Το προφίλ του Αλιακσάντρ Χλεμπ

O playboy” του Μινσκ

Είκοσι χρόνια αργότερα, αυτό το καχεκτικό παιδάκι με τα σκαμμένα μάγουλα έχει περάσει στην αντίπερα όχθη του κομμουνιστικού βίου, υιοθετώντας έναν κοσμοπολίτικο τρόπο ζωής και αποκτώντας τη φήμη “playboy με δυτικές αμοιβές” πίσω στο Μινσκ.

Όλα αυτά οφείλονται σε μία πορεία περίπου 10 ετών στο χώρο του ποδοσφαίρου. Μία πορεία που άρχισε από τις ακαδημίες της Ντιναμό Μινσκ και που πρωτοπήρε μία κατεύθυνση το 1998, όταν μετακόμισε στο Μπορίσοφ και στις ακαδημίες της ΜΠΑΤΕ. Την επόμενη σεζόν, σε ηλικία 18 ετών, έγινε μέλος της αντρικής ομάδας, που έμεινε στην ιστορία για το “παρθενικό” πρωτάθλημα (από τα πολλά που ακολούθησαν) του συλλόγου. Οι σκάουτς δεν άργησαν να ανακαλύψουν τον αδύνατο, αλλά ταλαντούχο Λευκορώσο με τις 30 συμμετοχές στην εθνική κ-21 και τη μάχη κέρδισε η Στουτγκάρδη, η οποία απέσπασε και την υπογραφή του μικρού αδερφού του, Βιάτσεσλαβ.

Κόντρα στον Παναθηναϊκό

Ένας χρόνος στη 2η ομάδα και ακολούθως προβιβασμός υπό τις οδηγίες του Φέλιξ Μάγκατ. Το νεανικό σύνολο του “θρύλου” του γερμανικού ποδοσφαίρου υπήρξε μία από τις ευχάριστες νότες της Bundesliga στην αρχή της νέας χιλιετίας, τερματίζοντας στη 2η θέση (πίσω από την Μπάγερν Μονάχου) τη σεζόν 2002-2003. Την επόμενη σεζόν, στο Champions League και στη φάση των ομίλων μαζί με Παναθηναϊκό (νίκες 2-0 στη Γερμανία και 3-1 στη Λεωφόρο), η νίκη επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σήμανε το αγωνιστικό ναδίρ του Λευκορώσου. Μπορεί να μην σκόραρε πολύ (13 γκολ σε 137 παιχνίδια πρωταθλήματος), ωστόσο ήταν το μυαλό και τα μάτια του προπονητή σε θέση επιθετικού μέσου-οργανωτή, πίσω από τους επιθετικούς.

Οι κούρσες του προς πάσα κατεύθυνση και η διορατικότητα για την τελική πάσα έκαναν γνωστό το όνομά του σε κάθε μπλοκάκι προπονητή και όταν το καλοκαίρι του 2004 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία ο Ματίας Ζάμερ, άνοιξε ο δρόμος για μεγαλύτερα πράγματα για τον Χλεμπ. Το κλίμα μεταξύ των 2 αντρών ήταν ψυχρό και το επόμενο καλοκαίρι ο Αρσέν Βενγκέρ άδραξε την ευκαιρία, παίρνοντάς τον στο “Χάιμπουρι”. Το πρώτο μισό της σεζόν στιγματίστηκε από έναν τραυματισμό στο γόνατο που υπέστη με την εθνική Λευκορωσίας και τον κράτησε εκτός για περίπου 2 μήνες, και από κάποιες κακές εμφανίσεις που οφείλονται στις δυσκολίες προσαρμογής.

Στον τελικό με την Μπαρτσελόνα

Ο Λευκορώσος είχε συνηθίσει στους ήπιους τόνους της μικρής Στουτγκάρδης, με συνέπεια να δυσκολευτεί στο Λονδίνο, ωστόσο μέχρι τον Μάρτιο είχε γίνει βασικό κι αναπόσπαστο μέλος της ενδεκάδας των “κανονιέρηδων” και συγκεκριμένα της δεξιάς πτέρυγας, σχηματίζοντας ένα αξιόλογο ντουέτο με τον Εμανουέλ Εμπουέ. Ο Μάιος του 2006 τον βρήκε στον τελικό του Champions League κόντρα στην Μπαρτσελόνα, με τα γνωστά αποτελέσματα.

Οι επόμενες 2 σεζόν τον βρήκαν με τη φανέλα της Άρσεναλ μονίμως ιδρωμένη. Το 2006-2007 αγωνίστηκε σε 48 ματς και σημείωσε 3 γκολ, ενώ το 2007-2008 μετακινήθηκε αρχικά στον άξονα, ως κρυφός κυνηγός και όταν αποθεραπεύτηκαν οι Εμανουέλ Αντεμπαγιόρ και Εντουάρντο, επέστρεψε στη δεξιά πτέρυγα του 4-4-2. Οι τραυματισμοί (και μία τιμωρία 3 αγώνων για βιαιοπραγία) δεν έλειψαν ούτε και τώρα.

Το καλοκαίρι του 2008 η Μπαρτσελόνα δαπάνησε 15.000.000 ευρώ και συμφώνησε να δώσει ακόμη 2.000.000 ευρώ εάν κατακτούσε πρωτάθλημα μέσα σε 2 χρόνια. Το πέτυχε από την πρώτη σεζόν, κατακτώντας κάθε διαθέσιμο τίτλο, χωρίς τη συμβολή του Χλεμπ. Ο αρχηγός της εθνικής Λευκορωσίας από το 2007 (παρά την κριτική που δέχθηκε για έλλειψη προσπάθειας όταν αγωνίζεται με το εθνόσημο) δεν βρήκε χώρο και θέση στην ενδεκάδα των “μπλαουγκράνα” και κινούταν μεταξύ πάγκου κι εξέδρας.

Η ανταλλαγή με τον Ιμπραχίμοβιτς

Ως εκ τούτου, ζήτησε να φύγει από τον Μάρτιο, αλλά απέρριψε το συμβόλαιο της Ίντερ, στο πλαίσιο της μεγάλης ανταλλαγής Ζλάταν Ιμπραχίμοβιτς, Σαμουέλ Ετό και πακτωλού χρημάτων. Κατέληξε δανεικός για 1 χρόνο στη Στουτγκάρδη, αλλά σε 27 συμμετοχές δεν θύμισε σε τίποτα τον παλιό, καλό εαυτό του, κάτι το οποίο οφείλεται και στην ξεπεσμένη εικόνα και των Σουηβών. Το καλοκαίρι του 2010 περίμενε μέχρι την τελευταία στιγμή μία καλή πρόταση δανεισμού, αλλά αυτή ήρθε από την Μπέρμιγχαμ, την ύστατη στιγμή της μεταγραφικής περιόδου. Τα προβλήματα τραυματισμών του στέρησαν τη συμμετοχή στο νικηφόρο τελικό του λιγκ καπ κόντρα στην Άρσεναλ και το καλοκαίρι του 2011 απέρριψε το ενδεχόμενο παραμονής στην ομάδα που είχε υποβιβαστεί στην Champions League.

Η ικανοποιητική πρόταση

Με την Μπαρτσελόνα να έχει λησμονήσει ουσιαστικά την ύπαρξή του, ο Χλεμπ εξακολουθούσε να προσπαθεί να βρει ικανοποιητική πρόταση για να αποχωρήσει. Η Βόλφσμπουργκ του προπονητή που τον ανέδειξε, του Μάγκατ, του έδωσε την ευκαιρία στις 31 Αυγούστου, αλλά πολύ γρήγορα διέψευσε τις όποιες προσδοκίες. Αιτία ήταν και πάλι μία σειρά τραυματισμών, η οποία του επέτρεψε να αγωνιστεί μόλις σε 182 λεπτά (4 ματς) και να σημειώσει 1 τέρμα στην 3η θητεία του στο γερμανικό πρωτάθλημα. Στις 31 Δεκεμβρίου του 2011 ολοκληρώθηκε ο δανεισμός του και έκτοτε ανήκει στην Μπαρτσελόνα.