Το σχόλιο του Σάκη Γκίνα για την ισοπαλία του ΠΑΟΚ στη Μπριζ
Η αποστολή του ΠΑΟΚ στο Μπριζ εξετελέσθη, αφού ο βασικός στόχος που ήταν η αποφυγή της ήττας επιτεύχθηκε. Περισσότερο, όμως, και από τον εκτός έδρας βαθμό, ικανοποίησε η προσωπικότητα και η ωριμότητα που έδειξε η ομάδα του Παύλου Δερμιτζάκη όταν βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο με το γκολ του Κουεμάχα σε καίριο χρονικό σημείο του αγώνα, και η οποία μεταφράστηκε σε ισοφάριση, με την ωραία κεφαλιά του Μαλεζά.
Στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, βέβαια, εκ νέου επικράτησε η κλασική ελληνική μουρμούρα μετά το ματς, με το επιχείρημα ότι ο ΠΑΟΚ θα έπρεπε να κατατροπώσει την μετριότατη ομάδα που λέγεται Μπριζ μέσα στην έδρα της. Θα θυμίσω, απλά, ότι ο ΠΑΟΚ δεν είναι ούτε η Μπαρτσελόνα, ούτε η Ρεάλ. Η τελευταία του μεγάλη ευρωπαϊκή επιτυχία χρονολογείται πριν από 13 χρόνια, όταν απέκλεισε την Άρσεναλ στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Έκτοτε είχε μια πρόκριση επί της Ουντινέζε το 2000 και πέραν τούτου ουδέν.
Θα θυμίσω ακόμα ότι ο ΠΑΟΚ προέρχεται από την “ανύπαρκτη” σχολή του ελληνικού ποδοσφαίρου, σε αντίθεση με το Βελγικό ποδόσφαιρο που έχει μεγάλη παράδοση, παρότι βρίσκεται εδώ και πολλά χρόνια σε πτώση. Θα θυμίσω, επίσης, το αυτονόητο, ότι, δηλαδή, μια ισοπαλία σε εκτός έδρας παιχνίδι ομίλου ευρωπαϊκής διοργάνωσης δεν μπορεί επ’ ουδενί να θεωρηθεί αποτυχία, εκτός και εάν ο αντίπαλος είναι ομάδα από το Λιχνεστάιν, το Λουξεμβούργο ή τη Μάλτα.
Η αντίδραση του ΠΑΟΚ, ιδίως, στο τελευταίο 20λεπτο, διάστημα κατά το οποίο “στραγγάλισε” την Μπριζ μέσα στην έδρα της, απέσπασε τα εγκωμιαστικά σχόλια του έμπειρου προπονητή της Άντρι Κόστερ, ο οποίος χαρακτήρισε τον δικέφαλο του βορρά σοβαρή και συγκεντρωμένη ομάδα. Και αυτό είναι σημαντικό γεγονός, γιατί ως γνωστό, κάθε άλλο παρά φημιζόμαστε ως λαός για την σοβαρότητα και την συγκέντρωσή μας στον στόχο μας. Η εμφάνιση του ΠΑΟΚ στο Μπριζ ήταν μια αξιοπρεπή εκπροσώπηση του ελληνικού ποδοσφαίρου και επαναφέρει την ομάδα της Θεσσαλονίκης στα στάνταρ της ευρωπαϊκής της παράδοσης κατά την δεκαετία του ’70 και του ’80.
Βασικό ρόλο, κατά την γνώμη μου, της αξιοσημείωτης αντίδρασης του ΠΑΟΚ στο τελευταίο κρίσιμο 20λεπτο, έπαιξε η είσοδο του Ελ Ζαρ στη θέση του Παπάζογλου. Από τότε σταμάτησε η ομάδα να παίζει με… δέκα παίκτες, αφού ο Παπάζογλου ήταν ωσεί παρών στο παιχνίδι. Με την είσοδο του ευδιάθετου Μαροκινού, που έδωσε τα πρώτα δείγματα γραφής, “γέμισε” η επίθεση του ΠΑΟΚ, ο οποίος “στρίμωξε” τους Βέλγους στην περιοχή τους και όχι μόνο τους ισοφάρισε, αλλά με λίγο τύχη θα έπαιρνε και την νίκη στο τέλος. Μην τα θέλουμε, όμως, και όλα δικά μας, διότι και η Μπριζ με το δοκάρι του Πέρισιτς στις αρχές του πρώτου ημιχρόνου και την μεγάλη ευκαιρία του Κουεμάχα στις αρχές του δευτέρου θα μπορούσε να είχε “καθαρίσει” το παιχνίδι νωρίτερα.
Το γκολ της ισοφάρισης προήλθε από στημένη μπάλα, που ήταν και είναι το δυνατό σημείο του ΠΑΟΚ τα τελευταία χρόνια και μια φάση (κόρνερ στο πρώτο δοκάρι και κεφαλιά) χιλιοδοκιμασμένη στις προπονήσεις από τον Φερνάντο Σάντος, η οποία εξακολουθεί και αποφέρει πολύτιμα γκολ. Συγχαρητήρια αξίζουν και στον Στέλιο Μαλεζά για το πολύ ωραίο άλμα και την κεφαλιά που έπιασε, αιφνιδιάζοντας τον αντίπαλο γκολκίπερ.
Ο ΠΑΟΚ είχε στο Μπριζ την δυνατότητα μεγαλύτερης εκμετάλλευσης των γρήγορων Σαλπιγγίδη και Βιερίνια στην επίθεση, απέναντι στην δυσκίνητη Βελγική άμυνα, αλλά προς αυτή την κατεύθυνση δεν βοήθησαν και οι παραγωγικοί μέσοι, ο Ίβιτς με τον Γκαρσία, που δεν ήταν σε καλή μέρα. Πάντως, η ταχύτητα του διδύμου Βιερίνια και Σαλπιγγίδη είναι ένα συγκριτικό πλεονέκτημα του ΠΑΟΚ που χρίζει παρεταίρω αξιοποίησης, η οποία θα έρθει φυσικά μέσα από την πολύ δουλειά στις προπονήσεις.
Συμπερασματικά, με μια νίκη επί της Δυναμό Ζάγκρεμπ σε 15 μέρες στη Τούμπα ο ΠΑΟΚ μπαίνει επικεφαλής του ομίλου του και παίρνει προβάδισμα πρόκρισης για την επόμενη φάση. Να, γιατί ήταν σημαντική και χρήσιμη η ισοπαλία στο Μπριζ.
