Το σχόλιο του Γιάννη Νάτου για τον θρίαμβο του Αρη επί της Ατλέτικο Μαδρίτης

Ναι, επί της Κυπελλούχου Ευρώπης, αυτής της ομάδας που κέρδισε το Σούπερ Καπ κόντρα στην Ίντερ…

Μπορεί το μπάτζετ να έχει περιοριστεί φέτος, κινούμενο σύμφωνα με τις επιταγές του ΔΝΤ αλλά και της UEFA που έχει θέσει όρους ομαλοποίησης των οικονομικών κάθε ομάδας μέχρι το 2013, αλλά όλα λειτουργούν με τον επιθυμητό τρόπο. Για να συμβεί αυτό, εξασφαλίστηκε μία σειρά από παράγοντες που εγγυώνται την ομαλή λειτουργία αφενός, τη γιγάντωση της ομάδας αφετέρου.

Η παραμονή του Έκτορ Ραούλ Κούπερ είναι το κλειδί. Ο Αργεντινός δε διστάζει να πειραματιστεί, ποτέ όμως ο κόσμος ή η διοίκηση δεν έχει άρει την εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του. Και πώς να γίνει αυτό; Ο Κούπερ γνωρίζει άψογα να διαβάζει την αντίπαλη ομάδα και να προετοιμάζει τους παίκτες του. Αυτό έπραξε στο δεύτερο αγώνα με την Αούστρια Βιέννης, όπου δεν επέτρεψε στους αντιπάλους του να κεφαλοποιήσουν την έδρα τους, στον εναρκτήριο αγώνα της Σούπερ Λίγκας όπου άλλαξε τη μισή ομάδα και το περιβόητο σύστημα 4 4 2 αλλά έφτασε σχετικά εύκολα στην επικράτηση μέσα στην Καβάλα, και βέβαια, απέναντι στον Κίκε Φλόρες και τους διαφημισμένους παίκτες του.

Αυτό το στήσιμο δε, προκαλεί θαυμασμό επειδή ο Αργεντινός μετέτρεψε ένα σύνολο απλά καλών παικτών σε μια σούπερ ομάδα, απορία επειδή κανείς δεν έσπευσε να πιέσει τον Κούπερ που αποτελούσε μέχρι χτες πολυτέλεια για την ομάδα της Θεσσαλονίκης ώστε να τον κάνει δικό του, πρόκληση καθώς ο Άρης είναι αναγκασμένος πλέον μαζί του να κοιτάξει ψηλότερα.

Δύο βασικοί παράγοντες έχουν εγγυηθεί την παραμονή του στην ομάδα: αφενός η διοίκηση Αθανασιάδη, η οποία όμως, είναι το αποτέλεσμα του μοναδικού για την Ελλάδα μοντέλου της Λέσχης Φίλων Άρη, φορέας που ελέγχει και εκλέγει τη διοίκηση της ΠΑΕ. Δεύτερος και κυριότερος παράγοντας, είναι ο φίλαθλος κόσμος της ομάδας.

Οι οργανωμένοι οπαδοί έχουν μία λέξη πάνω στην οποία χτίζουν τα τελευταία χρόνια δεσμούς που δείχνουν άρρηκτοι: FAMILIA. Ανεξάρτητα από τις πρακτικές που έχουν ακολουθήσει, κατάφεραν κάτι μοναδικό, να συσπειρώσουν τον κόσμο, αυτό το λαό που πάντα είχε στάση επικριτική, στοιχείο του DNA της ομάδας. Κι όμως, το οπαδικό κίνημα με την ισχύ του αλλάζει αυτή τη λογική, διδάσκει ενότητα και ιεραρχία στην οποία δεσπόζει το καλό της ομάδας.

Εν τέλει, δεν είναι απλό να μετατρέψεις ένα γήπεδο σε bombonera της Ευρώπης. Όχι, δηλαδή, στη Χαριλάου και το κουκλίστικο πλην όμως μικρό «Κλεάνθης Βικελίδης», όπου ο Άρης πάντα ανέδυε ποιότητα και πείσμα, ποτέ όμως στο παρελθόν δεν έδειχνε τόσο Ευρωπαίος. Οι φίλαθλοι με τη στάση τους το πέτυχαν, πίεσαν τον σπουδαίο Ντιέγκο Φορλάν και τον έκαναν να θυμάται πλέον ως μία ξεχωριστή βραδιά την παρουσία του στην έδρα του Άρη.

Δεν είναι μικρό, ούτε λίγο, πάνω απ’ όλα δεν είναι απλό. Ο Άρης δεν μπορεί να κοιτάξει πίσω, πήρε προβάδισμα για την πρόκριση στην επόμενη φάση του Europa League, αν υποθέσουμε πως η Ατλέτικο δεν θα ξαναχάσει στον όμιλο, και επιστρέφει στη Σούπερ Λίγκα, όπου δεν μπορεί να μείνει άπραγος. Το πανό που κρεμάστηκε στη Θύρα 2 και φάνηκε μόλις καταλάγιασε το σύννεφο από τα χαρτάκια των 4 τόνων, αναρωτήθηκε ποιός θα μπορέσει να σώσει το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο Άρης με την οργάνωση, την παρουσία της ομάδας στο γήπεδο και του κόσμου στις κερκίδες, μπορεί να κάνει την αρχή.