Τζέρι Ούγκεν: “Μαζί πέσαμε, μαζί θα ανέβουμε”

Ο Τζέρι Ούγκεν μιλάει για τα πρώτα του βήματα στο ποδόσφαιρο, τον Αστέρα Τρίπολης και τις δύσκολες στιγμές που πέρασε στην Ελλάδα.

Αναλυτικά η συνέντευξη του Τζέρι Ούγκεν


-Τι κάνατε πριν αποφασίσετε να ασχοληθείτε με το ποδόσφαιρο;

Μικρότερος, όταν πήγαινα στο λύκειο δούλευα σαν μαραγκός . Τότε ήμουν 15 χρονών περίπου. Και εκεί που παίζαμε κάθε Κυριακή εγώ έπαιζα σαν τερματοφύλακας. Έρχεται λοιπόν ένας και μου λέει “εσύ είσαι πάρα πολύ καλός και πρέπει να μπεις σε ομάδα”. Έτσι ξεκίνησα από ερασιτεχνική ομάδα και μέσα σε 2 χρόνια έπαιζα επαγγελματικό ποδόσφαιρο, έφτασα ως την Εθνική Νιγηρίας και μετά ήρθα στην Ελλάδα σαν επαγγελματίας.

-Στην Ελλάδα πόσα χρόνια βρίσκεστε και πώς ήταν η ζωή σας όλα αυτά τα χρόνια εδώ;

Η ζωή μου στην Ελλάδα δεν ήταν εύκολη στην αρχή, ήταν μια ολόκληρη περιπέτεια. Αλλά είχα πίστη και πολύ υπομονή κι έτσι άλλαξε η ζωή μου εντελώς.

-Ποια ήταν η πιο δύσκολη κατάσταση που αντιμετωπίσατε στη ζωή σας;

Η πιο δύσκολη κατάσταση που έχω αντιμετωπίσει ήταν το 1991, στον Απόλλωνα Αθηνών όπου έπαιζα τερματοφύλακας και έσπασα το πόδι μου. Έσπασα το δεξιό μου ισχίο και ο γιατρός έλεγε πως από δω και πέρα δε θα ξαναπαίξω ποδόσφαιρο. Έκανα προσπάθειες για 3 χρόνια να επιστρέψω αλλά ο πόνος συνεχιζόταν και δεν έγινε τίποτα. Έτσι αποφάσισα να δουλέψω σε γυμναστήριο, να ασχοληθώ με άλλο αντικείμενο για να ξεχάσω τη στεναχώρια μου. Ασχολήθηκα με fitness και σιγά σιγά επέστρεψα στο γήπεδο σαν προπονητής, στον Απόλλωνα μετά από κάποια χρόνια, και σε άλλες ομάδες όπως τον Ολυμπιακό Λουτρακίου, όταν ο Αστέρας ήταν ακόμα στη Δ’ Εθνική.

-Ο Απόλλωνας όταν σπάσατε το πόδι σας, σας κράτησε μέχρι να γίνετε καλά;

Όχι, και αυτό ήταν το πιο δύσκολο απ’ όλα, ότι με το που μάθανε πως δεν μπορούσα να συνεχίσω την καριέρα μου με παρατήσανε στο δρόμο. Πάλεψα τη ζωή μου στο δρόμο πολλά χρόνια.

-Ποιο ήταν το σημαντικότερο ματς που παίξατε με την Εθνική Νιγηρίας;

Το πιο σημαντικό ματς που έπαιξα εκεί ήταν στον τελικό Κυπέλλου Αφρικής, όπου χάσαμε από το Καμερούν 1-0. Δεν έχει σημασία η ήττα, στο τέλος βγήκαμε όλοι κερδισμένοι γιατί ήταν ένας πολύ ωραίος αγώνας.

– Από τον Αστέρα και την πόλη μας είστε ευχαριστημένος;

Στην Τρίπολη αυτή τη στιγμή νιώθω σαν να ζω στο χωριό μου. Βρίσκομαι 5 χρόνια εδώ είναι και η γυναίκα μου από δω, έχω την αναγνώριση και την ευχαρίστηση από τον κόσμο, και τα παιδιά μου περνάνε εδώ πολύ καλά, αισθάνομαι πλέον σαν Τριπολιτσιώτης.

-Είστε ικανοποιημένος από τον Αστέρα, τώρα με τα καινούρια δεδομένα;

Στεναχώριες υπάρχουν και καλές στιγμές υπάρχουν αλλά γενικότερα είμαι πολύ ευχαριστημένος από την ομάδα.

-Τι θα συμβουλεύατε τους νεαρούς αθλητές που θέλουν να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο;

Όλα τα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο πάνω από όλα πρέπει να έχουν υπομονή και αρκετή ταπεινότητα απέναντι στους προπονητές τους για να πετύχουν το στόχο τους. Να μη θεωρούν ότι ο προπονητής δεν τους υπολογίζει, πρέπει να έχουν πάρα πολύ υπομονή, γιατί έτσι είναι η ζωή στα αποδυτήρια. Για να ζήσεις στα αποδυτήρια πρέπει να έχεις όλα αυτά.

-Εσείς “σπρώχνετε” τα παιδιά σας προς τον αθλητισμό;

Είναι πολύ σημαντικό τα παιδιά να ασχολούνται με τον αθλητισμό γιατί έτσι δεν μπλέκουν με κακούς φίλους και παρέες.

Για τον υποβιβασμό του Αστέρα ποιος νομίζετε ότι φταίει;

-Φταίμε όλοι από λίγο. Από τη διοίκηση μέχρι τα αποδυτήρια.

-Η αλλαγή του προπονητή που έγινε στη μέση της χρονιάς βοήθησε την ομάδα;

Η αλλαγή του προπονητή βοήθησε την ομάδα να παίξει καλύτερο ποδόσφαιρο. Το μόνο που έλειπε ήταν ένας παίχτης να βάλει την μπάλα στα δίχτυα.

-Τώρα τι σκέφτεστε να κάνετε στο μέλλον;

Εγώ σαν άνθρωπος είμαι για τα δύσκολα, τώρα που έπεσε ο Αστέρας Τρίπολης πιστεύω πως αφού μαζί πέσαμε, μαζί θα ξανανέβουμε στη Superleague, δεν τα παρατάω αυτή τη στιγμή.

-Και ένα τελευταίο που αν θέλετε απαντάτε. Διάβασα σε μια εφημερίδα, συνέντευξη του Νίκου Αναστασόπουλου όπου δήλωσε ότι δεν ξέρει αν ο Αστέρας αναγνωρίζει την αξία του. Τι έχετε να πείτε και για το Νίκο τον Αναστασόπουλο αλλά και για τους υπόλοιπους τερματοφύλακες του Αστέρα;

Πάντα εκεί που υπάρχει ανταγωνισμός υπάρχει και στεναχώρια. Αλλά όπως είπα και στην αρχή, η υπομονή παίζει μεγάλο ρόλο γιατί η θέση του τερματοφύλακα είναι μια θέση που μπορεί να παίζει μόνο ένας. Μια ομάδα έχει 4 τερματοφύλακες και όταν ένας ξεκινήσει και πάει καλά δε είναι εύκολο να τον αλλάξουμε, έστω και αν ο δεύτερος είναι εξίσου καλός. Αυτή τη στιγμή είναι και οι 2 στο ίδιο επίπεδο, δε γίνεται όμως να παίξουν 2 ταυτόχρονα. Αλλά αυτό είναι που πρέπει να καταλάβει ένας αθλητής, ότι θα έρθει η ώρα του και πρέπει να κάνει πολύ υπομονή. Γιατί μπορεί ένας τερματοφύλακας με έναν η δύο αγώνες να πάρει μεταγραφή και ο άλλος που έπαιζε όλη τη σεζόν να μην παίρνει μεταγραφή.