Το χειρουργείο και το άλλοθι…
Aπό τη μία τα λάθη του Τριτσώνη και από την άλλη τα λάθη του Μπάγεβιτς και η συνολική εικόνα της ΑΕΚ στο Καραϊσκάκη. Ο Γ.Ξενάκης σχολιάζει τις δύο όψεις του νομίσματος. Την Πέμπτη (19:00) ο αγώνας με τον Αρη.
Τίποτα απολύτως δεν έγινε και δεν θα γίνει. Ουδείς θα συγκινηθεί, κανενός τ’ αυτί δεν θα ιδρώσει. Οι «ισχυροί» και «μάγκες πρόεδροι» θα συνεχίσουν να καταδυναστεύουν το ελληνικό ποδόσφαιρο. Οι «ανίσχυροι», καλή ώρα σαν την ΑΕΚ, δυστυχώς θα συνεχίσουν να τρώνε τις σφαλιάρες, θα φωνάζουν, θα χτυπιούνται, θα τους πνίγει το δίκιο, αλλά ποιος τους ακούει. Στο τέλος θα είναι και εκτεθειμένοι. Γιατί όσο πιο πολύ φωνάζεις, τόσο περισσότερο μικραίνεις.
Δεν μπαίνω στη διαδικασία να αναλύσω τις φάσεις, δηλαδή το αυτονόητο, όλα αυτά που είδαν τα ματάκια μας και τα οποία συνιστούν καραμπινάτη αλλοίωση αποτελέσματος. Και είναι εντελώς γελοίο να προσπαθούν κάποιοι να …αθωώσουν τον Τριτσώνη, βάζοντας στην ίδια ζυγαριά την πιθανότητα να μην είναι πέναλτι του Καφέ με την κλοπή της χρονιάς στο 85’. Κι αν δεν τον βρίσκει με το πόδι ο Ζεβλάκοφ, το οποίο όντως το μαζεύει, τον πετυχαίνει τον Καφέ με το γόνατο. Κι αν δεν τον ανατρέπει ούτε με το γόνατο, λίγα λεπτά αργότερα υπάρχει πέναλτι – μαρς στον Σκόκο και αποβολή του Αβραάμ. Ας παίξει ο Ολυμπιακός από το 29’ με 10 παίκτες και μετά το συζητάμε ξανά.
Το ακυρωθέν γκολ του Μανωλά λίγο πριν το τέλος, δεν είναι απλώς μια απόφαση της στιγμής ενός διαιτητή που ενδεχομένως του είπαν ότι το πέναλτι μπορεί και να μην ήταν, οπότε κάτσε σου λέει να ρεφάρουμε. Είναι νοοτροπία. Είναι πλύση εγκεφάλου. Είναι επίδειξη δύναμης. Είναι ένα ολόκληρο σύστημα που η ΑΕΚ το παρακολουθεί, ανήμπορη να αντιδράσει, εκ του μακρόθεν. Γιατί και ο «μάγκας πρόεδρος» (που λέει και ο Δημητριάδης) ο οποίος θα μπορούσε να ξεριζώσει αυτή τη νοοτροπία, παρακολουθεί την ΑΕΚ εκ του μακρόθεν. Και καταπώς φαίνεται θα συνεχίσει εξ αποστάσεως να απολαμβάνει τα πούρα του για την ΑΕΚ.
Εννοείται πως με τον έναν μεγαλομέτοχο στη Ν.Υόρκη, να έχει δαπανήσει σε πεντέμισι χρόνια τουλάχιστον 11 εκατομμύρια για την ΑΕΚ, αλλά να είναι αόρατος, κανείς δεν πρόκειται να συγκινηθεί. Ξέρετε εσείς κανέναν Πιλάβιο να δίνει δεκάρα για έναν μεγαλομέτοχο άφαντο που πιθανώς να μην τον ξέρει ούτε στην φάτσα; Εννοείται πως και με τον έτερο μεγαλομέτοχο, εξαφανισμένο από γήπεδα, συνελεύσεις και εκδηλώσεις της ΠΑΕ, πάλι κανένας Πιλάβιος δεν πρόκειται να συγκινηθεί. (Ο Παππάς έβαλε πρόεδρο τον Αδαμίδη και νόμιζε πως έκανε την ΑΕΚ πρωταθλήτρια…)
Τι μένει λοιπόν; Ο ίδιος ο Αδαμίδης. Να τα βάλει ο νεόκοπος πρόεδρος της ΑΕΚ με τον Κόκκαλη, τον «μάγκα πρόεδρο» Πατέρα, τον Βαρδινογιάννη, τον Βγενόπουλο, τους Γιαννακόπουλους και όλο το σύστημα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Τι ώρα και ποια μέρα μόνο θα το κάνει να μας ειδοποιήσει… Και εννοείται πως δεν στέκει ο συλλογισμός, ότι έβαλαν τον Τριτσώνη, έναν ανεπαρκέστατο διαιτητή χωρίς την παραμικρή εμπειρία από αγώνες ντέρμπι, για να κάνει (χωρίς αναισθητικό) το χειρουργείο. Διότι η ΑΕΚ υπέφερε φέτος τα πάνδεινα και με τον κατά τεκμήριο κορυφαίο Έλληνα διαιτητή:
Δαλούκας, ΑΕΚ – Ολυμπιακός 1-2 πριν από 8 μήνες. Η ΑΕΚ υπέφερε φέτος και με τον άλλο κορυφαίο, τον Έλληνα… Κολίνα: Κάκκος, Ξάνθη – ΑΕΚ 1-0, την επομένη των εκλογών. Όλα αυτά είναι η μια όψη του νομίσματος.
Υπάρχει ωστόσο και η άλλη, που για μένα λέει το εξής. Πως κανένας Τριτσώνης και καμία αλλοίωση αποτελέσματος, δεν μπορούν να αποτελέσουν άλλοθι για τη συνολική εικόνα της ομάδας στο Καραϊσκάκη. Μην τα μπερδεύουμε τα πράγματα. Το ένα σκέλος, με τη διαιτησία, έχει να κάνει με το αποτέλεσμα. Το άλλο σκέλος, έχει να κάνει με νοοτροπία, δυνατότητες, συμπεριφορά, προοπτική τούτης της ομάδας. Σε 90 λεπτά ντέρμπι, η ΑΕΚ έπαιξε σαν ΑΕΚ μόνο για 10-15 λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο. Όταν εκμεταλλευόμενη και το κλατάρισμα του Ολυμπιακού, δημιούργησε 4 τεράστιες ευκαιρίες. Μέχρι εκεί όμως. Γιατί έχω στο μυαλό μου την εικόνα μιας ομάδας που μπήκε στο Καραισκάκη, φοβισμένη, υπνωτισμένη, σα να περίμενε από στιγμή σε στιγμή το μοιραίο. Τέτοια κατηφόρα σε πρώτο δεκάλεπτο αγώνα δεν θυμάμαι να έχει ξαναφάει σε αγώνα ντέρμπι.
Πρώτη και κύρια ευθύνη ο ίδιος ο Μπάγεβιτς. Σαφέστατα πάντα ένας προπονητής, όποιος κι αν είναι αυτός, γνωρίζει πολύ καλύτερα απ’ όλους εμάς τους απέξω, πρόσωπα, πράγματα, καταστάσεις, συνθήκες, γιατί ζει την ομάδα και επιλέγει το πλάνο που κρίνει πως είναι το καλύτερο. Κρίνοντας λοιπόν εκ των υστέρων, οι αρχικές επιλογές Μπάγεβιτς αποδείχτηκαν λανθασμένες.
Ο Χέρσι ποδοσφαιρικό ανέκδοτο έτσι όπως τρέχει άσκοπα. Κρίμα στην ποδοσφαιρική παιδεία και κουλτούρα του γαμπρού του Τεν Κάτε, που έμαθε την μπάλα στις ακαδημίες του Άγιαξ και έπαιξε και στην πρώτη του ομάδα. Ο Γιάχιτς, μια διαρκής απογοήτευση που σε κάθε ματς εκθέτει τον Μπάγεβιτς που τον επέλεξε το καλοκαίρι και συνεχίζει να τον εμπιστεύεται. Προσωπικά έπεσα πολύ έξω, άλλα πράγματα περίμενα να δω από τον βασικό στόπερ της Εθνικής Βοσνίας που παραλίγο να πάει στο Μουντιάλ. Ο Αραούχο δεν είναι να τον εμπιστεύεσαι για δεξί μπακ. Από τη μέση και πάνω είναι οι όποιες δυνατότητες έχει. Ο Λαγός είναι αριστερό μπακ, όσο ο Τζιμπούρ τερματοφύλακας. Ο Μαϊστόροβιτς θα συνεχίσω να το λέω, είναι μια από τις πλέον άστοχες επιλογές του Νικολαΐδη. Έναν ποδοσφαιριστή τον κρίνεις και με βάση αυτά που αμείβεται. Και από τον Σουηδό των 800 χιλιάδων τον χρόνο έχεις περισσότερες απαιτήσεις. Στο να οργανώσει, να κατευθύνει μια άμυνα (δεν μπορεί να το κάνει), στο να βγάλει ακόμα και μπροστά την ομάδα (δεν το «έχει» αυτό με τίποτα). Δεν μπορώ να φαντασθώ ότι η ΑΕΚ, με τη σημερινή οικονομική συγκυρία, θα πορευτεί του χρόνου με σέντερ μπακ που θα έχει τέτοιο κασέ.
Για τον Σκόκο, ουδεμία έκπληξη. Πέντε-έξι ματς τον χρόνο υψηλού επιπέδου, πέντε-έξι θεαματικά γκολ και στα άλλα… αράζουμε. Επαγγελματίας της κακιάς ώρας, που ζημιώνει την ομάδα του. Με Μαντούκα και Νέμεθ μέσα, με Γιάχιτς δεξί μπακ (εκεί είναι πιο ωφέλιμος), ο Μπάγεβιτς συμμάζεψε κάπως την κατάσταση στο δεύτερο μέρος, αλλά η απορία παραμένει γιατί πέταξε ένα ολόκληρο ημίχρονο, γιατί είχε τόσο κακή εικόνα η ομάδα στο πρώτο μέρος. Και φυσικά δεν μπορώ να δεχτώ ως εξήγηση ότι η ομάδα… επηρεάστηκε από τις κάρτες στον Λαγό και στον Αραούχο.
Η ουσία είναι ότι έχουν μαζευτεί πολλές μετριότητες στην ομάδα. Παίκτες που δεν έχουν θέση, όχι στην ενδεκάδα, ούτε στο ρόστερ. Παίκτες που το κασέ τους είναι δυσανάλογο μ’ αυτό που πραγματικά αξίζουν (και αντέχει να πληρώνει η ΑΕΚ στην παρούσα φάση). Παίκτες με ταλέντο που το ξεδιπλώνουν όποτε και όταν γουστάρουν. Παίκτες που δεν γουστάρουν τον προπονητή και προπονητής που δεν μπορεί να τους κάνει ομάδα.
Μένουν τέσσερα ματς, για να αποφύγει καταρχάς η ομάδα τα χειρότερα. Να τερματίσει δηλαδή τελευταία και να παίξει στην Ευρώπη από 15 Ιουλίου με καμιά Ρέικιαβικ του Γκρέταρσον, με ό,τι συνεπάγεται αυτό (διακοπές, έναρξη προετοιμασίας, προγραμματισμός). Από κει και πέρα, όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση και με δεδομένο ότι το μπάτζετ των μετεγγραφών είναι μηδενικό, θα ήταν ευχής έργον, να βρει προτάσεις (απ’ έξω) ο Αδαμίδης. Για παίκτες που έχουν την οποία αξία πώλησης. Σκόκο, Μπλάνκο, Τζιμπούρ. Εκτός κι αν θέλει να τους χάσει τζάμπα το ’11 που λήγουν τα συμβόλαια τους…
ΥΓ: Ο Φύσσας και ο Τοπαλίδης, στο βαθμό που επηρεάζουν τον Ρεχάγκελ, καλό θα ήταν να του υπενθυμίσουν την περίπτωση του Παντελή Καφέ. Έτσι κι αλλιώς λείπουν χαφ από την Εθνική. Και μιας και τόφερε η κουβέντα, μακάρι να είχε ο Μπάγεβιτς στην ΑΕΚ πέντε – έξι παίκτες στην ενδεκάδα με τη νοοτροπία, τη σκέψη, την αγωνία του Παντελή…
