπαϊκό σκηνικό οι 2 φιναλίστ του Λονδίνου. Ήταν τα προημιτελικά Champions League της σεζόν 1997-1998, όταν η πρωταθλήτρια Ευρώπης Ντόρτμουντ αντιμετώπιζε την πρωταθλήτρια Γερμανίας Μπάγερν. Αμφότερες με Ιταλούς προπονητές (Νέβιο Σκάλια στην Ντόρτμουντ, Τζιοβάνι Τραπατόνι στην Μπάγερν), δόθηκε μεγαλύτερο βάρος στην τακτική. Η Μπορούσια έφυγε με τη “λευκή” ισοπαλία από το “Ολίμπιασταντιον” και στη Βεστφαλία ο Στεφάν Σαπουιζά “καθάρισε” στην παράταση με γκολ που σημείωσε στο 109′. Η πρόκριση ήρθε για τους Βεστφαλούς, αλλά στον επόμενο γύρο η μετέπειτα πρωταθλήτρια Ρεάλ Μαδρίτης του… Χάινκες, αποδείχθηκε απροσπέλαστο εμπόδιο.

Εντός των τειχών, οι 2 αντίπαλοι έχουν αναμετρηθεί 100 φορές σε επίσημα ματς. Η Μπάγερν μετράει τη μερίδα του λέοντος στις νίκες, με 45 επιτυχίες, έναντι 26 της Ντόρτμουντ και 29 ισοπαλιών (189-130 τα γκολ). Μόνο φέτος έχουν αναμετρηθεί 4 φορές, αρχής γενομένης από τον Αύγουστο και το σούπερ καπ. Οι Βαυαροί επικράτησαν με 2-1, ενώ στα προημιτελικά του κυπέλλου έφτασαν ξανά στη νίκη, με σκορ 1-0. Στο πρωτάθλημα αναδείχθηκαν ισόπαλες τόσο στον 1ο γύρο, όσο και στον 2ο με το ίδιο σκορ (1-1).

Σε επίπεδο τελικών, οι 2 ομάδες έχουν τεθεί αντιμέτωπες 5 φορές. Το 2008, στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου, η Μπάγερν επικράτησε 2-1 στην παράταση της Ντόρτμουντ για το Κύπελλο Γερμανίας σε ένα συγκλονιστικό παιχνίδι, όπου ο Μλάντεν Πέτριτς ισοφάρισε στο 2ο λεπτό των καθυστερήσεων και ο Λούκα Τόνι διπλασίασε τα τέρματά του στο 103′. Από εκείνο το ματς έχουν διασωθεί ο Ματς Χούμελς (δανεικός από την Μπάγερν) για την Ντόρτμουντ και οι Λαμ, Σβάινσταϊγκερ, Ριμπερί και Βαν Μπούιτεν για την Μπάγερν. Τέσσερα χρόνια αργότερα, η Ντόρτμουντ πήρε εκδίκηση με εκκωφαντικό τρόπο, σκορπίζοντας με 5-2 τους Βαυαρούς στο ίδιο γήπεδο και τον Λεβαντόβσκι να σημειώνει χατ τρικ.

Από εκεί και πέρα, υπάρχουν οι 2 αναμετρήσεις του σούπερ καπ που προηγήθηκαν εκείνης της φετινής σεζόν. Αρχικά, το 1989 στο Κάιζερσλαουτερν, όπου σε ένα θεαματικό ματς, η ομάδα του Χορστ Κέπελ επιβλήθηκε εκείνης του Χάινκες (στην πρώτη θητεία του στους Βαυαρούς) με 4-3, χάρη σε τέρμα του Αντρέας Μέλερ στο 88′. Το καλοκαίρι του 2008, στο πρώτο ματς του Κλοπ στον πάγκο της, η Ντόρμουντ νίκησε 2-1 την Μπάγερν χάρη στα τέρματα των Γιάκουμπ Μπλαστσικόβσκι και Τάμας Χάιναλ (είχε μειώσει ο Μεχμέτ Εκιτσί) και έδωσε χαρά σε 50.000 φίλαθλους της στη Βεστφαλία, αν και ο θεσμός δεν ήταν αναγνωρισμένος εκείνη τη χρονιά από τη λίγκα, εξαιτίας της ταυτόχρονης ύπαρξης του λιγκ καπ.

Η πορεία

Αν την περσινή σεζόν η Ντόρτμουντ απέτυχε παταγωδώς σε έναν όμιλο με Άρσεναλ, Μαρσέιγ και Ολυμπιακό, φέτος λίγοι της έδιναν τύχη στο “γκρουπ του θανάτου” με Ρεάλ Μαδρίτης, Μάντσεστερ Σίτι και Άγιαξ. Κι όμως, οι πρωταθλητές Γερμανίας δεν πτοήθηκαν και αντιμετώπισαν ως ίσο προς ίσο την πρωταθλήτρια Ισπανίας, Αγγλίας και Ολλανδίας, κατακτώντας την κορυφή του ομίλου. Δύο νίκες επί του “Αίαντα” και μάλιστα η μία επιβλητική μέσα στο Άμστερνταμ με 4-1, νίκη επί των “μερένγκες” στη Γερμανία και απώλεια νίκης στο 89′ στη Μαδρίτη και ισοπαλία 1-1 στο Μάντσεστερ με τους “πολίτες” και νίκη 1-0 την τελευταία αγωνιστική, παρότι ο Κλοπ χρησιμοποίησε πολλούς αναπληρωματικούς. Η κλήρωση των νοκ άουτ έφερε την Ντόρτμουντ απέναντι σε ένα εξίσου ενθουσιώδες σύνολο του θεσμού, τη Σαχτάρ Ντόνετσκ. Το παιχνίδι στην Ουκρανία ήταν αμφίρροπο, τελείωσε ισόπαλο 2-2 και όλα κρίθηκαν στον επαναληπτικό. Η κυριαρχία των Βεστφαλών ήταν καθολική και το 3-0 τους έστειλε στην επόμενη φάση, πάνω στη Μάλαγα.

Το 0-0 της Ανδαλουσίας άφησε τα πάντα ανοιχτά ενόψει ρεβάνς, αν και η Ντόρτμουντ έχασε τα… άχαστα στο “Ροσαλέδα”. Στο 2ο ματς η ομάδα του Μανουέλ Πελεγκρίνι βελτιώθηκε και μέχρι το 1ο λεπτό των καθυστερήσεων είχε προβάδισμα πρόκρισης με 2-1. Το 2ο γκολ, μάλιστα, προήλθε από οφσάιντ, με συνέπεια να έρθει στο προσκήνιο για ακόμα μία φορά η αδυναμία των (πέντε) διαιτητών σε ένα τόσο υψηλό επίπεδο. Την παράσταση, όμως, δεν κατάφεραν να την κλέψουν οι άντρες με τα μαύρα. Σε μία από τις πιο συγκλονιστικές ανατροπές όλων των εποχών, ο Μάρκο Ρόις και ο Φελίπε Σαντάνα (οφσάιντ) σημείωσαν 2 γκολ στις καθυστερήσεις και έδωσαν το σύνθημα για τους πανηγυρισμούς, που είχαν αρχίσει ήδη από ένα εκπληκτικό κορεό. Στον επόμενο γύρο είχε έρθει η ώρα της Ρεάλ Μαδρίτης. Φαβορί για αρκετούς πριν από την έναρξη της σεζόν, γνώριμος αντίπαλος για την Ντόρτμουντ. Ο Λεβαντόβσκι έκανε πάρτι στο 1ο ματς, έγινε ο μοναδικός παίκτης που έχει σημειώσει καρέ σε αυτόν τον γύρο του θεσμού και έβαλε τις βάσεις πρόκρισης στον τελικό. Στον επαναληπτικό του “Σαντιάγο Μπερναμπέου”, σε ένα ανοιχτό παιχνίδι με πολλές φάσεις εκατέρωθεν, η Ρεάλ πήγε να “κλέψει” την πρόκριση με 2 γκολ στο τέλος, αλλά περιορίστηκε στη νίκη 2-0, που έστειλε τους Βεστφαλούς στον τελικό.

Εάν η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί, σίγουρα οι φίλαθλοι της Μπάγερν δεν ήταν αρκετά ευχαριστημένη από την πορεία της ομάδας στη φάση των ομίλων. Η νίκη επί της Βαλένθια με “σβηστές μηχανές” δεν έδωσε τροφή για μεγαλόπνοα σχέδια και η κατραπακιά με 3-1 στη Λευκορωσία από την ΜΠΑΤΕ Μπορίσοφ “πυροδότησε” κριτική. Παρά την άσχημη εμφάνιση, η νίκη 1-0 επί της Λιλ στη Γαλλία παρείχε την ουσία που ήθελαν οι Βαυαροί, μέχρι να έρθει το ξέσπασμα με 6-1 στο αντίστοιχο παιχνίδι της “Άλιαντς Αρένα”. Ακόμα μία “σβηστή” ισοπαλία με τη Βαλένθια και η… εκδίκηση κόντρα στην ΜΠΑΤΕ με 4-1 έστειλαν τους Βαυαρούς ως επικεφαλής ομίλου στην επόμενη φάση. Η κληρωτίδα έφερε αντιμέτωπη την Άρσεναλ. Οι Βαυαροί χρειάστηκαν μόλις 21 λεπτά για να λήξουν την υπόθεση πρόκριση. Δύο γρήγορα γκολ στο Λονδίνο και παρά τη μείωση του σκορ από έναν πρώην (Λούκας Ποντόλσκι), ο Μάριο Μάντζουκιτς διαμόρφωσε το θριαμβευτικό 3-1. Στον επαναληπτικό, η απροσεξία και η αστοχία των γηπεδούχων, λίγο έλειψε να κοστίσει. Ο Γιοάν Ζιρού άνοιξε το σκορ στο 3′, ο Λοράν Κοσιελνί έκανε το 2-0 στο 86′ και από εκείνο το παιχνίδι στις 13 Μαρτίου του 2013 μέχρι σήμερα, μόνο η Ντόρτμουντ έχει καταφέρει να αποτρέψει νίκη της Μπάγερν σε όλες τις διοργανώσεις.

Η Γιουβέντους ήταν η πρώτη ομάδα στο Champions League που επιχείρησε να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Μπάγερν. Το 2-0 της “Άλιαντς Αρένα” αδικεί την προσπάθεια των παικτών του Γιουπ Χάινκες, που δεν αντιμετώπισαν κανένα πρόβλημα απέναντι στην ξεσυνηθισμένη σε μεγάλα ραντεβού “γηραιά κυρία”. Στον επαναληπτικό του Τορίνο, η κορυφαία άμυνα του κόσμου της περσινής σεζόν απέτυχε να σταματήσει το “τρένο” από τη Βαυαρία και η δεύτερη νίκη με 2-0 έστειλε πανηγυρικά την Μπάγερν στον ημιτελικό και στην Μπαρτσελόνα. Η ίντριγκα ήδη είχε σχηματιστεί ελέω Πεπ Γκουαρδιόλα. Ο 42χρονος τεχνικός, όμως, δεν ήταν ούτε στον ένα πάγκο, ούτε στον άλλον. Και σίγουρα εκεί που χρειαζόταν, μιλούσαν καταλανικά. Με μία επίδειξη δύναμης και αρκετά διαιτητικά λάθη υπέρ και των 2 πλευρών, η Μπάγερν ώθησε τους “μπλαουγκράνα” στην πιο βαριά ευρωπαϊκή ήττα τους μετά από 16 χρόνια και το 4-0 από την Ντιναμό Κιέβου. Ο ποδοσφαιρικός κόσμος είχε μείνει άναυδος από τη μαγική βραδιά της Μπάγερν και στον επαναληπτικό ολοκληρώθηκε η αλλαγή σκυτάλης στο παγκόσμιο προσκήνιο. Η Μπάγερν ισοπέδωσε με 3-0 τους “μπλαουγκράνα” (δίχως τον ανέτοιμο Λιονέλ Μέσι) και με το εντυπωσιακό συνολικό σκορ 7-0, προχώρησε στον τελικό.

Ο τόπος

Η ήττα της εθνικής Αγγλίας από τη Γερμανία αποτέλεσε το (ποδοσφαιρικό) “κύκνειο άσμα” του “Γουέμπλεϊ” το 2000. Εν έτει 2013, επ’ ευκαιρία της συμπλήρωσης 150 ετών ύπαρξης της αγγλικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, διεξάγεται ο τελικός της κορυφαίας ποδοσφαιρικής διοργάνωσης με φιναλίστ 2 γερμανικούς συλλόγους. Το “Γουέμπλεϊ” ανακατασκευάστηκε το 2007 έναντι 915.000.000 ευρώ, εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο σύγχρονα γήπεδα του κόσμου, αλλά παραμένει τόπος πανηγυρισμών ξένων συλλόγων σε αυτό το επίπεδο.

Έδρα της εθνικής Αγγλίας στο ποδόσφαιρο και σε άλλα αθλήματα, τόπος φιλοξενίας των τελικών του Κυπέλλου της χώρας, του Λιγκ Καπ και των πλέι οφ μικρότερων κατηγοριών. Έδρα σπουδαίων διοργανώσεων του ράγκμπι, πίστα για το ετήσιο Race of Champions και από το φθινόπωρο έδρα διεξαγωγής 2 αγώνων του NFL!

Επτά φορές έχουν διεξαχθεί τελικοί του Κυπέλλου Πρωταθλητριών σε αυτό τον χώρο, το 1963 (Μίλαν – Μπενφίκα), το 1968 (Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ – Μπενφίκα), το 1971 (Άγιαξ – Παναθηναϊκός), το 1978 (Λίβερπουλ – Μπριζ), το 1992 (Μπαρτσελόνα – Σαμπντόρια) και το 2011 (Μπαρτσελόνα – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ).

Το τρόπαιο

Από το 1956 μέχρι το 2012, το τρόπαιο της σημαντικότερης διασυλλογικής διοργάνωσης της Ευρώπης έχει απονεμηθεί 57 φορές σε 22 διαφορετικές ομάδες. Πέντε εξ αυτών, πληρώντας τις προϋποθέσεις που έχει θέσει η UEFA, έχουν στη συλλογή τους το αυθεντικό τρόπαιο, αρχίζοντας από τη Ρεάλ Μαδρίτης. Η UEFA, το 1967, απένειμε στους πρωταθλητές Ευρώπης της εποχής το τρόπαιο που είχε δωρίσει η γαλλική αθλητική εφημερίδα “L’ Equipe” στην ευρωπαϊκή συνομοσπονδία, αφού μετρούσε ήδη 6 κατακτήσεις.

Η Σέλτικ, η νικήτρια του θεσμού του 1967, πανηγύρισε με το 2ο στη σειρά τρόπαιο, το οποίο κατασκεύασε ο Ελβετός χρυσοχόος Γιργκ Στάντελμαν και το σχεδιασμό του ολοκλήρωσε ο Φρεντ Μπάνινγκερ μετά από 340 ώρες εργασίας. Το δεύτερο τρόπαιο, ύψους 62 εκατοστών, βάρους 7,5 κιλών και κόστους 10.000 ελβετικών φράγκων (περίπου 6.500 ευρώ), είχε ορισμένες διαφορές από το πρώτο και κατέληξε στις προθήκες του Άγιαξ.

Το 1968-1969, η UEFA αποφάσισε να θέσει 2 κριτήρια, ώστε το τρόπαιο να περνά οριστικά στα χέρια ορισμένων ομάδων. Για να το πράξει αυτό ένας σύλλογος θα έπρεπε είτε να κατακτήσει το θεσμό για 3 συνεχείς σεζόν, ή συνολικά 5. Ο “Αίαντας” κατάφερνε από το 1971 μέχρι το 1973 να “αναρριχάται” διαρκώς στην κορυφή της Ευρώπης κι έτσι έγινε η 2η ομάδα που απέκτησε στην κατοχή της το αυθεντικό τρόπαιο. Τρία χρόνια μετά, αυτή η… παρέα μεγάλωσε, αφού από το 1974 μέχρι το 1976 η Μπάγερν ήταν αυτή που πανηγύριζε 3 συνεχείς κατακτήσεις του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.

Πέρασαν περίπου 20 χρόνια, μέχρι να χρειαστεί και 4η έκδοση του τροπαίου. Στον τελικό της Αθήνας το 1994, η Μίλαν συνέτριψε με 4-0 την Μπαρτσελόνα και κατέκτησε για 5η φορά την κορυφή της Ευρώπης, με αποτέλεσμα να δημιουργήσει χώρο στο μουσείο της για το ξεχωριστό έκθεμα. Έντεκα χρόνια μετά, η Μίλαν έδωσε το δικαίωμα στη Λίβερπουλ να εισχωρήσει και αυτή σε αυτό το κλειστό κλαμπ ομάδων, αφού μετά τον τελικό της Κωνσταντινούπολης, οι “κόκκινοι” κατέκτησαν κι αυτοί τον 5ο τίτλο της ιστορίας τους και πήραν το αυθεντικό τρόπαιο στο Μέρσεϊσαϊντ.

Οι κάτοχοι των… αυθεντικών τιμημένων

1967: Ρεάλ Μαδρίτης, μετά από 6 κατακτήσεις

1973: Άγιαξ, μετά την 3η συνεχή κατάκτηση

1976: Μπάγερν Μονάχου, μετά την 3η συνεχή κατάκτηση

1994: Μίλαν, μετά την 5η κατάκτηση

2005: Λίβερπουλ, μετά την 5η κατάκτηση